mad&mad

Przenosiny

2011-06-06T20:46:00.000+02:00

MAD&MADmagazyn!

2011-06-04T14:09:00.000+02:00

Już 8 czerwca ruszamy z nowym magazynem online.

Kulturalne czasopismo dla młodzieży dostępne będzie zupełnie za darmo na naszej stronie internetowej. Czeka na Was moc ciekawych artykułów, rozmów z interesującymi ludźmi. Jak zwykle krążymy wokół szeroko pojętej kultury. Znajdzie się coś dla amatorów muzyki, literatur, teatru, komiksu, filmu, sztuk plastycznych!

Zostańcie z nami! Śledźcie nas na Facebook'u

Galeria Tranzyt przedstawia artystów - Marcin Borowczak

2011-06-03T20:26:00.000+02:00

Dziś zmierzamy we właściwym kierunku, czyli na ulicę Ratajczaka 31. Tam znajduje się wystawa pracy Marcina Borowczaka, młodego poznańskiego artysty, który o mieście wie wszystko…

Plątanina ulic, ślepych zaułków i czające się zewsząd niebezpieczeństwo. Miasto jako plansza gry, gdzie walczysz o swoje życie? Praca Marcina Borowczaka to luźna interpretacja przestrzeni miejskiej. Przepełniona symboliką narzuca nam swoje zasady. To od nas zależy, czy odnajdziemy się w tym labiryncie.
Autor posługuje się specyficzną dla swoich prac stylistyką, by wciągnąć nas w mroczny świat, który rządzi się swoimi prawami. Gdzieś tam stajemy się pionkami w grze. Pytanie, kto w tej grze jest silniejszy i kto wygra ostateczne starcie?

Dlaczego z miastem nie wygrasz?

Każde miasto rządzi się swoimi prawami, ma swoje zasady. Łamanie ich będąc zbuntowanym nastolatkiem nie przynosi długotrwałych korzyści, a może nawet stać się pewną pułapką, w którą często wpadamy nie zdając sobie nawet z tego sprawy. Taka nieświadomość prowadzi także do pewnego rodzaju poddaniu się tym zasadom i choć większość z nich znamy z opowieści innych, to w każdej chwili możemy zostać obaleni przez jakieś obojętne nam "prawo miasta". To pewnego rodzaju nieunikniona pętla zdarzeń: raz ktoś lub komuś - raz ja lub mnie.

O co według Ciebie toczy się gra?

O życie. Jego komfort. W myśl filozofów powiedziałbym, że to, kim jesteśmy tutaj, odzwierciedli się na naszą sytuację, rangę społeczną, w tym drugim świecie, w który ciężko mi już uwierzyć dorastając. Codziennie napotykam problemy na swojej drodze, ale odnajduję się w swoim otoczeniu. Niekiedy gorzej jest mi odnaleźć się w samym mieście, jego centrum, mimo to uważam, że wygrywam z nim - dowodem na to stwierdzenie może być fakt, że nadal żyję.

Kiedy gra przestaje być zabawą?

Gra z miastem to nie zabawa. I nie będzie zabawą. Oczywiście wiele czynników uważanych za zabawę wchodzi w jej skład, lecz czy potrafimy nadal powiedzieć czy to zabawa tylko dla nas, kto na tym może ucierpieć i kim tak naprawdę są ludzie grający z nami. Grają fair? Nie kłamią, nie oszukują? Nie knują razem przeciwko jednemu zawodnikowi? Zazdroszczę, bo wtedy Twoja gra to zabawa. Świat idealny z pozoru.

Można po prostu nie grać?

Musimy grać. Nie da się powiedzieć "pass" gdy już skoczyliśmy na bungee i lecimy w dół. Możemy się bronić, ale musimy wygrać. Taka jest zasada każdej gry - wygrać. Nie bacząc na tryb życia - każdy z nas gra. Chodzi do pracy, szkoły, poznaje, rozmawia, uczestniczy, odrzuca. Po co nam realistyczne gry komputerowe, technologie 3D, 5D, jak mamy grę pod tytułem: Życie.

Co Cię inspiruje?

Pierwszym źródłem, do którego sięgam po inspiracje są rozmowy z moimi przyjaciółmi. W nich odnajduję pewien sens tego kim jestem i jaki jestem. Jestem świadom tego, że jeśli czerpię inspiracje w ten sposób to moje prace czy teksty mogą być niezrozumiałe przez innych. Niezrozumiałe jak ja sam, ale teraz to aktualnie jedyna z form, w których otwieram się na świat. Następne inspiracje przychodzą już same. Życie podaje je jak na dłoni, wystarczy po nie sięgnąć własną. Tworząc swoją pracę dla Galerii Tranzyt wybrałem to drugie - życie.

Jeździsz na rolkach, zajmujesz się muzyką, interesuje cie graffiti i grafika komputerowa... Czy Twoim zdaniem jest miejsce w Poznaniu na rozwijanie tych zainteresowań?

W jednych z tych dziedzin tak, w innych nie. Doszedłem do wniosku, że większość polskich grafików, którzy zostali docenieni w świecie - to samouki. Dopiero od jakiś czterech lat, jako rozwijający się grafik, odczuwam przypływ takich specjalistów do Poznania. Dla większości osób do jazdy na rolkach wystarczy kawałek gładkiego asfaltu. Ten etap dawno mam za sobą i oczekuję od tego sportu większego ryzyka. Jazda na poręczach i murkach daje więcej satysfakcji. Nie mam wyboru co do miejsca, gdzie można jeździć. Mury przed CH Malta, Coziefornia, Pomnik Mickiewicza... Szczególnie regresowa jest zima gdyż w Poznaniu nie ma żadnego krytego skate parku. A jedyna miejscówka dostępna w zimę jest już zamknięta przez nowego dyrektora parkingu. A muzyka? Jak muzyka to studia nagrań, koncerty, kluby i najważniejsi w tym wszystkim: artyści. Dzięki 11letniemu stażu w kulturze Hip-Hop zrozumiałem, że aby była muzyka muszą być artyści. I że oni będą nadal grać nawet wtedy, kiedy nie będą mieli gdzie. Ulica też może być sceną. Jako jeden z artystów nie potrafiłbym schować swoich tekstów do szuflady. Sam też nie pozwolę na to innym.

Czego nie znosisz w Poznaniu?

Miejsce, w którym mieszkam, miasto, w którym mieszkam, to chyba jedyna rzecz, do której się dopasowałem ja. Bez buntu zaakceptowałem środowisko, w którym się wychowywałem. Narzucona dzielnica – Dębiec. I tak samo łatwo zaakceptowałem Grunwald, z którego nieprędko ucieknę gdzieś indziej. Nie mam nawet zamiaru. Owszem są pewne elementy, które należałoby usunąć, zmienić. Ale realny świat idealny szybko by się znudził.

Galeria Tranzyt przedstawia artystów - Jolanta Antonina Nowaczyk

2011-05-31T23:38:00.001+02:00

Zostało zaledwie kilka dni do końca II edycji Galerii Tranzyt. Jeśli jeszcze nie widzieliście majowych wystaw, proponujemy rozpocząć zwiedzanie od ulicy św.Marcin 35. Tam bowiem znajduje się praca Jolanty Antoniny Nowaczyk…

Napisy z murów miejskich przeniesione zostały na domowe kubki, przez co projekt "Trwa kabaret" staje się synergią dwóch przestrzeni: miejskiej i domowej. Te dwa światy posługują się różnymi językami, panują w nich inne obyczaje i odmienne estetyki. Oddzielone zaledwie murem miasto i dom stają się swoimi antypodami. Dokonując połączenia tych innych światów, zostaje narusza naturalna równowaga spokojnego i przytulnego zacisza domowego, a także różnorodnej brutalności ulicy...

Kolekcjonujesz coś albo kolekcjonowałaś?

Nie. Nigdy nie miałam i nie mam żadnej kolekcji, bo nie lubię przywiązywać się do przedmiotów. Mam jedynie słabość do książek, lubię czuć ich ciężar po wyjściu z antykwariatu. Lubię je gromadzić, ale brakuje mi na nie miejsca - opanowały większość powierzchni mojego pokoju - podłogę, parapet i oczywiście wszystkie półki. Być może można nazwać to kolekcją.

W jaki sposób odczytujesz potrzebę kolekcjonowania?

Wydaje mi się, że kolekcjonowane przedmioty działają trochę jak proustowska magdalenka. Kolekcje mają dużą wartość sentymentalną, dlatego pozwalają powrócić do przeszłości, zrozumieć ją i wciąż ją ożywiać. Z pewnością też jest dużo innych aspektów, jak wartości estetyczne czy radość z wyszukiwania nietuzinkowych rzeczy.

W swojej pracy zastanawiasz się nad relacjami między przestrzenią publiczną/miejską a przestrzenią prywatną/domową. Która z nich jest tobie bliższa pod względem języka i estetyki?

Przestrzeń domowa daje mi oczywiście bezpieczeństwo, bo jest oswojona. Natomiast przestrzeń publiczna jest o wiele ciekawsza, właśnie pod względem języka, jakim się posługuje. Mury miejskie kryją wiele zaskakujących rzeczy, przykładowo ostatnio na jednym z jeżyckich murów znalazłam cytat jednego z najbliższych mi autorów, Emila Ciorana: "Pierwszy nasz obowiązek przy rannym wstawaniu: rumienić się za siebie".

Jak myślisz, co dominuje w Polsce, przestrzeń publiczna czy przestrzeń prywatna?

Najciekawsze w tym zagadnieniu jest coraz większe zacieranie się granic, bo nie da się w ogóle ustalić jasnej granicy między tym co prywatne, a tym, co publiczne. Wiele sfer przenika się nawzajem, przelewa w płynnej nowoczesności. Zdaje się, że dominuje jednak przestrzeń publiczna, gdyż jest bardziej agresywna i prywatna staje się jedynie "podzbiorem" tej publicznej. Przestrzeń publiczna za sprawą polityki wchodzi do domów, zaś dzięki BigBrotherowi czy brukowcom, sfera prywatna wchodzi do publicznej. Pojawia się też ciekawe zagadnienie nowych mediów i to, jak one wpływają na przestrzeń. Bo w jakiej przestrzeni znajduję się teraz, siedząc w domu i odpowiadając na Wasze pytania?

Światy te należy łączyć czy przeciwstawiać sobie?

Mówiąc w kontekście sztuki, uwielbiam kontrasty wynikające z przeciwstawiania różnych światów, powstaje wtedy nowa jakość, przez pewne zgrzyty i nieco surrealistyczne zestawienia zostaje wywołane zdziwienie u odbiorcy. Najłatwiej to zobrazować przykładami zaczerpniętymi z literatury, np. realizm magiczny, który zaskakuje połączeniami zwykłej codzienności z ową magicznością.

Co Cię inspiruje?

Chyba najbardziej inspirujący dla mnie bywa świat literatury, często w książkach szukam inspiracji. Ale też same słowa - fragmenty rozmów, szyldy reklamowe, czy właśnie napisy z murów.

Jesteś laureatką konkursu Poznańska Burza Kulturalna organizowanego w ramach potyczek o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Niestety, Poznań nie przeszedł do kolejnego etapu... Jak oceniasz Poznań pod względem liczby i jakości wydarzeń kulturalnych?

Przyznam, że nie jestem szczególnie przywiązana do Poznania, dlatego chętnie uczestniczę w wielu imprezach w innych miastach, jak np. tradycyjnie już w Miesiącu Fotografii w Krakowie czy w Erze Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Poznań przegrywa z tymi imprezami. Zbliża się w Poznaniu Ligatura, ale zdaje się, że nie jest aż tak rozgłośnioną imprezą jak dwa wspomniane przeze mnie festiwale. Mam wrażenie, że w Poznaniu dzieje się sporo ciekawych rzeczy, ale trudno do nich dotrzeć, a raczej trzeba siedzieć na Facebooku i obserwować, bo często innej reklamy nie ma.

Więcej: www.jolanta-nowaczyk.blogspot.com

Jestem Bogiem…

2011-05-30T16:44:00.000+02:00

Już we wtorek, 31 maja 2011 roku, odbędzie się wyjątkowy koncert w katowickim Spodku, upamiętniający twórczość Magika - jednego z członków legendarnej grupy Paktofonika.

W 2003 roku Rahim i Fokus ogłosili oficjalne rozwiązanie Paktofoniki. Miało to miejsce 21 marca podczas pożegnalnego koncertu w Katowickim Spodku. Po ponad 8 latach ponownie tam wracamy, tym razem aby upamiętnić twórczość, tragicznie zmarłego, Magika.

Koncert jest częścią większego przedsiewzięcia. Już od kilku lat były plany zrealizowania filmu o ostatnich dwóch latach życia Magika i Paktofoniki, zatytułowanego Jestem Bogiem. W grudniu 2008 roku ukazał się nawet scenariusz do filmu nakładem oficyny Krtyka Polityczna w książce pt. Paktofonika-przewodnik Krytyki Politycznej.

To nie jest kolejna wzruszająca bajka o dobrych wykluczonych, ale radykalna opowieść o świecie, ten, kto nie walczy, idzie na dno. Oparta na faktach, szczegółowo zdokumentowana, doskonale skonstruowana, wydobywa sprzeczności hip-hopu. Z jednej strony buntownicze teksty przeciwko systemowi, z drugiej marzenie o karierze, pieniądzach, furach i komórach. To wszystko na tle Śląska lat 90., gdzie tradycyjny model życia opartego na etosie pracy i religii rozpada się w proch pod ciśnieniem bezwzględnej ekonomii. Gdzie rzeczywistość wykoleja się, a razem z nią wypadają z torów ludzie. – powiedział Roman Pawłowski z Gazety Wyborczej podczas publicznego czytania scenariusza Jesteś Bogiem w Teatrze Studio w Warszawie

31 marca 2011 roku odbędzie się darmowy koncert będący częścią zdjęć do wspomnianego wyżej filmu. Występ Fokusa, Rahima, DJ Bambusa i Sot Beatboxa ma odwzorowywać pożegnalny koncert Paktofoniki z 2003 roku. Fragmenty zarejestrowane podczas tego wyjątkowego wydarzenia zostaną wykorzystane w filmie Leszka Dawida „Jesteś Bogiem”.

Koncert jest bezpłatny. Jednak warunkiem koniecznym jest odwiedzenie strony http://www.jestesbogiem.com.pl
i wypełnienie właściwego formularza rejestracyjnego.

31 maja 2011 Spodek, Katowice
Start: godz. 17

Zapraszamy!!

dwa kółka

2011-05-26T22:22:00.001+02:00

sxc.hu

Sezon rowerowy trwa już w najlepsze. Miasta zapewniły się fanami dwóch kółek różnej maści. Bez problemu można rozróżnić tych, którzy sport ten uprawiają rekreacyjnie i tych, którzy do sprawy podchodzą naprawdę serio.

I Mad odkurzył swój bicykl i mknie przez bezdroża miasta. Miło witać wiosnę z tej wysokości i jeszcze milej dzielić te chwile z podobnymi zapaleńcami spotkanymi na drodze.

Przyznajemy się do sezonowych powrotów do tej formy wysiłku fizycznego, ale są tacy, którzy pokonują spore dystanse rowerem również w mniej przyjazną pogodę. To oni właśnie głoszą szalone poglądy, że nie istnieje zła pora roku na rower istnieje tylko złe ubranie. To właśnie dzięki tym ludziom nasze miasta i miasteczka, powoli, ale jednak, zamieniają się w miejsca przyjazne rowerzystom.

Każdy, kto chociaż raz wyjechał w większym mieście na przejażdżkę rowerową mógł doświadczyć na własnej skórze, co oznacza prawdziwa miejska dżungla. Poczynając od dziur w poboczach, zapadniętych studzienek kanalizacyjnych oraz od rozbitego szkła, dochodzimy do bardziej namacalnych problemów, czyli wyraźnego deficytu ścieżek rowerowych, dziwacznie wytyczonych przejazdów, kończąc na fakcie, że w naszym społeczeństwie ciężko o zgodę na drodze.

sxc.hu

Polskim miastom jeszcze daleko do Kopenhagi czy Amsterdamu. Nie dziwi, więc fakt, że na próżno szukać jakiejkolwiek polskiej metropolii w rankingu miast najbardziej przyjaznym rowerom. Ktoś zapyta, i co z tego? Przecież samochód w mieście to sama wygodna. Zero wysiłku, jedynie koszty potrafią przyprawić o ból głowy. Jednak wiele miast świata zapada się już pod ciężarem smogu, zgiełku, hałasu. Coraz częściej stawia się na parki i tereny zielone. Najlepszym przykładem jest Nowy Jork ze swoimi zielonymi płucami w postaci Central Parku. Tysiące ludzi czynnie spędzających czas wolny na joggingu, jeździe na rolkach, czy na rowerze. Centra zamykają się na ruch samochodowy, otwiera się ulice dla pieszych, zmniejsza prędkość. Wszystkimi siłami dąży się do tego, by miasto stało się przyjazne ludziom a nie samochodom. Tylko jakoś u nas nadal ciężko sobie to wyobrazić, a rowerzystów traktuje się często niemal jak swojego rodzaju szkodniki.

Na szczęście są ludzie, którym chce się walczyć w imię miast dla ludzi! W każdy ostatni piątek miesiąca w wielu dużych miastach Polski organizuje się tzw. „Masy krytyczne” – masowy przejazd ulicami na rowerach. Udział w tym przedsięwzięciu może wziąć każdy chętny. Imprezy te nie są tylko sezonowymi wybrykami kilku zapaleńców, ale odbywają się przez cały rok skupiając wokół wspólnej idei coraz więcej ludzi.

Zorientujcie się, czy u Was również nie przejeżdża „Masa krytyczna”. Sprawdźcie tylko, czy Wasz rowerom zaopatrzony jest we wszystkie niezbędne mechanizmy jak np. sprawna lampka. Dobrze również się jaskrawo oznakować. Bo bezpieczeństwo na drodze to podstawa ;).

Masy Krytyczne w Polsce

w Gdańsku – 4000 osób w czerwcu 2004 roku, (przejazd organizowany raz do roku).
w Warszawie – 2366 osób 30 maja 2008 roku, (przejazd organizowany co miesiąc).[4]
w Zagłębiu Dąbrowskim – 1000 osób w kwietniu 2009 roku, (przejazd organizowany dwa razy w roku).

Opole – od 1997 r.
Warszawa – od V 1998 r.
Łódź – od VI 1999 r.
Lublin – od 29 marca 2003 r.
Szczecin – od III 2003 r.
Wrocław – od IV lub V 2003 r.
Radom – od V 2003 r.
Katowice – od IX 2003 r.
Białystok – od IX 2003 r.
Bydgoszcz – od I 2004 r.
Sanok – od IV 2004 r.
Legionowo – od VIII 2004 r.
Otwock – od X 2004 r.
Przemyśl – od X 2004 r.
Częstochowa – od VIII 2004 r.
Stargard – VIII 2004 r.
Poznań – od IX 2004 r.
Kraków – od V 2005 r.
Piła – od 3 czerwca 2005 r.
Rzeszów – od VI 2005 r.
Piotrków Trybunalski – od 28 października 2005 r.
Słupsk – od VII 2006 r.
Toruń – od 2007 r.
Mielec – od VII 2007 r.
Racibórz – od X 2007 r.
Brzeg – od X 2008 r.
Gliwice – od IV 2009 r.
Łapy – od V 2009
Bytom – od 31 lipca 2009 r.
Nysa – od 31 lipca 2009 r.
Chełm - od 28 kwietnia 2010 r.
Kołobrzeg – od 1 maja 2010 r.
Wałbrzych – od 28 maja 2010 r.
Zabrze – od 13 sierpnia 2010 r.
Kozienice – od 11 września 2010 r

źródło: Wikipedia

Thieves Like Us

2011-05-21T18:44:00.001+02:00

źródło: www.myspace.com/thieveslikeus/

Z okazji weekendu postanowiliśmy przenieść Was w świat elektronicznych dźwięków, które wydobywają się wprost od amerykańsko-szwedzkiego bandu, który kryje się pod nazwą Thieves Like Us.

Swedes Pontus Berghe, Björn Berglund oraz Andy Grier spotkali się w Berlinie, europejskim, elektronicznym Eldorado. Było to w 2002 roku i od tej pory nagrali ze sobą trzy albumy. Ostatnia EPka wyszła 10 maja 2011 roku i jak przystało na TLU jest połączeniem lekkiej, syntetycznej melodii z rockowym sznytem oraz niezapomnianym wokalem Andiego Griera.

Nie piszemy o nich tylko z okazji wydania nowego materiału, ale dlatego też, że muzyka Thieves Like Us to idealna rzecz na zbliżające się lato. Czy jedziecie w daleką podróż, czy spędzacie lato w mieście, załóżcie słuchawki i przenieście się w inną czasoprzestrzeń.
www.myspace.com/thieveslikeus/
www.thieves-like-us.com/

I Konfrontacje Gitarowe w Zabrzu

2011-05-17T17:51:00.000+02:00

Wszyscy miłośnicy naturalnego, a przy tym niesamowitego, brzmienia gitary powinni 27 maja zjawić się w Zabrzu na Konfrontacjach Gitarowych. Tej imprezy przegapić nie wolno!

Już 27 maja w Zabrzu zacznie się wielkie muzykowanie z gitarą w roli głównej, a wszystko to za sprawą I Zabrzańskich Konfrontacji Gitarowych. Impreza ta stworzona jest z myślą o gitarzystach amatorach oraz miłośnikach gitarowego brzmienia, którzy będą przysłuchiwać się zmaganiom młodych muzyków.

I Zabrzańskie Konfrontacje Gitarowe są wspaniałą okazją do doskonalenia swojego warsztatu artystycznego oraz wymiany doświadczeń i pomysłów w zakresie upowszechnania muzyki gitarowej. Przede wszystkim jednak jest to ogromna szansa dla instrumentalistów bluesowych i rockowych, którzy poważnie myślą o muzycznej karierze.

Każdy z uczestników przeglądu zaprazentuje jeden utwór z partią gitary solowej do proponowanego utworu. Konfrontacje rozgrywane będą w dwóch kategoriach wiekowych: dzieci i młodzież do lat 16 oraz młodzież powyżej lat 16 i dorośli.

Impreza odbędzie się 27.05.2011 od godzinie 15.00 w sali teatralnej OPP4-„CET” w Zabrzu, ul. Korczoka 98.
Termin zgłoszeń do I Zabrzańskich Konforntacji Gitarowych mija 23 maja 2011 roku. Więcej info na stronie:http://www.opp4.zabrze.pl/
Zapraszamy!

Europejski Tydzień Młodzieży

2011-05-15T12:03:00.000+02:00

sxc.hu

Dziś, 15 maja, rusza po raz piąty Europejski Tydzień Młodzieży organizowany przez Fundację Rozwoju Sytemu Edukacji. W czasie tych siedmiu dni organizatorzy zapraszają na debaty, warsztaty i spotkania. Wszystko po to, by młodzież w końcu zabrała głos na temat przyszłości swojej, Polski oraz Unii Europejskiej.

Całym sercem jesteśmy za takimi akcjami, bo to oznacza, że ktoś w tym kraju w końcu myśli o młodzieży. Przełamuje się stereotyp, że polityka zwraca się ku nam tylko w perspektywie zbliżających się wyborów.

Pewnego dnia Komisja Europejska podniosła głowę z nad nudnych ustaw i stwierdziła, że coś z tą Unią jest nie tak, że tak nikły udział ma młodzież w jej rozwoju. W końcu to młodzi ludzie są przyszłością krajów zrzeszonych, więc czemu nie zacząć z nimi rozmawiać. I tak narodził się pomysł organizacji ETM w członkowskich krajach Unii.

Inauguracja całej akcji nastąpiła podczas Nocy Muzeów w Warszawie w Centrum Nauki Kopernik. Od tego czasu zasypie nas moc warsztatów i spotkań, na których będzie można dyskutować z politykami, ekspertami i rówieśnikami na tematy takie jak wolontariat, zatrudnienie w Unii, czy integrowanie młodych ze środowisk o zmniejszonych szansach na rozwój.

Wnioski z debat posłużą Komisji do tworzenia udoskonalonych programów edukacyjnych. Dzięki temu głos młodzieży, również z Polski da owoc w postaci bardziej świadomego i intensywniejszego uczestnictwa w kształtowaniu się Unii.

więcej na: www.wiadomosci.ngo.pl/wiadomosci/637119.html

Galeria Tranzyt przedstawia artystów - Patryk Piotr Antoniak

2011-05-04T19:38:00.000+02:00

Przyszedł czas na przedstawienie ostatniego artysty pierwszej edycji Galerii Tranzyt. Patryk Piotr Antoniak tworząc pracę Okno z widokiem na… mówi sieć wciąga. O jaką sieć chodzi i co wciąga Patryka dowiecie się z wywiadu, który artysta udzielił Mad&Mad.

Dla Patryka Piotra Antoniaka miasto to jedna wielka sieć. Sieć ulic, kabli, rur, budynków. W całym tym kosmicznym ładzie odnajduje się człowiek miejski. Okno z widokiem na... projekt mówiący o mieście systemie, organizmie,strukturze.

Facitybook jest komunikatem wysyłanym do współczesnego człowieka, próbą nawiązania dialogu miasto - mieszkańcy. Poznań szuka kontaktu ze swoimi domownikami, lokatorami. Rozejrzyj się wokół, szukaj komunikatów. Facitybook jest tylko wskazówką, jest znakiem. Dziś wielu ludzi docenia potencjał ‘produktu’ Marka Zuckerberga. Właśnie ta strona była inspiracją do sposobu w jaki zwrócono uwagę POZnaniaków na ich miasto - sieć.

Czy ty też jesteś w tej grupie uzależnionych od Facebooka? ;)

Haha, dobre pytanie! Z pewnością uzależniłem się od sprawdzania kilku adresów. Oczywiście na jeden z nich przychodzą powiadomienia z Facebooka. Czym on dla mniej jest? Głównie źródłem informacji o tym, co się dzieje w mieście. Nie zapominam o głównej Idei - platforma komunikacja - pozwala mi utrzymywać kontakty ze znajomymi, których nie spotykam na co dzień. Dużo czasu spędzam przed komputerem, gdy jestem w domu to praktycznie jest on cały czas jest włączony. Mam wtedy aktywne dwie zakładki - Gmail i Facebook. Cóż... Wygląda na to, że pasuję do profilu uzależnionych od fejsa. Jeszcze gdy pomyślę, że mam go w telefonie. Było kilka takich momentów, gdy zawieszałem swój profil (wtedy całkowicie giniesz na portalu) i wytrzymywałem bez Facebooka, ale za to znajomi się mówili "Wow skasowałeś konto na fejsie? Dlaczego nie mam Twoich komentarzy?". Wtedy zazwyczaj wracałem :)

Jak myślisz, nie jest już trochę tak że częściej gapimy się w ekran monitora niż wyglądamy przez okno?

Hm, w moim przypadku tak jest. Niestety tak jest. Za oknem (gdziekolwiek będziemy) możemy zobaczyć o wiele ciekawszy świat niż tu... wewnątrz plastikowej puszki. Oczywiście ktoś powie, że tu jest więcej, szybciej i wygodniej. Nie zaprzeczam, jednak nie jest to naturalne i rzeczywiste.

Jaki jest twój stosunek do web 2.0?

Z jednej strony, świetna sprawa - komunikacja, własne opinie i tak dalej. Z drugiej... To jak niektórzy wykorzystują web 2.0 jest dla mnie przerażające. Później przeglądamy śmieci, paskudny jad i smołę. Dno Internetu, dno web 2.0, dno społeczeństwa. Jednak w codziennym życiu staram się nie zwracać na to uwagi.

W swojej pracy spoglądasz na miasto jako na wielką siec, system, organizm...

Na co dzień w ten sam sposób patrzę na miasto. Czy to jadąc tramwajem, czy idąc pieszo. Sieć działa według schematu i każde miasto ma swój schemat, ma też innych mieszkańców. Lubię miasta, ale to nie oznacza, że nie widzę ich wad. Trochę przeraża mnie, to co robią z nimi ich gospodarze. Myślę, że powinniśmy się obudzić i zacząć działać tu, na własną rękę. Politykami kierują ich własne interseksy, a nie interesy miasta. Zbyt mało środków jest łożonych na kulturę, ale tu już inna bajka.

Czy łatwo prowadzić dialog z miastem?

Dialog z miastem... Im dłużej nad tym myślę, tym bardziej wydaje mnie się to skomplikowane. Sądzę, że miasto trzeba rozumieć, lub chociaż chcieć je zrozumieć. Ale czy ja to potrafię? Nie mnie to oceniać. W swoim projekcie rzucam w miasto komunikat, dla mnie jest on czytelny. Nie wiem czy dla innych również. Chciałbym móc poświęcić więcej czasu na dialog z miastem, bardziej wsłuchać się w ten codzienny rytm sterowny przez masę zależności. Jedno wiem, praca z tym wielkim żywym system jest wciągająca.

Podobno lubisz włóczyć się po Poznaniu... czy odkryłeś ostatnio jakieś fajne miejsca?

Owszem, lubię Poznań i lubię się włóczyć po mieście. Kiedyś mając więcej wolnych chwil spędzałem tu sporo czasu. Nierzadko błądziłem po zakamarkach Jeżyc, Grunwaldu, Łazarza... Teraz mam więcej zajęć, muszę sprawnie przemieszczać się pomiędzy punktem A i B. Mam nadzieję, że w wakacje będę mógł swobodnie oddać się dawnym wędrówkom. Poznań daje mi sporo fajnych miejsc. Mam takie trzy, które lubię najbardziej. Jest to ogród botaniczny (to miejsce znam już od wczesnego dzieciństwa), Kawiarnia “U Przyjaciół” (niepowtarzalna atmosfera, gdy mijasz bramę wchodzisz w mały i cichy skwer, mimo że nadal jesteś w centrum). Park przy ul. Grobla, dziś jest tam Muzeum Etnograficzne (nigdy nie byłem w środku, nie moje klimaty) dawniej była to siedziba loży masońskiej.

Co Cię inspiruje?

Żyjcie jest inspirujące! Wszędzie się tyle dzieje, tyle mogę zobaczyć, usłyszeć. Nawet prozaiczna wymiana przepalonej żarówki jest inspirująca. Zacząłem pracować nad instalacją właśnie z żarówek. Zajmując się na co dzień grafiką zderzam się z wieloma pracami, nawet celowo ich szukam. Ale sposób w jaki je przeglądam wydaje się okropny. Otwieram stronę i tylko rzucam okiem, żeby jak najmniej zapamiętać, żeby mój pomysł mógł być jak najbardziej oryginalny. Staram się też odnajdywać inspirację w przeszłości, tu już patrzę uważnie, analizuję detale. Przeszłość jest dla mnie nierozłącznie związana ze sztuką, z jej historią. Sztuka inspiruje, w każdej formie od literatury, przez teatr, malarstwo, rzeźbę, aż po (fenomenalną) szkołę polskiego plakatu.

Czy jest może inne miasto, w którym chciałbyś mieszkać?

Skomplikowana sprawa... Nowe zawsze jest ciekawe. Do gustu przypadła mi Warszawa - ogromny system. Na pewno mnie nie przygniata. Wbrew powszechnie panującej opinii jest tam bardzo dużo zieleni, piękne parki itd. Koncerty, wystawy, spektakle, to wszystko czego potrzebuję, jest i to w całkiem niezłej formie. Tylko gdy myślę, że miałbym zostawić Poznań, obraz Warszawy się rozmywa.

Prace Patryka Piotra Antoniaka można było oglądać podczas I edycji Galerii Tranzyt przy ul. św. Marcin 35 do 30 kwietnia 2011 roku.

Warto odwiedzić: www,antoniaktk.carbonmade.com

Muzyczna anarchistka - Mica Levi

2011-04-27T17:48:00.000+02:00

Mica Levi zaczeła grać w wieku czterech lat. Jako dziecko muzyków miała nieograniczone możliwości, by stać się świetnie rokującym, młodym muzykiem. Przygodę z muzyką zaczęła już w wieku 4 lat. W Purcell School uczyła się gry na altówce i wiolonczeli, by wkrótce dostać stypendium Guidha School of Music and Drama i zacząć swoją przygodę z komponowaniem.

Mica znana pod pseudonimem Micachu jest przedstawicielką muzyki eksperymentalnej niedającej się zamknąć w żadne ramy. Mimo swojego młodego wieku (rocznik 1987) ma na swoim koncie wiele sukcesów. Jeden z największych? W trakcie nauki została poproszona o napisanie instrumentalnej części dla Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej, która została zrealizowana w 2008 roku na Royal Festival Hall.

Jednak zainteresowani Micachu sięgają dalej. Wraz ze swoim zespołem The Shapes nie boją się wypróbowywać nowych dźwięków, łącznie z tymi, które wydobywają się np. …. z bebechów odkurzacza. Nie trudno się więc domyśleć, że Mica równie chętnie sama konstruuje to na czym gra, tworząc dzięki temu niepowtarzalne brzmienia. To właśnie sprawia, że występy Micachu and The Shapes należą do nieprzewidywalnych (w każdym aspekcie tego słowa).

Ich debiutancki album wyprodukowany przez Matthew Herbert'a spotkał się z entuzjastycznym odbiorem. Ich muzyka nie należy do mainstreamu, jednak trafia do dość zróżnicowanej grupy odbiorczej i wsparta została przez PRS for Music Foundation.

http://www.myspace.com/micayomusic

Galeria Tranzyt przedstawia artystów - Magdalena Szych

2011-04-22T20:08:00.001+02:00

Przedstawiamy wam sylwetkę kolejnej młodej artyski, której prace zostały zaprezentowane w poznańskiej Galerii Tranzyt. Magdalena Szych opowie wam o miejskiej dżungli, zabawach z kolorami oraz ulubionych miejscach w Poznaniu.
Magdalena Szych bawi się pojęciem miejskiej dżungli wciągając w swoją zabawę jeden z najbardziej charakterystycznych budynków w Poznaniu - Centrum Kultury Zamek. Wyrywa go ze swojego naturalnego miejskiego otoczenia i oplata gąszczem dziwnych roślin. Wielobarwność, potęgowana przez zastosowanie różnych technik, przenika się tu z bajkową wizją, tworząc krajobraz urokliwy jak i niepokojący zarazem. Zaprasza odbiorcę do swoistej gry i zachęca do odkrywania miasta na nowo.

Magdalena Szych Dżungla
Galeria Tranzyt, ul. Ratajczaka 31

Co dla ciebie osobiście oznacza pojęcie "miejska dżungla"?

Pojęcie "miejska dżungla" kojarzy mi się z chaosem, ale raczej w znaczeniu pozytywnym. Połączeniem szarych odrapanych kamienic, ponurych ciemnych zaułków, nowoczesnych oszklonych budynków, kolorowych bilbordów, reklam, zamieszania panującego na ulicach wśród samochodów i tłumów pieszych, a także ogólny szum, jaki tworzy się przez dochodzące zewsząd dźwięki. W mojej pracy (łącząc czarno-białe zdjęcie Zamku Cesarskiego, z wieloma barwami jakich użyłam do namalowania roślin), chciałam pokazać ten kontrast między szarością a wielobarwnością miasta, mieszankę wybuchową - "miejską dżunglę"

Kolejnym utartym powiedzeniem jest "szarość miasta", ty jednak w swojej pracy koncentrujesz się na jego wielobarwności...

Nie ukrywam, że po prostu lubię bawić się kolorem. Był to jeden z czynników, dla którego wybrałam taką a nie inną technikę pracy. Z drugiej jednak strony kierowałam się tym, iż wiem, że części ludzi miasto kojarzy się z zaśmieconymi, szarawymi ulicami, otoczonymi starymi budynkami...Stąd czarno-biała fotografia w tle pracy. Przeobrażając ciemny budynek w kłębowisko roślin, kolorowych plam, chciałam symbolicznie pokazać, że miasto ma właśnie dwie strony. Szarą i tą wielobarwną. Sądzę że warto było by się skupić również na tej drugiej. Krótko mówiąc- dostrzec piękno miasta. ;)

fragment pracy Magdaleny Szych Miejska Dżungla

Czy miasto według ciebie jest miejscem przyjaznym człowiekowi?

Myślę, że zależy to od części miasta w jakiej się znajdujemy. W Poznaniu, każda dzielnica ma swoje dobre i złe strony, lepsze i gorsze miejsca. Poza tym, każdy zwraca uwagę na coś innego. Jednych irytują przejeżdżające tramwaje, inni nie zwracają na to uwagi, ale przeszkadzają im zaśmiecone chodniki itd..
Ja uważam miasto, (mam tu na myśli konkretnie Poznań), za miejsce dobre do przyjemnego spędzania czasu z przyjaciółmi. Niezliczona ilość restauracji, kawiarnii- idealne miejsca do rozmów w miłej atmosferze, szczególnie przy brzydkiej pogodzie;) , centra handlowe (nie ma to jak wypad z przyjaciółkami na zakup), kino, teatr, opera itd. , zapewniające rozrywkę.

Jakie są twoje ulubione miejsca w Poznaniu?

Stary Browar, ul. Półwiejska czy Stary Rynek, są dość popularnymi miejscami, w których często i chętnie przebywam. Ale szczerze mówiąc lubię po prostu chodzić ulicami Poznania w każdej jego części. To dobry sposób na porównywanie poszczególnych dzielnic i dostrzeganie ich charakterystycznych cech. No i oczywiście dobry sposób na aktywne spędzanie czasu z ludźmi. ;)

Co cię inspiruje?

Inspiracją jest dla mnie praktycznie wszystko, co mi wpadnie w oko. Jeśli uznam to za godne uwagi, jeśli jest nietypowe, czy po prostu mi się podoba, wykorzystuję to w moich pracach, z reguły modyfikując na swój sposób. ;)

Wolny czas wolisz spędzać w mieście czy na wsi? Wiem, że twoją wielką pasją jest jazda konna...

Miasto jest dobrym miejscem do wypadów z przyjaciółmi - kawiarnie, kluby, wystawy, zakupów centrach handlowych - bez których przecież żadna dziewczyna obejść się nie może, a także wyjść do kina czy teatru. Wieś jest dla mnie miejscem odpoczynku w trochę inny sposób. Jazda konna, prace w gospodarstwie, łowienie ryb itd.. jak najbardziej ;) Czasami fajnie jest oderwać się od codziennego, zabieganego życia w mieście, właśnie jadąc na wieś gdzie wszystko jest zupełnie inne.

Dziękujemy Magdzie za rozmowę. Już niedługo kolejny wywiad z artystą GT.

Przypominamy, że nadal można się zgłaszać do kolejnych edycji Galerii Tranzyt. Więcej szczegółów tutaj:
http://mad-bloguje.blogspot.com/search/label/galeria%20tranzyt

Galeria Tranzyt przedstawia artystów - Katarzyna Przybylska

2011-04-20T19:08:00.000+02:00

Na podstawie rysunków Katarzyny Przybylskiej powstała praca zbiorowa pt. „Zakaz przeklejania ogłoszeń”. Prezentowana będzie ona w Galerii Tranzyt do końca kwietnia, a my już dziś zapraszamy was do przeczytania wywiadu z młodą artystką.

Praca o przewrotnym tytule Zakaz naklejania ogłoszeń powstała w wyniku obserwacji otaczającej nas rzeczywistości. Jak mówi sama autorka, jej pracę tworzy samo miasto. Obraz powstały z elementów miejskiego folkloru, zdaje się poszukiwać odpowiedzi, czy przestrzeń miejska może stać się inspiracją dla sztuki. Proces twórczy nie ma tutaj końca, zapraszając widza do interakcji. Tym samym praca staje się ważnym elementem w dyskusji gdzie przebiega granica pomiędzy twórcą a odbiorcą. Poprzez kolejne warstwy makulatury przedzierają się rysunki inspirowane japońskim komiksem będące osobistym akcentem autorki, odbiciem jej zainteresowań i pasji.

Kiedy zaczęłaś interesowac się Mangą i Anime?

Mangą i Anime zaczęłam interesować się mniej więcej w wakacje 2009 roku. Pamiętam, że nigdy nie przepadałam za mangami itp. Mój brat bardziej się tym interesował. Pewnego dnia weszłam do jego pokoju, gdy oglądał Anime. Przysiadłam się do niego i z epki (odcinka) na ep coraz bardziej zaczęło mnie to interesować... bardziej postacie i kreska niż fabuła. Pamiętam, że były to odcinki dość humorystyczne- minireklama "Azumanga Daioh" :)). Potem przez rok nic i w kolejne wakacje, zachęcona przez kolegę, zaczęłam sama oglądać Anime, które wielu nazywa podstawowym w karierze "Otaku" (fan anime) czyli "Death Note". Pamiętam, że 37 epk’ów obejrzałam w niecały tydzień... Później przerodziło się to w prawdziwe hobby. Z dnia na dzień lista obejrzanych Anime rosła. Oczywiście później szkoła, więc trochę zwolniłam z tym :) Ale do dziś potrafię spędzić noc przed monitorem i oglądać "chińskie bajki"- jak to mawia moja mama.

fragment pracy Katarzyny Przybylskiej, Zakaz naklejania ogłoszęń

Japoński komiks jest dość popularny w Polsce. Jak myślisz co może nas w nim fascynować?

Przede wszystkim to, że w Mangach i Anime każdy może znaleźć coś dla siebie. Każdy, bez względu na wiek czy zainteresowania. Wiadomo, że te z lepszą kreską ogląda się przyjemniej, ale oprócz kreski przyciąga fabuła, ścieżka dźwiękowa, różnorodność postaci...Dodatkowo przy oglądaniu możemy poznać kulturę Japonii lub innych krajów- w zależności od tego gdzie toczy się akcja.

Masz swoich ulubionych bohaterów?

Ulubionych bohaterów mam w sumie dużo, ale jak to każda dziewczyna... wygląd ma tutaj decydujące znaczenie:) Ale najbardziej lubię Sebastiana Michaelis z "Kuroshitsuji". Dlaczego? Z pozoru zwykły i ułożony lokaj, sługa rodziny Phantomhive. Tak naprawdę jest on demonem, który podpisał pakt ze swym panem i broni go przed wszelkim złem... Jest to chyba jeden z moich najbardziej ulubionych tytułów. Szczerze mówiąc zanim ją obejrzałam, to słyszałam że wiele osób chwali to Anime... zaczynało mnie to denerwować, wiec sama musiałam to sprawdzić ;)

O swojej pracy napisałaś, że stworzyło je miasto...

Moją pracę stworzyło miasto. Widać w niej najprzeróżniejsze papierki, plakaty, ulotki oraz prace mojego autorstwa. Chcąc nie chcąc również tworzę to miasto - jak każdy z nas- żyjąc w nim. Pozrywane plakaty, na które rzadko kto zwraca uwagę gdy wiszą na słupach; ulotki, które dostajemy a później wyrzucamy je do najbliższego śmietnika; gazetki ze sklepów, które również zrobione są przez miastowych dla miastowych, a bez sklepów nasze miasto ciężko by funkcjonowało :) ; również elementy farb i spreyów wiążą się z miastem, bo gdzie nie pójdziemy widać grafitti na ścianach; tak wiec moja praca jest stworzona przez miasto :)

Co Cię inspiruje?

Co mnie inspiruje? Oj trudne pytanie, bo jest tego całkiem sporo:) Przede wszystkim ludzie, niektóre miejsca, muzyka, również niektóre zdjęcia... Czasami nawet gdy się nudzę i oglądam ludzi, wymyślam coś ciekawego. ;) Jeśli chodzi o rysowanie to najlepiej idzie mi wyżywanie się na kartce podczas słuchajania głośnej muzyki lub po obejrzeniu jakiegoś dobrego Anime - zawsze można pomyśleć co by było jakby akcja potoczyła się inaczej. ;)

Jakie jest twoje ulubione miejsce w Poznaniu?

Najbardziej ulubione miejsce w Poznaniu to chyba jednak nasz tak bardzo komercyjny Stary Browar :) Zawsze jest tam co robić, choćby przechadzać się po sklepach ze znajomymi :) Jako osoba z miasta (od urodzenia mieszkam na głównej ulicy więc tym bardziej...) często mam ochotę uciec od tego wszystkiego, od tego hałasu, więc jednym z moich ulubionych miejsc są opuszczone miejsca w Poznaniu. Jest ich naprawdę wiele, wystarczy przejść się po mieście i dobrze się rozejrzeć :) W takim miejscu można się naprawdę odizolować, "wyczilować", odpocząć, porozmyślać itp. ;)

Dziękujemy Kasi za rozmowę, a niedługo przybliżymy kolejne sylwetki artystów z I Edycji GT.

Galeria tranzyt w mediach

2011-04-17T14:41:00.000+02:00

I o nas napisali :)

Głos Wielkopolski, 16.04 2011

blogosfera wspiera czytelnictwo

2011-04-14T20:55:00.000+02:00

Stwierdzenie, że coraz mniej czytamy ani grzeje ani ziębi. Przez uparte powtarzanie przerażających statystyk ma się wrażenie, że wręcz oswoiliśmy się z tym faktem i robi on na nas coraz mniejsze wrażenie. Powoli godzimy się z zaistniałą sytuacją stwierdzając, że nic już nie powstrzyma czytelniczej znieczulicy. Jednak nic bardziej mylnego.

Nie ma wątpliwości - Polak, niezależnie od wieku, książek nie czyta. 33% nastolatków w ciągu roku nie przeczytało żadnej lektury, a statystyczny Polak owszem czyta, ale teksty nie dłuższe niż trzy strony (cokolwiek to oznacza ;) ).

Co jednak z dobrodziejstwami sieci? Czy brak zainteresowania słowem pisanym ma odzwierciedlenie również w internecie? Okazuje się, że nie! Poczytność blogów wciąż wzrasta, więc czemu tego nie wykorzystać?

Szkoła podstawowa Heathfield w Bolton (Wielka Brytania) postanowiła wykorzystać dobrodziejstwa Interentu i wykorzystać blogi w swoim programie nauczania. Popularne narzędzia posłużyły do przeprowadzania lekcji online!

W ramach eksperymentu uczniowie zostali poproszeni o napisanie tekstów, które miałyby się znaleźć na blogu. Nie było to łatwe zadanie, ponieważ posty miały zawierać aż 5000 znaków. Okazało się jednak, że nawet te osoby, które wcześniej miały problemy z pisaniem, chętnie zrealizowały te zadanie. Od tej pory szkoła Bolton szczyci się nowatorskim wykorzystaniem narzędzi internetowych do propagowania czytelnictwa wśród swoich uczniów. Program nauczania tą metodą prężnie się rozwija, bo Anglicy już zaczęli wymieniać doświadczenia z uczniami z Nowej Zelandii i Australii.

Może już czas pozostawić dyskusję o zagrożeniach płynących z sieci (co swoją drogą przyprawia nas powoli o spazmy) nieco w tyle i zacząć kreatywnie wykorzystywać dobrodziejstwa nowych technologii, co nie?

dni kultury i języka

2011-04-11T22:46:00.000+02:00

Wybieracie się na studia filologiczne? Warto wcześniej liznąć nieco kultury i języka kraju, którego tajemnice będziecie zgłębiać przez najbliższe 3plus2 lata. Dlatego też zachęcamy was do brania udziału w licznie organizowanych w naszym kraju dniach kultury innych państw i narodów…

Dla kandydatów na filologię romańską i arabistykę.... w Poznaniu trwają obecnie XXI Dni Kultury Francuskiej i Frankofonii. Organizatorzy za temat przewodni wydarzenia wybrali Algierię, która od 1830 do 1962 roku była kolonią francuską i z którą związały swoje życie całe pokolenia Francuzów. W chwili gdy oczy całego świata skierowane są na wydarzenia w Północnej Afryce, warto również spojrzeć na ten kraj o niezwykle zagmatwenej historii, która nosi ślady dziedzictwa wielu cywilizacji i kultur. Co na was czeka? Projekcje algierskich filmów w Kinie Muza, monodram Hecena Sahraoui pt. „Nassredin et moi”, wystawa fotograficzna „Życie i dzieło Marii Skłodowskiej-Curie. Kobiety w nauce.”, spotkanie z polskimi kooperantami, którzy w latach osiemdziesiątych pracowali w Algierii, koncerty muzyki francuskiej, projekt muzyczny „Mały Książę A.Saint-Exupery’ego w świecie muzyki”. XXI Dni kultury Francuskiej i Frankofonii potrwają do 14 kwietnia 2011 roku. Więcej szczegółów na stronie: http://www.dombretanii.org.pl/

Dla kandydatów na slawistykę… od 13 lat w okolicach października organizowane są Dni Kultury Rosyjskiej w Białymstoku. Jest to największa tego typu impreza w Polsce, podczas której mamy niepowtarzalną okazję brania udziału w liczych koncertach, spotkaniach i seminariach, a także towarzyszym wydarzeniu, Dniach Kina Rosyjskiego.

Poprzedza je inne, również godne uwagi, wydarzenie - Dni Kultury Ukraińskiej w Szczecinie. Już po raz piętnasty, w dniach od 28 do 29 maja 2011 roku będziemy mieć okazję poznania bliżej naszych wschodnich sąsiadów. Organizatorzy przewidzieli liczne koncerty zarówno zespołów ludowych, jak i współczesnych, pokaz mody ukraińskiej, warsztaty garncarskie, wikliniarskie i hafciarskie. Więcej info na stronie: www.ukraincy.org

Nie zapominajmy, że również na południu Europy żyją Słowianie i być może kilku z was zdecyduje się na naukę języka bułgarskiego lub serbskiego. Jeśli tak, to koniecznie musicie się wybrać do Bolesławca, gdzie odbędzie się 18 czerwca XI Festiwal Kultury Południowosłowiańskiej. Będzie to wspaniała okazja żeby spróbować bałkańskiej kuchni i posłuchać dobrej muzyki. Gościem tegorocznej edycji festiwalu będzie Boban i Marko Marković.

Dla wszystkich przyszłych anglistów pozycją obowiązkową jest XV Festiwal Szekspirowski, który odbędzie się w dniach 29 lipca – 7 sierpnia 2011 roku w Gdańsku. Jest to impreza, która zyskała rangę ważniejszej imprezy kulturalnej w naszym kraju. Co roku zjeżdżają się artyści z Polski i za granicy aby poprzez swoje spektakle popularyzować dorobek najsłynniejszego autora dramatów na świecie. I każdego roku udowadniają, że Szekspir pozostaje ponadczasowy ...

Dla kandydatów japonistyki… Możecie wpaść do Torunia gdzie od 25 do 29 maja 2011 roku odbędą się już po raz 15. Dni Kultury Japońskiej. Organizatorzy przygotowali dla was czytanie japońskich bajek, wystawę pt. Tajemnice samurajów, pokazy sztuk walki oraz wykłady. Więcej info:www.dkj.torun.pl

Mad poleca sztukę: Jenny Holzer w Poznaniu.

2011-04-08T21:11:00.000+02:00

Tym razem nie chodzi o prelekcję na temat twórczosci Wisławy Szymborskiej, lecz o projekcje wierszy Noblistki na fasadach poznańskiego Ratusza i Starego Browaru. To trzeba zobaczyć!

I wiem, co myślisz jeszcze.

Wojny, wojny, wojny.

Jednak i między nimi zdarzają się przerwy.

Baczność-ludzie są źli.

Spocznij- ludzie są dobrzy.

Na baczność produkuje się pustkowia.

Tutaj, Wisława Szymborska

Jenny Holzer jest jedną z tych artystek, które głośno i wyraźnie komentują współczesną rzeczywistość polityczną. Urodzona w 1950 roku w Gallipolis, z wykształcenia malarka i graficzka, początkowo artystka abstrakcyjna ostatecznie artystka konceptualna. Holzer działa w przestrzeni publicznej, a najbardziej charakterystycznym elementem jej prac jest słowo i tekst. Umieszcza go na plakatach, T-shirtach, bilbordach lub kamiennych ławkach… choć to wielkoformatowe projekcje na fasadach budynków są jej najsłynniejszymi realizacjami.

Paryż, Rio de Janeiro, Nowy Jork, Londyn… i Poznań. W ten weekend artystka zawita do stolicy Wielkopolski i na fasadzie Starego Browaru oraz Ratuszu wykona projekcje wierszy Wisławy Szymborskiej.

Wyboru utworów poetyckich dokonały wspólnie. Holzer nie ukrywa, że podziwia twórczość Szymborskiej, która w swojej poezji porusza bliskie jej tematy. Wojna, uchodźcy, tortury, wreszcie los zwykłego człowieka w obliczu ruchów wielkiej historii. Motywy te są przede wszystkim obecne w najnowszych pracach artystki, która próbuje zmierzyć się z polityką prowadzoną przez USA po 11 września.

Wydarzenie szczególne. Rzadko się zdarza aby artystka takiego formatu przyjeżdżała do Polski. Jeszcze rzadziej zdarza się czytać wiersze Szymborskiej wprost z fasady budynków. Polecamy!

Projekcje wierszy Wisławy Szymborskiej:

08.04.2011, godz. 21:00-23:00 - elewacja Starego Browaru (od strony Parku J.H. Dąbrowskiego)

09.04.2011, godz. 21:00-23:00 - fasada Ratusza, Stary Rynek

Otwarte spotkanie z Jenny Holzer

09.04.201, godz. 17:00, Studio Słodownia +3

moderator: Magdalena Moskalewicz, red. nacz. magazynu o sztuce „Arteon”

Wystawa:
8.04 – 31.08.2011 galeria Art Stations, Stary Browar, Poznań

Otwarcie Galerii Tranzyt

2011-04-01T21:43:00.000+02:00

Jesteśmy! Prace Patryka Antoniaka, Magdaleny Szych oraz Katarzyny Przybylskiej już wiszą w naszej miejskiej galerii. Dziś odsłaniamy przed wami kulisy powstawania projektu...

W listopadzie zeszłego roku spotkali się Magda Nowicka Chomsk i Magda Horanin z grupy Mad&Mad oraz Michał Słomka i Ania Suska z Fundacji Tranzyt. Podczas miłej pogawędki na temat licznych przedsięwzięć organizowanych przez fundację, pojawił się pomysł wyprowadzenia sztuki na ulice i zaadoptowania w tym celu opuszczonych zewnętrznych gablot informacyjnych. Pomysł wszystkim się spodobał i Magdy, przy wsparciu Ani i Michała, postanowiły przejąć sprawy związane z organizacją planowanego wydarzenia. W połowie grudnia złożono wniosek o dofinansowanie w ramach programu Miasta Poznań, którego zadaniem jest: „wspieranie projektów z zakresu edukacji kulturalnej, ze szczególnym uwzględnieniem programów skierowanych do dzieci i młodzieży”

Pomysł Miastu się spodobał i otrzymaliśmy dofinansowanie na jego realizację. Przygotowania pełną parą ruszyły już w lutym.

Na lokalizację Galerii Tranzyt wybraliśmy ulicę św. Marcin i ulicę Ratajczaka. Niegdyś były to główne ulice Poznania, na których skupiało się życie handlowe i towarzyskie miasta. Dziś ulice te obumierają, a jedynymi atrakcjami są liczne banki kredytowe, kilka fastfoodów oraz lokale do wynajęcia. Nie ukrywamy, że ogromną przyjemność sprawiły nam przechadzki po „marcinie” w poszukiwaniu gablot. Mieliśmy okazję spotkać wielu ciekawych ludzi, którzy chętnie opowiadali o dawnym Poznaniu, nierzadko sięgając swoimi wspomnieniami do czasów wojennych i powojennych. Z trudem również ukrywali tęsknotę za czasami świetności ulicy św. Marcin…

Ostatecznie wybraliśmy trzy zewnętrzne gabloty ogłoszeniowo-informacyjne przy ulicy św. Marcin 25, św. Marcin 35 oraz ulicy Ratajczaka 31. Wraz z pojawieniem się cieplejszych dni przystąpiliśmy do renowacji, starając się jednak zachować ich miejski, nieco przybrudzony, charakter. Nie dalibyśmy sobie rady bez pomocy Honoraty Ubowskiej oraz Zbyszka Nowickiego.

W lutym zgłosili się do nas uczniowie Technikum nr 19 w Poznaniu, którzy wyrazili chęć udziału w naszej akcji. Nie ukrywamy, że ich prace wzbudziły nasze zainteresowanie i z radością przywitaliśmy ich w gronie pierwszych uczestników Galerii Tranzyt. W tym miejscu chcielibyśmy bardzo podziękować ich wychowawcy Karolowi Obroślakowi za wsparcie jakie udzielił zarówno swoim uczniom, jak i organizatorom akcji.

Pod koniec lutego do naszej grupy dołączyła Joanna Wójcik, która odtąd pełniła funkcję kuratora wystaw.

5 marca 2011 roku w siedzibie fundacji odbyło się pierwsze spotkanie z uczestnikami wystaw mające charakter warsztatów artystycznych. Prowadziły je Joanna Wójcik, Magda Horanin oraz Magda Nowicka Chomsk. Czas spędziliśmy na rozmowach o sposobie postrzegania przez nas miasta, zagadnieniu przestrzeni publicznej oraz zjawiskach miejskiej sztuki współczesnej. Padły również pierwsze pomysły na prace, które w ciągu najbliższego miesiąca miały być realizowane przez uczestników wystawy. Na koniec, każdy otrzymał zadanie stworzenia dziennika, w którym miał wyrysowywać, wypisywać lub wydzierać zarówno spostrzeżenia dotyczące otaczającego świata, jak i procesu tworzenia własnych projektów artystycznych. Uczestnikami warsztatów byli: Marcin Borowczak, Patryk Antoniak, Magdalena Szych, Klaudia Stajkowska oraz Katarzyna Przybylska.

W tym składzie spotykaliśmy się w każdy weekend przez cały marzec. Zawsze w siedzibie fundacji, zawsze po godzinie 13. Nasze pomysły na prace stopniowo dojrzewały, z czasem stworzyły się zalążki projektów, aby w końcu przerodzić się w dzieła artystyczne z prawdziwego zdarzenia. Zamiast obserwować pierwsze ruchy wiosny, spędzaliśmy długie godziny na poddaszu kamienicy malując, rysując, wycinając, klejąc, a także robiąc projekty graficzne na naszych komputerach.

Ostatnie maźnięcie farby miało miejsce 27 marca 2011 roku o godzinie 21.20. Tym samym wszystkie prace były już gotowe. Zostały one przez nas spakowane i przygotowane do ekspozycji.

Prace zawiesiliśmy w naszych gablotach 31 marca. Oczywiście nie obyło się bez problemów technicznych, ale o tym za chwilkę. Generalnie, przydały się nasze wrodzone umiejętności techniczne i spryt, jak również klej (dużo kleju) oraz profesjonalny zszywacz przemysłowy (przez niektórych nazywany „taczerem”). Dwie prace zawisły już w czwartkowe popołudnie, z umocowaniem trzeciej musieliśmy poczekać do piątku rana, gdy to z wiertarką/wkrętarką zjawił się Tomasz Kowalczyk, który ostatecznie pomógł nam rozwiązać wszelkie problemy techniczne.

Przypominamy, że akcja potrwa do 30 września 2011 roku. Co miesiąc, trzech młodych artystów zaprezentuje swoje prace w trzech zewnętrznych gablotach informacyjno-o głoszeniowych (ul. Św. Marcin, ul. Ratajczaka), które docelowo zostały przekształcone w galerie sztuki.

Zapraszamy młodzież do nadsyłania swoich prac, a starszych kolegów do odwiedzin Galerii Tranzyt.

Galeria Tranzyt, ul. Ratajczaka 31

Magdalena Szych Dżungla

Galeria Tranzyt, ul. Św. Marcin 35

Patryk Antoniak Okno z widokiem na...

Galeria Tranzyt, ul. Św. Marcin 25

Praca zbiorowa na podstawie rysunków Katarzyny Przybylskiej Zakaz przyklejania ogłoszeń

Muzika - bez nej to nejde!

2011-03-30T20:20:00.000+02:00

Nie stawiamy na nowości, ale na to co ciekawe. Tak się jednak złożyło, że 26 marca swoją premierę na DVD miał film, który niewątpliwie warto zobaczyć. Mowa tu o Muzyce Juraja Nvota. Film o pasji, więc tym bardziej przypadła nam ta propozycja do gustu.

Tak się składa, że ambitne kino nie trafia masami do naszych kin, więc automatycznie staje się słabo dostępne dla przeciętnego kinomaniaka. Warto. więc śledzić najnowsze propozycje, które tłoczone na dyskach trafiają do sklepów.

Muzyce co niektórzy krytycy zarzucają, że jest to historia o wszystkim, więc o niczym, ale może właśnie taka nijaka była Czechosłowacja lat 70tych. Szare domy i powoli, leniwie płynące dni. I szary przeciętny człowiek obdarzony talentem w samym środku tego mikroświata. Dla naszego bohatera - pracownika oczyszczalni ścieków - saksofon to odskocznia od codzienności. Jednak za żelazną kurtyną nic nie jest takie proste.

W ciągu 90ciu minut stykamy się z problemami przeciętnego człowieka, mieszkańca komunistycznego kraju, mężczyzny, partnera, przyjaciela, muzyka. Jest to historia uniwersalna bez zatrważających efektów specjalnych i przystojnych hollywoodzkich aktorów, jednak posiadająca niesamowity emocjonalny ładunek.

Film zdobył nagrodę specjalną Jury na XXIV Warszawskim Festiwalu Filmowym, ale to tylko kolejna cegiełka, która ma przekonać, by ten film zobaczyć.

Dystrybutor: VIVARTO
Premiera kinowa: 2008
DVD Polska: 26/03 2011

czasoodmierzacze

2011-03-25T19:54:00.001+01:00

Że niby zegarki na rękę odeszły do lamusa, bo teraz wszyscy mierzą czas komórkami... a nie do końca!

Nie wiadomo kto pierwszy skonstruował zegarek na rękę. Historycy nie potrafią również określić dokładnej daty powstania wynalazku. Wiadomo tylko, że było to w XIX wieku, w chwili kiedy na dobre przyzwyczajono się do noszenia zegarków w kieszeni kamizelki.

A czy można coś więcej powiedzieć na temat przyszłości zegarka na rękę? Wizji tyle ile designerów. Być może rację ma Nuno Teixeira, który zaprojektował zegarek Equinox, a może Iskender Asanaliev ze swoim LEDowym ekranikiem.

Nuno Teixeira, Equinox

Iskender Asanaliev

Nas jednak najbardziej interesuje tu i teraz. I to na co ewentualnie możemy sobie pozwolić finansowo. Wyszperaliśmy w sieci kilka fajnych zegarków, które bardzo chcemy mieć i dziś wam je pokazujemy.
Skrót ODM oznacza Original Design Manufacturer, czyli przedsiębiorstwo, którego produkty ostatecznie będą nosiły logo innej firmy. O.D.M to również amerykańska firma produkująca bajeranckie zegarki pod hasłem original, dynamic i minimal. Mamy prawo sądzić, że wyobraźnia projektantów skupionych wokół firmy jest bardzo rozwinięta. Bawią się kolorami i formami, są odważni i zabawni. Pokazują, że zegarek to nie tylko tarcza i wskazówki (czy też elektroniczny wyświetlacz). Zegarek może być tęczą (rainbow), cukierkiem (candy), ufo (UFO) lub być nieco oszołomiony pikselami (pixel daze).

ODM, Candy

ODM, UFO

Podobno najlepsze zegarki to szwajcarskie zegarki. A my sobie myślimy, że najładniejsze zegarki to amerykańskie zegarki. Niech ostatecznie przekonają was produkty firmy Nooka, które zapowiadają rewolucje w sposobie pokazywania czasu. Na próżno szukać wskazówek czy cyferek na planie prostokąta. Za to trudno oderwać od nich wzrok. Dopieszczone w każdym calu, przemyślane pod każdym kątem. Stworzone z myślą o tych, którrzy lubią być krok, a nawet dwa, do przodu.

NOOKA

Nauczyć się żyć z zegarkiem w ręku... przychodzi nam to z coraz większą łatwością. Tym razem zauroczyły nas zegarki stworzone przez projektantów pracujących dla włoskiej firmy Alessi. Propozycja dla chcących wyjść poza schemat, ale jeszcze przywiązanych do klasycznej formy. Rażą kolorami, przyciągają prostą linią. Podobnie jest z zegarkami firmy Too Late. Plastik-fantastik, wszystkie kolory tęczy i przystępna cena. Czyli wspaniała propozycja dla początkujących zbieraczy fajnego designu.

TOO LATE (zegarki dostępne w sklepie www.modmod.pl)

ciemna strona miasta

2011-03-21T20:08:00.000+01:00

Rozrywka w mieście niekoniecznie musi ograniczać się do multipleksów i kręgielni. Chcąc zaznać kultury nie musimy od razu iść do opery lub muzeum. Dziś zachęcamy was do odkrywania totalnie undergroundowych miejscówek w waszych miastach i korzystania z ich programów kulturalnych.

Kiedy 30 kwietnia 1980 roku odbywała się koronacja Królowej Beatrix, w Amsterdamie wybuchły zamieszki. Na ulice wyszli squatersi i ich sympatycy, którzy pod hasłem „No house-No coronation” sprzeciwiali się delegalizacji squatów. Bitwę tę wygrali. Czy wojnę... niestety rok temu za sprawą nacisków prawicy, przejmowanie opuszczonych budynków zostało ostatcznie zabronione.

W każdym przewodniku po Amsterdamie czy Holandii przeczytamy o squtach. Dla nas ciekawostka, a dla Holendrów jedynie odpowiedź na braki mieszkaniowe. Od lat 60-tych, jeśli budynek stał opuszczony dłużej niż 12 miesięcy, można było w nim ponownie zamieszkać i w zasadzie właściciel miał w tej sytuacji niewiele do gadania. Domy często przejmowane były przez grupy i wspólnoty, które nie tylko adoptowały je do celów mieszkaniowych, ale również urządzały w nich centra kultury. Dziś w samym Amsterdamie jest kilkadziesiąt takich miejsc, które swoim bogatym programem kulturalnym przyciągają wielu mieszkańców miasta.

Nie trzeba jechać do Holandii żeby odwiedzić sqaut. Miejsca takie bowiem istnieją również w każdym większym polskim mieście. Co więcej, ich program kulturalny często nie odbiega poziomem od tych w Amsterdamie. Wystarczy dobrze się rozejrzeć.

Elba, źródło: ngp.pl

Zaczynamy oczywiście od stolicy i squatu Elba. Elba bo przy ulicy Elbląskiej. Za sprawą licznych akcji, przedsiewzięć i wydarzeń, miejsce to od lat figuruje na kulturalnej mapie Warszawy. Organizowane są tam koncerty, wieczorki z kuchnią wegetariańską, warsztaty (Capoeira, warsztaty plastyczne, taneczne w rytmach breakdance czy samby a wszystko za free), w każdy czwartek można przyjść obejrzeć film i o nim porozmawiać, jest też skate park, punkt rowerowy i freeshop. O tym ostatnim „zjawisku” warto powiedzieć ciut więcej. Jest to sklep w którym się nie płaci. Każdy kto ma coś na zbyciu i nie jest to jeszcze niezdatnym do użytku śmieciem, może przynieść to do freeshop’u. Każdy kto potrzebuje coś co znalazł w freeshop’ie, może sobie to po prostu zabrać.
www.elba.bzzz.net

W obronie Rozbratu, źródło: www.pilon.pl

Poznań z kolei ma swój Rozbrat. Sól w oku władz miejskich i deweloperów czyhających na grunty, jest ulubionym miejscem sporego grona mieszkańców stolicy Wielkopolski. Dzieje się tam ciągle coś. Są aktywiści-anarchiści, którzy z każdym kolejnym przedsiewzięciem starają się zwalczyć zło współczesnego świata. Jest też kultura. Ciągle jakieś koncerty, często wystawy, nierzadziej spotkania i warsztaty. Twórcy tego miejsca zaangażowani są również w sprawy miasta, o czym mogą świadczyć badania przeprowadzone przez studentów nauk społecznych oraz osoby związane z Rozbratem na temat warunków życia w jednej z najstarszych dzielnic Poznania- Jeżyc.
www.elba.bzzz.net/

CRK Wrocław

Wspomnimy jeszcze o wrocławskim Centrum Reanimacji Kultury i uznajemy, że podaliśmy wystarczającą ilość przykładów aby zachęcić was do odwiedzin waszych lokalnych squatów. W CRA znajdziecie freeshop o wdzięcznej nazwie Dziad Giełda, napijecie się herbaty w Cafe Utopia i tradycyjnie zobaczycie dobry film. Ponadto, dzięki projektowi Noise Devastation poznacie ekstremalne gatunki muzyczne, od harsh noise do power electronics, a tajniki wykonywania nadruków na różnych powierzchniach, poznacie w tamtejszej Pracowni sitodruku.
http://crk.wroclaw.pl/

Nie da się ukryć, że twórcy squatów żyją zgodnie z naturą i rytmem miasta. Zachęcamy was również do odwiedzin strony www.squat.net/ , na której to znajdziecie najświeższe informacje z niemal wszystkich squatów w Polsce, Europie i na świecie.

James i Jamie łamią serca

2011-03-15T20:43:00.000+01:00

Pośród szumów i trzasków krystalicznie czyste wokale Jamesa Blake oraz Jamie Woona są niczym Central Park w centrum Manhattanu. Dają tlen i spokój, każą zwolnić, a nawet przysiąść i sprzyjają rozmyślaniom.

Są młodzi, ładni i utalentowani. Są również Anglikami. I powodują, że serca całego świata biją w rytm ich brzdękania na pianinku i gitarce. Melancholijni anemicy bez skrupółów rozpalający zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Wiosna nadchodzi i nuci pod nosem „The Wilhelm Sream” oraz „Lady Luck”.

James Blake ma 22 lata, studia muzyczne na głowie i debiutancki album za sobą. W lutym ukazał się „James Blake-James Blake”, który od razu został przyuważony przez krytyków i słuchaczy. Właściwie, wszyscy na niego już z niecierpliwością czekali. Po epce „CMYK” i „Air & Lack Thereof” umierali z ciekawości dokąd to Jamesa zaprowadzi jego zainteresowanie elektroniką i dupstepem. We wrześniu, po usłyszeniu singla „Limit to your love” przysięgali na wszystkie świętości, że oto narodził się Artysta. Nie pomylili się.

Z kolei Jamie Woon ostatnie 3 lata spędził na przepytywaniu samego siebie odpowiedzi zapisując na pięciolini. W efekcie osobistych wycieczek po muzycznych krainach powstał album „Mirrorwriting”, którego premiera planowana jest na 11 kwietnia 2011 roku. Dzięki temu, że jakiś czas temu słyszeliśmy już kawałki „Night Air” i „Lady Luck” wiemy, że Jamie lubi r’n’b i soul, nie stroni również od elektroniki i chętnie sięga po gitarkę. Do gustu również przypadł nam głos chłopaka, który co tu dużo mówić... rozbraja. I tacy rozbrojeni, my mad dziewczyny i chłopaki, słuchamy i zasłuchujemy się.

człowiek sukcesu, współczesny Hiob, niespotykanie spokojny człowiek…

2011-03-13T15:28:00.000+01:00

Nauczyciel – miło sobie przypomnieć, że ta profesja kiedyś miała wartość. Każdy z nas zapewne pamięta słynnego Keatinga rwącego na strzępy podręczniki albo lepiej, bo z naszego podwórka – Stasię Bozowską, nosicielkę inteligenckiego etosu XIX wieku, która w odruchu społecznikowskim pojechała na wieś nieść kaganek oświaty i umrzeć na suchoty. Bardziej współczesną wersję nauczyciela z powołaniem stworzyła delikatnej urody Michelle Pfeiffer – ta z kolei motywowała uczniów z getta batonikami („Młodzi gniewni”).

Ech, marzenie…to było kilka lat temu, a dziś?

Nauczyciel jest chyba najbardziej lekceważonym i znieważanym zawodem, być nauczycielem dzisiaj staje się antynomią sukcesu życiowego. Takim chemikiem-nieudacznikiem właśnie jest Walter White bohater amerykańskiego serialu „Breaking Bad”. Pracuje w prowincjonalnej szkole, zarabia grosze, by utrzymać ciężarną żonę i niepełnosprawnego syna, do tego jeszcze dowiaduje się, że ma raka… brzmi jak historia Hioba, ale tu następuje zwrot akcji. Otóż poczciwy Walt zamiast czekać biernie na uśmiech losu czy śmierć zaczyna żyć naprawdę, bierze wreszcie los w swoje ręce – walczy o przyszłość rodziny, wykorzystując swój jedyny atut - doskonałą znajomość chemii. I tak staje się najpotężniejszym producentem narkotyków w okolicy, przeobraża się w człowieka sukcesu/rzecz jasna mamy do czynienia z kolejną mistrzowską (choćby po „Weeds” i „Deperate Housewives”) serialową grą konwencją, widz nie wie właściwie, czy główny bohater stoi po stronie dobra , czy zła i chyba go to nie obchodzi, bo z zapartym tchem śledzi jego losy. Co zabawniejsze – twórcy serialu wykorzystują tu motyw mistrza i ucznia, bowiem w spółkę z panem profesorem wchodzi jego były wychowanek – wyrzucony ze szkoły diler narkotyków.

Historia Waltera White’a, choć mrożąca krew w żyłach, niesie jednak pozytywne przesłanie. W dobie braku autorytetów, lekceważenia instytucji szkoły, wsadzania koszy na głowę bohater „Breaking Bad” pokazuje, że solidna wiedza jakkolwiek wykorzystana może stać się potężną siłą. Lepiej nie drażnijcie swoich belfrów, kochane dzieci…

tekst: Katarzyna Połońska

Poeta: Filip Tytus Pikalski

2011-03-09T19:51:00.000+01:00

Czyje są to czasy? Bankierów czy poetów? Czytając wiersze młodego, polskiego poety – Filipa Tytusa Pikalskiego myślimy sobie: ech, chyba dzięki Bogu jednak poetów…

Miał 19 lat gdy wydał swój pierwszy poetycki tomik, pt. „Szafa”. Ale wiersze pisał jeszcze gdy był uczniem radomskiej siódemki. Współzałożyciel zespół Zuterport, udziela się również w „Radomskiej Grupie Poetyckiej Eliksir”. Poeta Andrzej Mędrzycki miał o nim powiedzieć:

Szczypta poetyckiego pejzażu, z podtekstem niemal politycznym trafiającym w słabe punkty światowego ekosystemu. Liryka w koegzystencji z filozoficzną kontemplacją. Koktajl lekkości, głębi zadumy i przemyśleń. Taka jest poezja Filipa Pikalskiego. Czy trudna? Raczej ambitna, już dojrzała i na dobrej drodze.

Niezmiernie miło gościć nam dzisiaj, na łamach naszego bloga, poetę Filipa Tytusa Pikalskiego. Mając na uwadze słowa Edwarda Stachury, iż prawdziwy poeta jest poezją, bez zbędnego gadania przechodzimy do przedstawienia wam twórczość naszego dzisiejszego gościa.

[Codziennie]

moglibyśmy tak siedzieć codziennie

ostrożnie sączyć gorącą czekoladę

rozmawiać o rzeczach na które

mamy kompletnie odmienne zdanie

pokazywałbym tak jak teraz

co jest dobre a co złe

a ty głaskałabyś mnie po plecach

tak jak teraz mrucząc, że nie mam racji

w zamian całowałbym cię po dłoniach

każdy paluszek z osobna

w obronie stwiedzenia że nasza

niezgoda jest piękna

[Wiara]

została nam wiara

a jeśli obudzimy się jutro zalani łzami

to wiara przemieni się w męczeństwo

wędrówkę mrówek

a jeśli rano słońce da nam po oczach

to wiara już nie wiarą będzie lecz przepowiednią

nadchodzącej wieczności

a może ziewając otworzymy nieznane przejście

z mglistych koryt kamienic

do błękitnych stoków nieboskłonu

[***]  

wypadałoby cię podgrzać w razie potrzeby 

w wypadku nagłego spadku kocham i tylko to mi w głowię

można by też dodać czułe gesty rozciągnięte szeroko ramiona

uśmiechu który z każdą chwilą tęskni i woła  

zróbmy to jak za pierwszym razem 

gdy gwiazdy zawstydzone spadały po niebie 

a my zapatrzeni głęboko w siebie 

nuciliśmy melodię rozkoszy

Robert Bratford

2011-03-06T16:31:00.000+01:00

Od dziś śmieci nie będą kojarzyły się nam jedynie z niemiłym obowiązkiem. Od dziś nawet nie będziemy musieli wynosić ich do kontenera. Od dziś zaczyna się prawdziwa śmieciowa era, bo właśnie teraz zainspirowani pracami Roberta Bratforda kleimy własnego trójwymiarowego śmieciowego czworonoga!

Angielski artysta, prawdziwy kosmopolita i otwarty umysł, od maleńkości wiedział co chce robić w życiu i może też dlatego jego recyklingowi prace mają w sobie tyle dziecięcego polotu. Przy okazji w swoim CV chwali się psychoanalitycznymi zainteresowaniami, więc tym bardziej wierzymy, że jego sztuka działa kojąco na zmysły.

Jego prace powstają między innymi z utylizowanych plastikowych zabawek o intensywnych kolorach. Jednak prócz tych nietypowych rzeźb ma na swoim koncie prace malarskie oraz wielkoformatowe instalacje z drewna i metalu.

www.robertbradford.co.uk

www.streetartview.com

2011-03-02T19:38:00.000+01:00

Nie da się ukryć, że szanowne Google nie szczędzi starań, by oblepić swoimi charakterystycznymi pineskami cały glob. Po spektakularnym projekcie wirtualnych muzeów przenosi się na ulicę, by razem z Red Bullem przyjrzeć się z bliska street artowi z całego świata.

Brazylijska agencja reklamowa wzięła w swoje ręce puszkę red bulla, puszkę spreju i postanowiła wyżyć się na niczemu winnej najpopularniejszej, interaktywnej mapie świata. No, może nie do końca tak było, ale prawdę mówiąc podoba nam się taki obrazek.

Dzięki tej kolaboracji ludzie na całym Ziemi mogą wrzucać swoje ulubione przejawy kreatywności i chwalić się nimi wśród podobnym sobie entuzjastów ulicznej sztuki.W ten sposób ma powstać największa, internetowa galeria street artu, gdzie prace kategoryzowane będą według lokalizacji oraz nazwiska autora.

www.streetartview.com

II Przegląd Kabaretów Młodzieżowej Alternatywy

2011-03-01T21:37:00.001+01:00

Masz talent aktorski, jesteś prawdziwym komikiem lub członkiem grupy kabaretowej?

Tak?

Ta impreza jest idealna dla Ciebie.

Zapraszamy do wzięcia udziału w II Przeglądzie Kabaretów w Inowrocławiu już 1 kwietnia 2011 roku. Gwarantujemy wspaniałą zabawę, a dla zwycięzców nagrody pieniężne. Nie czekaj znajdź formularz zgłoszeniowy na naszej stronie i wyślij go do nas.

www.mlodziezowa-alternatywa.za.pl

Gadżet, który trzeba mieć - słuchawki.

2011-02-27T13:12:00.001+01:00

Muzyka dla Mad jest jak powietrze.

Towarzyszy nam wszędzie, czy to w dalekiej podróży, czy w wyprawie przez miasto tramwajem. Na spacer też warto wybrać się z mp3, a rowerem jedzie się szybciej, gdy w tle przygrywa nam znajoma nuta. Jednak w tym wszystkim nie tylko liczy się czego słuchamy, ale również jak słuchamy, bo słuchanie muzyki to w pewnym rodzaju rytuał wywodzący się z pierwotnej potrzeby rytmu i magii.

Słuchawki mogą się okazać gadżetem nierozłącznym, by wyglądać naprawdę fajnie. Odkąd genialni designerzy wzięli się za ich temat stały się równoprawnym elementem ubioru tak jak fajne buty, czy ekstra torba.

Dziś przedstawiamy wam słuchawki do których po cichu wzdychamy!

Kotori: www.kotori.fostex.jp

WESC: www.wesc.com

Pull and bear: www.pullandbear.com

Aerial7: www.aerial7.com

David Burel and Parra: www.theperfectunison.com

Ultrasone: www.ultrasone.com

Są miejsca w naszych miastach nieszczęśliwie zapomniane

2011-02-25T17:08:00.000+01:00

Do osobistej tragedii tych miejsc przyczynia się fakt, że powstały w zupełnie innych celu niż niszczeć i obumierać. Świat się zmienia, wszystko idzie do przodu, a one jakby zaprzeczają idei płynącego czasu. To fakt, ścierają się, śniedzieją, ale tkwią nadal w poprzedniej epoce. To swoiści świadkowie tego co było.

Przestajemy je zauważać, bo przestały spełniać swoją rolę. Stały się niepotrzebne. Kamieniczne gabloty, które kiedyś przykuwały uwagę przechodniów, pełniły funkcję informacyjną i nikt nie zaprzeczał ich celowości.

Historia miejskich gablot odzwierciedla zmiany w naszym społeczeństwie. Informacja ma swoją wartość kiedy jest łatwo dostępna i przekazywana z pewną prędkością. Prędkość ta rośnie proporcjonalnie do nowinek technologicznych wprowadzanych do obrotu. Tym bardziej dziwi fakt, że miejskie gabloty uchowały się gdzieś jeszcze w folklorze miejskim. Może to właśnie powszechne zapomnienie pozwoliło im przetrwać próbę czasu.

Mimo tego, że codziennie wokół nich przechodzimy, nie zauważamy ich istnienia. Mijamy je nie skupiając się na tym co mają nam do powiedzenia. Specyficzne jest również ich miejsce. Przestrzeń przechodnia, gdzieś tam ‘podrodze’, korytarze szybkiego ruchu pomiędzy ruchliwą arterią miasta, a (nie)spokojnym dziedzińcem zabytkowych kamienic. Miejsca spotkań okolicznej żulerki i młodych, nie wiedzących co zrobić w wolnym czasie. Jednak nawet oni nie wiedzą do końca co kryje się za szklanymi witrynami.

Przestrzeń ta jest niczyja i niczyje są też publiczne gabloty. Każda kamienica posiada oczywiście właściciela/i, każda jest przez kogoś zarządzana, więc i każda witryna do kogoś należy. Formalnie. W praktyce nie należą one do nikogo. W Polsce przestrzenie takie są najczęściej niszczone. Miejskie gabloty nie są wyjątkiem. Często w ogóle nie wykorzystywane, bo kolejna szyba uchowała się tu zaledwie parę dni. Skarżą się na to sklepikarze, dla których taka właśni gablota jest/była jedyną formą informowania o swoim istnieniu.

Tym czasem gablota informacyjna może być czymś więcej niż tylko przestrzenią niczyją. Należy odkryć tylko jej potencjał. Dostępna dla wszystkich, bez rozróżnienia na biednych i bogatych, dzieci, czy dorosłych, wykształconych, czy nie. Są one miejscem ogólnie dostępnym, elementem miejskiego folkloru tak samo naturalnym jak płyta chodnikowa – to one tworzą atmosferę miasta.

Witryny informacyjne mają specyfikę okna na świat. W nich rzeczy niemożliwe stają się możliwe dzięki zamieszczonym w ich wnętrzach obrazom, rzeczom i informacjom. Ich forma to tylko powierzchowność. To od nas zależy jaki nadamy jej kształt i jaką formę przybierze. Może odpowiadać na ogólne tęsknoty, zaprzeczać szarzyźnie obdrapanych murów, może uwrażliwiać, pokazywać to co jest niedostrzegalne, wywoływać iluzję przestrzeni, wychodzić poza swoje ramy lub po prostu informować. Mimo swojej archaicznej formy może być nowoczesna, niebanalna, odważna. Wpisywać się w folklor miasta lub go zupełnie negować. Gablota może przenosić nas do zupełnie innego świata, który jest wytworem naszej wyobraźni.

Kids These Days

2011-02-23T21:02:00.000+01:00

Kiedy większość dzisiejszych gwiazd muzyki popularnej w wieku nastu lat popadała w tarapaty i szukała swojej życiowej drogi, te dzieciaki w tym samym wieku już otoczeni byli wianuszkiem wiernych fanów i już prężnie działali w muzycznym biznesie. Mowa tu o Kids These Days z Chicago- w Polsce są zupełnie nieznani, ale zagraniczniacy już dawno potrafili docenić ich talent.

Zespół tworzy ośmiu muzyków z Chicago. Są bardzo młodzi, a przy tym niezwykle dojrzali. Ich utwory to specyficzny mechanizm porównywalny do szwajcarskiego zegarka. Gdyby odjąć nawet jedną, na pozór nieistotną śrubkę, nic nie chodziłoby jak należy.

Poznali się w szkole w wieku 15 lat. I już wtedy, gdy grali głównie covery, ich muzyka była niczym innym jak popisem możliwości niezwykle utalentowany artystów. Pomysł na band powstał w głowie Liam’a – obecnie głównego wokalisty oraz Lane – basisty. Potem już poszło gładko. Następny był Nico grający na trąbce, Vic odpowiedzialny za rapowanie i teksty. Później dołączyli jeszcze: Greg – perkusista, J.P. – puzon, Rajiv- saksofon Wśród siódemki facetów zaplątała się również jedna dziewczyna – Macie, której głos wzbogaca warstwę wokalną zespołu.

Muzyka KTD nie podąża za trendami, jest szczera i czysta. Brak tu syntetycznych dźwięków, które w ostatnim czasie stały się wymogiem, by osiągnąć powodzenie. Co, więc składa się na ich sukces? W końcu przez 18 miesięcy pozyskali na facebook’u kilka tysięcy fanów z całego świata.

Za ich motto można byłoby obrać: zagramy wszystko oby było autentyczne i z głębi serca.

Każdy z członków zespołu przemyca swoje muzyczne fascynacje. Potrafią w niezwykle naturalny sposób połączyć ze sobą hip-hop, soul, jazz, blues i rock. Hipnotyzujący głos Liam’a – głównego wokalisty KTD – zabiera nas w podróż i prowadzi przez bogactwo melodii, które prezentują w swoich utworach. Liam’a inspirują The Beatles, Ray Brown, Black Keys. Vic odpowiedzialny za hip-hopowe zajawki słucha Mobb Deep, Nas i Slum Village.

Krytyka nie szczędzi im pochwał. Ich ostatni singiel „Darling” fascynuje dojrzałością. Liam ma dopiero 17 lat, ale zamykając oczy mamy wrażenie, że słuchamy starego rekina sceny muzycznej, który wchodzi na scenę i bez wysiłku przenosi nas w inny świat.

Naszym marzeniem byłoby, by powstawało coraz więcej takich zespołów… Chociaż nie, bo Kids These Days są i tak jedyni w swoim rodzaju.

gadające głowy 2030 - Agnieszka Stecko

2011-02-21T22:34:00.001+01:00

Na przestrzeni 20 lat może stać się wiele. Jednak kto zastanawia się nad tym, gdzie będziemy i kim będziemy w 2030 roku? Ta data wydaje się nam tym bardziej abstrakcyjna im większą trudność sprawia nam zaplanowanie najbliższego weekendu. Jednak są tacy ludzie, którzy postanowili sobie na te pytanie odpowiedzieć.

Agnieszka Stecko za chwilę kończy 19 lat. W 2010 roku w ciągu dwóch tygodni postanowiła zadać ludziom których spotkała na swojej drodze jedno pozornie proste pytanie: jak wyobrażasz sobie Polskę za 20 lat. Na podstawie materiału, który został zarejestrowany powstał film "Gadające głowy 2030".

Film powstał przy okazji projektu "10-20-30" Stowarzyszenia Młoda RP , który realizowany na kilku płaszczyznach ma na celu odpowiednie przygotowanie obywateli na wyzwania nadchodzącego 20-lecia. Działania te będą miały charakter zarówno symboliczny, artystyczny jaki i naukowo-edukacyjny. Wszystko po to, by za dwie dekady Polska była idealnym miejscem do życia, skąd nie ucieka się na 'kolorowy' zachód.

Pierwsze zdjęcia do filmu powstały w bardzo burzliwym okresie, bo tuż po katastrofie prezydenckiego samolotu w kwietniu 2010. Wydało się to idealną okazją do zadania tych fundamentalnych pytań: dokąd zmierza Polska, jakie są nastroje Polaków 20 lat po upadku komunizmu i 20 lat przed 2030 rokiem, czy widzisz w niej dla siebie miejsce?

Jak sama autorka wspomina w rozmowie z redaktorami Polskiego Radia, wypowiedzi ludzi zgromadzonych na Krakowskim Przedmieściu były nacechowane bardzo emocjonalnie. Wyraźną różnicę czuć było kilka miesięcy później, gdy podczas badawczej podróży po Polsce, w innych okolicznościach, autorka zadała te same pytania. Zadziwiała różnorodność postaw. Z jednej strony bardzo pesymistyczne, z drugiej pełne nadziei.

Agnieszka nieśmiało przyznaje, że w swoim przedsięwzięciu wzorowała się na dokumentalnym obrazie Kieślowskiego "Gadające głowy" z roku 1979. Reżyser przeprowadził wśród 44 osób sondę zadając proste pytania: kim jesteś? co jest dla ciebie najważniejsze, czego byś chciał? Dzięki temu uzyskał przekrój społecznych pragnień i obraz jak zmieniają się one w zależności od wieku i statusu społecznego. Podobnie działa dokument Agnieszki, choć sama autorka dodaje, że nie jest godna porównywać się z mistrzem.

Więcej o programie "10-20-30"
www.projekt102030.pl

tatuaż o sztuce abstrakcyjnej

2011-02-19T16:38:00.000+01:00

Na myśl o permanentnym ozdabianiu ciała starsi się krzywią, nauczyciele pukają się w głowę. Niestety pokutuje nadal w Polsce przeświadczenie, że mężczyzna z tatuażem nie znajdzie pracy w banku, a kobieta może pożegnać się z zaszczytnym miejscem na biznesowej piramidzie sukcesu. Zanim te podejście się zmieni minie jeszcze pewnie parę dobrych lat. Kiedy my nadal tkwimy w fałszywych przeświadczeniach i stereotypach gdzieś tam dzieją się prawdziwe cuda!

Amanda Wachob to artystka i koniecznie to słowo trzeba podkreślić, bo nie obce jest jej płótno i galeriowe przestrzenie. Miłość do malarstwa przenosi zatem na skórę, gdzie abstrakcyjne plamy stają się jednością z ich właścicielami.

Wachob znana jest również ze swoich konceptualnych tatuaży wykonanych wodą utlenioną. Pod skórą ten oryginalny "tusz" zmienia kolor na czerwony, by po pewnym czasie zniknąć beż śladu.

www.amandawachobtatoo.com

młodzi dziennikarze poszukiwani!

2011-02-17T20:53:00.000+01:00

Prawdą jest, że trudno przebić się w hermetycznym świecie dziennikarstwa. Można pisać bloga, wczuwać się w rolę fejsbukowego wodzireja, ale tylko naprawdę wielkie osiągniecie może nam dać szansę by zaistnieć. Długo szukać nie trzeba, bo oto jest Unia Europejska i kolejna ważna akcja dla tych, którzy chcą zabłysnąć na międzynarodowej arenie.

Na początku marca jury, składające się z ludzi, którzy swoje życie związali z dziennikarstwem, wyłoni spośród nadesłanych prac zwycięzce polskiej edycji europejskiego konkursu na najlepiej rokującego dziennikarza młodego pokolenia.

Prace można przesyłać jeszcze do końca lutego, więc kto chętny ten niech się śpieszy. Warunki? Wiek od 17 do 35 lat, oryginalny styl, zaangażowanie i umiejętność pozyskania sobie czytelnika. Każdy może zgłosić 3 prace, które zostały opublikowane między 1 października 2007 a 28 lutego 2010.

Konkurs wspierany jest przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich.

www.EUjournalist-award.eu.

Lekarstwo na zimę

2011-02-16T22:46:00.001+01:00

Zimowanie w małym miasteczku, sprawa wydaje się być beznadziejna. Ile można przechadzać się wzdłuż jeziora? Ile można spać? Innych alternatyw brak. Brak w rzeczywistości tradycyjnej, ale przecież zostaje jeszcze ta wirtualna. Na szczęście.

Błogosławiony Internet oferuje bogactwo ofert dla znudzonych małomiasteczkowych intelektualistów. Przede wszystkim serial dostępny na całkowicie legalnych portalach on-line. Niegdyś rozrywka pariasów, dziś o kolejnych sezonach Dextera rozmawia się w kręgach wszelakiej maści myślicieli, świat się zmienia. moja propozycja godna polecenia na długie zimowe wieczory to Mad men – serial przewrotny, historyczny, inteligentny…

Przewrotny – bo w dobie tzw. political correctness pokazuje świat mężczyzn, agresywne środowisko reklamy, którego elementami jak zabawkami bawią się dorośli chłopcy, w rolę zabawek wchodzą tutaj również kobiety pełniące w firmie funkcję sekretarek (do tego pułapu sięga ich szklany sufit), ale po lunchu - podśmiechujek, podfruwajek, cichodajek, nie można inaczej, bo uprzywilejowaną stronę rozumu i kariery zajmują w tym patriarchalnym świecie faceci. To ich amerykański sen.

Dlaczego historyczny? Rzecz dzieje się na przełomie 50. i 60. lat w Stanach Zjednoczonych, ci odpalający papieros od papierosa zmęczeni faceci próbują leczyć swe traumy wojenne walką na słowa, hasła – pomysły, jak sprzedać towar, przy czym widzimy, że zlecenia przyjmowane są od takich koncernów jak Kodak czy Coca Cola.

… a inteligentny – bo pod płaszczem historycznym kryje krytykę społeczeństwa masowego zdolnego kupić każdy towar, byleby elegancko go podano. Okazuje się, że od dziesięcioleci spece od reklamy igrają sobie naszym kosztem, zarabiając przy okazji miliony (niejednokrotnie padają w serialu niepochlebne komentarze o stopniu intelektualnego rozgarnięcia konsumenta). Głównym bohaterem jest jednak człowiek nietuzinkowy, człowiek z cieniem, trochę po Chandlerowsku nieprzystosowany, inny, inteligentny, z jednej strony postać tragiczna, samotna, z ciężarem przeszłości, z drugiej strony typ machiavelliczny – despotyczny manipulator zarówno na polu rodzinnym jak i zawodowym. I za to kocham demonicznego i piekielnie przystojnego Dona Drapera. Jest zły jak Dexter, niewierny jak Hank Moody i tak samo przywiązuje do siebie widza.

tekst: Katarzyna Połońska

Galeria Tranzyt - młodzi przejmują uliczne gabloty!

2011-02-14T22:34:00.003+01:00

Nadszedł ten moment. Mad rusza w teren, wystawia młodych artystów i wyciąga sztukę na ulicę.

Fundacja Tranzyt, która już od dłuższego czasu wspiera kulturalne działania na terenie Poznania i nie tylko wychodzi do Was z nową akcją. Mad&mad jej wtóruje i prężnie włącza się w te przedsięwzięcie!

Wspólnie postanowiliśmy zorganizować akcję i zaangażować w nią młodzież...
... a dokładnie uczniów szkół ponadgimnazjalnych z powiatu poznańskiego!

Akcja jest jak najbardziej kulturalna…
…co miesiąc, trzech młodych artystów zaprezentuje swoje prace w trzech zewnętrznych gablotach informacyjno-ogloszeniowych, które docelowo zostaną przekształcone w galerie sztuki

A wszystko to w centrum Poznania od 1 marca do 30 września 2011 roku.

Zgłoszenia oraz pytania prosimy nadłyać na adres: galeriatranzyt@gmail.com. Czekamy na Was od 14 lutego. Regulamin dostępny jest na naszej stronie oraz stronie Fundacji Tranzyt.

Zapraszamy Was do wzięcia udziału w naszej akcji i nadsyłania swoich prac!

Śledź Galerię Tranzyt:
www.fundacja-tranzyt.blogspot.com
www.madandmad.com
oraz na naszym Facebookowym profilu

anty-walentynki

2011-02-12T19:03:00.003+01:00

Walentynki tuż tuż. U nas traktowane jako kwintesencja komercjalizacji, ale prawda jest taka, że św. Walenty patronuje zakochanym już od średniowiecza, a samych korzeni tego święta można doszukiwać się już w Cesarstwie Rzymskim.

Walentynki mają tylu zwolenników ile przeciwników. Co roku w okolicach 14 tego lutego podnoszą się protesty singli. My singli nie dyskryminujemy. Ba! Dajemy im pożywkę dla duszy i oferujemy pakiet anty-walentynkowych gadżetów, które świetnie nadadzą się na obdarowanie ex-partnerów i do robienia akcji wywrotowych na zakochanych parach z sąsiedztwa.

Słodziutkie pluszaki

Czyli standard walentynkowych podarunków. Słodziaśne króliczki z serduszkami w łapkach zostają zdetronizowane przez ujmujące projekty Patrici Waller. Od dziś inaczej spojrzycie na kolor czerwieni dominującej na walentynkowych laurkach.

Patricia Waller, www.patriciawaller.com

Bibeloty ku wiecznej pamięci

Rodzice zawsze nas wyklinali za nieprzebraną liczbę gadżetów, których jedyna funkcja ograniczała się do łapania kurzu na pułkach. Szczególnymi rekordzistkami w tej dyscyplinie zbieractwa są zapewne Panie. Panowie jeżeli Wasza była fascynuje się fajansami polecamy do anty-walentynkowej paczki dołączyć piękną świniopaskę od Jassici Harrison

Jassica Harrison, www.jessicaharrison.co.uk

Prezent dla Pana

Nie przejmujcie się dziewczęta, jeżeli znaleźliście w swojej skrzynce zombie-figurkę od swojego ex, nie pozostańcie dłużne i zafundujcie mu taki oto gadżet idealny do kuchni

www.thinkgeek.com

wszak Panowie lubią rzeczy praktyczne.

Nie pozostawaj niezauważonym

Grunt to dawać upust swoim przekonaniom. Nasi mili madowicze - niech nas zobaczą

www.zazzle.co.uk

2011: rok Czesława Miłosza

2011-02-10T23:10:00.001+01:00

Cała Polska obchodzi stulecie urodzin Czesława Miłosza. Jednego z najwybitniejszych polskich poetów, wspaniałego eseisty, laureata Nagrody Nobla, emigranta… tego samego, który napisał „Rodzinną Europę”, naszą ulubioną książkę…

Urodził się w Szetejniach na Litwie. Mieszkał w Warszawie, Krakowie, Paryżu, Stanach Zjednoczonych, aby w końcu wrócić do Polski.

Polski emigrant w krajach Europy Zachodniej odczuwa, przyznaje się do tego czy nie, wewnętrzną niewygodę. Bo właściwie oni nas nie chcą. Przychodzimy z krajów, które gdyby nie istniały, i tak świat toczyłby się swoją koleją.

Pisał Miłosz w przypisie po latach, wydanej w 1959 roku książce „Rodzinna Europa”. Był rok 2001, Polska za chwilę miała wejść do Unii Europejskiej, a z nią milion Polaków kurczowo trzymających bilet w jedną stronę. W tych dwóch zdaniach zawierają się dziesiątki artykułów o polskim emigrancie w gazetach, tygodnikach, programach telewizyjnych, to serial „Londyńczycy” i tysiące prywatnych historii.

W ciągu wielu wieków, kiedy nad Morzem Śródziemnym powstawały i upadały królestwa, a niezliczone generacje przekazywały sobie wyrafinowane rozrywki i grzechy, mój kraj rodzinny był puszczą, odwiedzaną na brzegach tylko przez okręty wikingów (…) Tak więc Europa też miała swoich Czerwonoskórych.

W tym momencie przypominamy sobie książkę Bozidara Jernika pod tytułem „Dzika Europa. Bałkany w oczach zachodnich podróżników”. Autor w niezwykle interesujący sposób opowiada o półwyspie bałkańskim, jako zmitologizowanej krainie pełnej dziwadeł i „straszydeł”. Z dziką fascynacją czyta się o niezwykle bogatej wyobraźni Europejczyków, która kazała im odnosić się do wydarzeń na Bałakanach, jak do wydarzeń z Baśni Tysiąca i Jednej Nocy.
Bozidar Jernik pisze:

Trudno to wytłumaczyć. Wydaje mi się jednak, że Zachód nigdy nie był przygotowany na to, by ujrzeć Bałkany takimi, jakimi są naprawdę. Zamiast tego zawsze poszukiwał cech, które były wyraziste, jednoznaczne i przede wszystkim niezmienne, a takie znaleźć trudno.

Miłosz „odpowiada”:

Być może jest to okazja, żeby zauważyć, jak punkt, w którym urodziliśmy się, separuje nas od pogladów gdzie indziej przyjętych.

Wciągnęła nas ta wędrówka po peryferiach Europy. Sięgamy po „Doline Issy” Miłosza, następnie spędzamy kilka wieczorów nad „Bałkanami wyobrażonymi” Todorovej. Przypomina nam się wiersz „Dziecię Europy”…

Szanuj nabyte umiejętności, o dziecię Europy.

Dziedzicu gotyckich katedr, barokowych kościołów

I synagog w których rozbrzmiewał płacz krzywdzonego ludu

I już chce nam się szukać i poznawać tych wszystkich zapomnianych, wypędzonych i nieistniejących Europejczyków. I już zapominamy, że stolicą Europy jest Bruksela, ponieważ już jesteśmy na Wschodzie. Południowym -Wschodzie!

2011: Europejski Rok Wolontariatu

2011-02-09T20:36:00.000+01:00

Dzisiaj mamy nadzieję ubudzić w was duszę społeczników, bo społecznikiem fajnie być! Nic się nie traci, zyskuje się wiele. Aby jednak nie był to tylko utarty frazes, do sprawy trzeba podejść z głową- stąd dzisiejszy wolontariacki adresownik-niezbędnik, który pomoże wam przeżyć ten rok w duchu „aktywności obywatelskiej”.

Na pewno nie jest tak, że wolontariuszami mogą być wyłącznie emeryci, bezrobotni lub ludzie samotni, czyli grupy które według wielu dysponują ogromną ilością wolnego czasu. Wcale nie jest też tak, że wolontariuszami zostają największe kujony w klasie, które w soboty zamiast na spotkania towarzyskie biegną poczytać babciom książki. A już z pewnością nieprawdą jest to, że w okolicy nie ma miejsca, gdzie można by pomóc.

Na pewno jednak do wolontariatu trzeba się przygotować, czyli zastanowić się co nas interesuje, w czym jesteśmy dobrzy i co lubimy robić. Bo pamiętajmy, że wolontariat to jednak nasz wolny czas, który powinniśmy spędzić w sposób przyjemny. Chodzi o to żebyśmy byli odpowiednimi ludźmi w odpowiednim miejscu.

Na początku zachęcamy was do odwiedzin strony internetowej www.ngo.pl i www.wolontariat.ngo.pl. Jest to miejsce, w którym znajdziecie informacje o każdej polskiej organizacji pozarządowej, fundacji, stowarzyszeniu… Ponadto, codzienne newsy o najciekawszych akcjach i inicjatywach, poradniki, przepisy prawne, oraz to co nas najbardziej interesuje, czyli ogłoszenia drobne. To tam, poprzez krótkie anonsy, organizacje korzystające z pomocy wolontariuszy szukają wsparcia... Zapewniamy was, że po odwiedzeniu tych stron, stwierdzicie iż świat wolontariatu jest ogromny…

Kolejna strona, którą warto odwiedzić to www.youth.org.pl. Jest to strona programu Komisji Europejskiej-tej samej z której inicjatywy obchodzimy dzisiaj Europejski Rok Wolontariatu- „Młodzież w działaniu”. Sama strona może z początku zniechęcać, ponieważ nie jest zbyt czytelna i wiele znajdujących się na niej informacji dotyczy tych, którzy organizują akcje, spotkania i szkolenia dla wolontariuszy. Mimo wszystko jednak warto się w nią zagłebić, ponieważ większość projektów to projekty międzynarodowe! Zdecydowanie przyjaźniejsza jest strona www.eurodesk.pl, na której poznacie możliwości wolontariatu w Europie.

Jeśli chcecie pomagać i podróżować po świecie, to koniecznie zajrzyjcie na stronę www.jedenswiat.org.pl. Organizacja Jeden Świat działa w ramach międzynarodowej organizacji Service Civil International i co roku wysyła młodzież, niemal w każdy zakątek świata, na międzynarodowe obozy wolontariackie. Nabór zaczyna się już 15 marca!

Najlepiej jednak rozejrzeć się dookoła siebie. Jeśli jesteście praktykującymi katolikami, sprawdzcie co słychać w waszym duszpasterstwie. Jeśli w waszym mieście odbywa się duży festiwal, warto zorientować się czy organizatorzy nie potrzebują pomocy. Być może pobliski Dom Kultury potrzebuje pomocy w prowadzeniu zajęć dla młodszych.... Pamiętajcie, że jest wolontariat długoterminowy, który zobowiązuje was do regularnej pomocy przez określony czas, jak i krótkoterminowy- najczęściej w postaci pomocy w jednodniowym lub kilkudniowym projekcie…

Jesteś wolontariuszem? Opisz swoją historię!

2011: Rok Marii Skłodowskiej- Curie

2011-02-08T21:33:00.000+01:00

Jestem z tych, którzy wierzą, że nauka jest czymś bardzo pięknym... po przeczytaniu tego zdania zapanowała u nas cisza. Do tej pory niewiele miejsca poświęcaliśmy naukom ścisłym, jednak postać Marii Skłodowskiej-Curie wyraźnie nas zafascynowała.

W styczniu Sejm RP przyjął uchwałę ustanawiającą rok 2011 rokiem Marii Skłodowskiej-Curie. Sto lat temu otrzymała ona nagrodę Nobla za odkrycie nowych pierwiastków polonu i radu.

10. galeria AMS. Jan Bajtlik

„Mężczyźni też mogą tworzyć naukę” brzmi hasło na plakacie z wizerunkiem Skłodowskiej, który od kilku dni możemy zauważyć w naszych miastach. Jego autorem jest Jan Bajtlik wyróżniony w konkursie Galerii Plakatu AMS. Konkurs odbył się pod hasłem „Skłodowska-Curie była kobietą!” a ideą przewodnią było zabranie głosu w debacie nad równouprawnieniem kobiet. Organizatorzy konkursu nie mogli wybrać lepiej…

Skłodowska w wielu dziedzinach jest pierwszą i pozostaje jedyną kobietą. Jako pierwsza kobieta zdała ezgaminy na wydział fizyki i chemii na Sorbonie, uzyskała doktorat z fizyki, była kobietą profesor na tej sławnej uczelni, oraz jako jedyna kobieta otrzymała dwie nagrody Nobla w dwóch różnych dziedzinach naukowych, uczestniczyła w Konferencjach Solvayowskich, czyli dorocznych spotkaniach najwybitniejszych uczonych, a przez magazyn „New Scientist” została uznana za największą kobietę naukowca wszechczasów...

I tak jak feministki będą przede wszystkim podkreślać, że Skłodowska była wybitną PANIĄ naukowiec, tak nasi polscy patrioci zwrócą nam uwagę na jej zaangażowanie w sprawę polską. Polacy nie mają prawa opuszczać swojej ojczyzny! Miała powiedzieć w rozmowie ze swoim mężem, Piotrem. Pochodziła z patriotycznej rodziny, pod koniec XIX wieku prowadziła nielegalne zajęcia szkolne dla dzieci wiejskich, podczas I wojny światowej wspomagała personel medyczny na froncie organizując ruchome stacje rentgenowskie, a w latach trzydziestych brała udział w otwarciu warszawskiego Instytutu Radowego, który był medyczną placówką leczącą choroby nowotworowe.

Dla nas jednak Skłodowska jest… Skłodowską. Jedyną swego rodzaju pasjonatką nauki, która w żadnym momencie swojego życia nie bała się podjąć wyzwania i nie straciła z horyzontu obranego przez siebie celu. Zarówno wtedy gdy jako studenta studiów licencjackich, dorabiała wieczorami korepetycjami żyjąc na skraju nędzy, jak i wtedy gdy musiała walczyć z francuską opinią publiczną, która widziała w niej wyłącznie Żydówkę (Skłodowska Żydówką nie była), która rozbiła cudzą rodzinę wdając się w romans z fizykiem Paulem Lavignanem. To jej siła oraz tęga głowa sprawiły, że z mało atrakcyjnego tematu sprawy doktorskiej, w ramach którego musiała spędzać długie godziny nad rozdzielaniem rudy uranowej na poszczególne związki chemiczne, powstało odkrycie, które przyniosło jej pierwszą nagrodę Nobla. Nie ustawała w swej ciężkiej pracy, gdy rolę matki dwóch córek musiała pogodzić z pracą kierownika badań w laboratorium prowadzonym przez Piotra Curie, a po jego śmierci przejęła założoną przez niego katedrę… Dlatego też naszym ulubionym stwierdzeniem Skłodowskiej jest to: Ja zaś myślę, że w każdej epoce można mieć życie interesujące i użyteczne, a o to głównie chodzi, aby go nie zmarnować i móc sobie powiedzieć, jak Jean Christophe „Jak tylko mogłem”.

Zachęcamy was również do odwiedzin warszawskiego Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie.

2011: Rok Kobiet w Teatrze Wielkim

2011-02-07T19:02:00.000+01:00

Hej dziewczyny! Nie musicie już czekać do 8 marca żeby poczuć się wyjątkowo. Przez cały najbliższy rok Teatr Wielki w Poznaniu będzie grać dla Was!

Dopiero co odpoczęliśmy, po trwającej rok, feście z okazji 100 urodzin Teatru Wielkiego, a już przygotowujemy się do kolejnego teatralnego święta. 22 stycznia premiera opery „Maddalena” oficjalnie rozpoczęła Rok Kobiet w Teatrze Wielkim w Poznaniu im. Stanisława Moniuszki.

Obraz kobiety w literaturze i sztuce. Częsty temat naszych licealnych rozprawek. Zaczynamy od Ewy, która duszą Adama zawładnęła między innymi na płótnach Jana Gossaerta, Cranach Cucasa, Michała Anioła… Przy okazji „Bibli” wspominamy również o Marii z Nazaretu- Matce Boskiej, Bożej Rodzicielce, Bogurodzicy. Potem czas na kobietę silną i niezależną- Antygonę, która w obronie prawdy ma odwagę przeciwstawić się boskim prawom. Następnie, najważniejsza kobieta Williama Szekspira, czyli Lady Makbet, której legenda dociera aż do czasów współczesnych… Wspomnimy też o powiedzonku Mickiewicza- „kobieto puchu marny, ty wietrzna istoto” i efemerycznej Laurze z sonetów Petrarki… i tak dalej, i tak dalej aż do rzeźby ze złota Kate Moss autorstwa Marc Quinna (pod warunkiem, że pani od polskiego ma szeroką tolerancję wobec zjawiska sztuki współczesnej).

Świat kobiet w literaturze i sztuce nie kończy się jednak na brykach, opracowaniach i streszczeniach. (tak jak kobieta nie jest zmywarką). Dlatego też przed pisaniem swojego wypracowania zachęcamy was do pójścia do Teatru Wielkiego aby odkryć różne twarze kobiet operowych.

Za nami premiera opery „Maddalena”, której dzieje tworzenia są dość zawiłe. Libretto jest autorstwa Sergiusza Prokofiewa, który opierał się na sztuce Magdy Lieven-Orłowej wzorowanej na Tragedii Floretyńskiej Oscara Wilde’a. Jednak Prokofiew właściwie stworzył tylko pierwszą scenę, a resztę- według wskazówek kompozytora- dokończył Edward Downes.

29 stycznia miała premierę kolejna opera – „Maria Stuarda”. Dzieje królowej Szkocji zafascynowały między innymi naszego „dobrym poetą był”, czyli Słowackiego oraz Friedricha Schillera. To na podstawie dramatu tego ostaniego, Giuseppe Bardari stworzył libretto, które skupia się wokół relacji pomiędzy królową Szkocji, a jej kuzynką- Królową Elżbietą I. Przekonajcie się dokąd może iść kobieta, która straciła głowę…

Przed nami jeszcze „Ofelia” Prasquala, „The Fairy Queen” Henry’ego Purcella, „Lady Makbet mceńskiego powiatu” Dimitra Szostakowicza oraz mega produkcja plenerowa „Turandot” Giocomo Pucciniego. Panie choć dość leciwe, nadal są bardzo współczesne.

Co więcej, każdej premierze towarzyszą debaty, spotkania i warsztaty skierowane specjalnie dla kobiet. Mieliśmy okazję uczestniczyć już w debacie pod tytułem „ Między kobietami wojna. O wrogości i władzy w operze <>”, czekamy na spotkanie poświęcone operze „Ofelia” Prasquala.

P.S Hej chłopaki! W 2012 rok mężczyzny w Teatrze Wielkim w Poznaniu!!

jak przygotować się na studia na ASP...?

2011-02-04T21:43:00.000+01:00

Matura zbliża się wielkimi krokami. Jedni tu postawią kropkę. Inni przecinek i dopiszą: a za nią podążają egzaminy wstępne. Dlatego też z myślą o wszystkich tych, których przygotowują się do wstępnych na ASP, postanowiliśmy udać się do Sebastiana Krzywaka i zapytać go o radę…

Tak, tak moi drodzy! Nadszedł czas życiowych wyborów. Niech was jednak ten fakt aż nadto nie stresuje i nie przeraża. Grunt to być przygotowanym!

Dziś przygotowujemy się do zawodu artysty. Pomoże nam w tym Sebastian Krzywak absolwent poznańskiej ASP, zajmujący się malarstwem oraz działaniami przestrzennymi, od trzech lat prowadzący zajęcia, w Centrum Kultury Zamek w Poznaniu, w pracowni grafiki oraz kurs przygotowawczy na Uniwersytet Artystyczny (dawną Akademię Sztuk Pięknych).

Z jego pomocą obalamy mity i legendy związane z egzaminami wstępnymi. Radzimy na co należy zwrócić uwagę podczas przygotowań. Zaznaczmy, że determinacja, pasja i ciężka praca mają w tym przypadku niemałe znaczenie. Wskazujemy na najczęściej przez kandydatów popełniane błędy. Przypominamy, że wiedza o sztuce współczesnej jest równie ważna jak umiejętność rysowania… Generalnie zachęcamy was do przestudiowania naszej krótkiej wymiany zdań ze Sebastianem Krzywakiem :).

foto:sxc.hu

Czy istnieje idealny profil kandydata na studia na UA? Rozumiem, że nie wystarczy tylko ładnie rysować, aby zostać studentem Uniwersytetu Artystycznego..

Przede wszystkim nie chodzi o to, by rysować ładnie, ale dobrze. Jeśli taki profil istnieje, to na pewno znajdą się w nim takie cechy jak determinacja i pasja.

Na waszym kursie oprócz zajęć praktycznych jest potężny blok wykładów dotyczących zagadnień związanych ze sztuką współczesną, projektowaniem czy anatomią. Dlaczego wykłady te są tak ważne w przygotowaniu na studia?

Najważniejsze są oczywiście zajęcia z malarstwa i rysunku. Wykłady natomiast mają dwa zadania. Po pierwsze, część uczestników kursu podchodzi do egzaminu na studia za rok czy dwa lata i nie do końca zna charakterystykę poszczególnych kierunków. Takim osobom wykłady pomagają w wyborze konkretnego kierunku. Po drugie, wykładowcy zajmujący się designem czy projektowaniem graficznym zadają ćwiczenia „domowe” przygotowujące do egzaminu kierunkowego oraz udzielają korekt prac. Najwięcej wykładów dotyczy zagadnień sztuki współczesnej, ponieważ kandydat na uczelnię artystyczną musi orientować się we współczesnych zjawiskach w sztuce.

Jakie zagadnienia sprawiają największe problemy kandydatom?

Jest bardzo różnie, ale generalnie są to podstawowe kwestie związane z warsztatem rysunkowym i malarskim. Zdarzają się też jednak osoby świetnie przygotowane technicznie, ale nieradzące sobie z realizacją zadań kierunkowych. Jest jeszcze problem z werbalizacją, opisem swoich prac.

Jak, i czy w ogóle, rozwój technologii, np. fotografii cyfrowej, wpływa na umiejętności artystyczne młodzieży ?

To tylko kwestia zrozumienia czym jest konkretne medium. Jednym technologia pomaga, innym przeszkadza.

Czy absolwenci szkół o nieartystycznych profilach mają również szansę na studia na UA?

To akurat nie ma wielkiego znaczenia. Z kształcenia artystycznego w tym wieku jest tyle samo korzyści, co obciążeń. Najważniejsza kwestia to, ile czasu poświęcamy na przygotowanie i jak do niego podchodzimy. Jest w „Bękartach wojny” Tarantino taka scena: porucznik Aldo Raine pyta się współtowarzysza: Wiesz co zrobić, żeby zagrać w Carnegie Hall? Ćwiczyć.

foto:sxc.hu

Jakie kierunki cieszą się największym zainteresowaniem wśród młodzieży?

Co roku dużo osób zdaje na grafikę projektową i architekturę wnętrz.

Czy to nie jest czasem trochę tak, że w wieku 18 lat ma się nieco romantyczne wyobrażenie o zawodzie artysty?

Na szczęście już chyba nie pokutuje mit artysty malującego na strychu i przymierającego głodem.

Dziękuję za rozmowę.

Przygotowujesz się do egzaminów wstępnych? Chcesz studiować na ASP? Albo nadal nie wiesz co ze sobą począć… napisz do nas: madandmad@madandmad.pl.

up to 21

2011-02-02T19:33:00.000+01:00

Kto pokusi się o stwierdzenie, że w Polsce nic się nie dzieje, by dać młodym twórcom filmowym szansę na wybicie się, ten popełnia grzech ciężki. Kolejna data, którą warto sobie zaznaczyć w terminarzu młodego kinomaniaka to maj 2011 roku. Wtedy to właśnie odbędzie się 28 edycja (!!!) Festiwalu Filmowego "Dozwolone do 21", czyli w międzynarodowym języku "Up to 21".

Angielska nazwa tego festiwalu nie służy jedynie temu, by pochwalić się znajomością języków obcych. "Dozowlone do 21" to międzynarodowe przedsięwzięcie mające na celu wymianę doświadczeń wśród młodzieży z całego świata.

Ten nietuzinkowy pomysł zrodził się w głowach członków Mediateki Start Meta oraz Federacji Niezależnych Twórców Filmowych. Wszystko po to, by stworzyć dla młodych, początkujących twórców możliwość dialogu i dzielenia się swoją pasją. Integracja to najważniejszy cel całego tego zamieszania.

Zgłoszenia przyjmowane są do 31 marca 2011 roku. Filmy będą oceniane w dwóch kategoriach - dla twórców niezależnych oraz dla studentów kierunków filmowych. Najważniejszy warunkiem, który trzeba spełniać to wiek, który w chwili realizacji produkcji nie może przekroczyć 21 lat. Najlepsze filmy w obydwu kategoriach będą prezentowane w Warszawie w kinie Rejs oraz w dzielnicach Bielany, Bemowo, Ursus oraz Żoliborz.

Warto zwrócić uwagę również na fakt, że festiwalowi będą towarzyszyć różnorodne spotkania z twórcami oraz warsztaty, które poprowadzą znane persony ze świata kina.

Kamery w dłoń drodzy Madowicze i do dzieła!

www.upto21.pl

Z Tarchomina w Polskę: Flamber

2011-01-31T20:25:00.001+01:00

Mają jeszcze naście lat i istnieją od niecałych dwóch lat, a już są młodym, obiecującym polskim zespołem. Mowa tu o pięcioosobowym rockowym składzie o nazwie Flamber, który jest naszym dzisiejszym gościem.

Niedawno nasz znajomy z Holandii wspominał swoje studenckie życie. Opowiadał jak to razu pewnego nie chciało mu się ruszyć tyłka i nie poszedł na koncert The Sugarcubes. Żałuje do teraz. Dziś wie, że przegapił występ młodej, jeszcze wtedy nikomu nieznanej, Björk. A teraz pytanie do was... Co robiliście w ostatnią środę? Mamy nadzieję, że Warszawiacy i okliczniaki byli w klubie Harenda, gdzie występował zespół Flamber.

Po rozmowie z zespołem Flamber odnosimy dziwne wrażenie, że oto jesteśmy świadkami narodzin grupy, która może sporo namieszać na polskiej scenie muzycznej. Na co dzień są uczniami z Tarchomina, po godzinach urzeczywistniają swoje marzenie o tworzeniu muzyki. Michał Ochijewicz (wokal i gitara), David Condis (gitara), Krzysiek Włodarczyk (bas), Jasiek Pfeifer (bębny), Andrzej Wierzbowski (sax) grają rocka inspirowanego zarówno przez legendarne brzmienia z ubiegłego stulecia, jak i współczesne uderzenia z wysp brytyjskich. Mają wizję, ciężko pracują i wiedzą czego chcą. Takich ludzi lubimy, takich ludzi popieramy! A was zachęcamy do zapoznania się z poniższym wywiadem:)

M&M: Czy zespół "Flamber" to wasz pierwszy projekt muzyczny?

Flamber: Hmm... Wszystkie nasze wcześniejsze projekty muzyczne trudno nazwać projektami z krwii i kości. Flamber jest na pewno pierwszym tak poważnym przedsięwzięciem. Fakt, każdy z nas coś gdzieś wcześniej grał, jednak była to gra w salkowym zaciszu i głównie dla własnej przyjemności. Flamber daje nam możliwość wyjścia do publiczności, grania nie tylko egoistycznie ale i dla ludzi, bo czym właściwie byłaby muzyka bez słuchaczy...?

M&M: Zespół powstał w 2009 roku, czy z jego powstaniem wiąże się jakaś ciekawa historia lub anegdota?

Flamber: Historia zespołu to historia ludzi, którzy zespół tworzą. Na początku był wielki wybuch: "Krzysiek zakładamy kapelę!". Później wszystko ułożyło się samo. Postępowało reakcją łańcuchową: Krzysiek znał Davida, a David Jaśka. W ten sposób była nas czwórka. Od niedawna gra z nami jeszcze Andrzej. Zespół jest więc na tyle młodym tworem, że wciąż jeszcze powoli się krystalizuje. Sądzę, że na anegdotki i historyjki przyjdzie jeszcze kiedyś czas... ;)

M&M: Jesteście zespołem, który dość dużo koncertuje...

Flamber: hehe fakt, Flamber koncertuje w miarę dużo. Jak na licealistów gramy sporo. W półtora roku udało nam się zagrać ponad 20 koncertów, w kulminacyjnych momentach nawet po 2-3 tygodniowo. Oczywiście mamy przerwy na wakacje itp., jednak wychodzimy z założenia, że trzeba grać jak najwięcej. Więcej koncertów = więcej doświadczenia i więcej satysfakcji z gry ;) Tegoroczna matura, którą pisze 3/5 Flambera trochę zaburza rytm koncertowania, ale po maturze... ;P

M&M: Chciałabym zapytać o Wasze muzyczne inspiracje... Z kim chcielibyście współpracować?

Flamber: Muzyczne inspiracje... To temat rzeka. Inspiruje nas w zasadzie wszystko. Cała muzyczna historia. Zaczynając od takich klasyków jak Led Zeppelin, The Who, The Beatles, AC/DC, The Doors, Pink Floyd czy King Crimson przechodząc przez falę grunge'u i brit popu kończąc na teraźniejszych dokonaniach brytyjskich kapel czy przeróżnych projektów Jacka White'a. Wymieniać można bez końca, ale spisywanie listy mija się z celem. Nie da się wymienić wszystkich. Druga część pytania jest nieco konkretniejsza, ale też nie da się odpowiedzieć satysfakcjonująco jednym zdaniem. Na pewno chcielibyśmy współpracować z ludźmi kreatywnymi i to jest chyba to, co w muzyce najważniejsze. Kreatywność.

M&M: W Wielkiej Brytanii istnieje cała masa młodych artystów, którzy jeszcze nie osiągnęli progu pełnoletności, a już zdobyli światową sławę. Jak wygląda sprawa promocji młodych muzyków w Polsce?

Flamber: Sprawa promocji młodych muzyków w Polsce wygląda tak, że jej nie ma. Krążą pogłoski, że coś takiego istnieje, ale chodzi raczej o zarabianie pieniędzy niż promowanie muzyki. Funkcjonują wytwórnie alternatywne, ale to też kropla w morzu potrzeb. Muzycy muszą sami siebie promować, sami załatwiać sobie promocję koncertów, wszystko robić na własną rękę, często nie wiedząc jak to poprawnie robić.

M&M: Na koniec opowiedzcie nam o swoich planach...

Flamber: Kiedy zaczynaliśmy chcieliśmy po prostu ze sobą grać. To się nie zmieniło i raczej nic nie wskazuje na to żeby coś w tym względzie miało ulec zmianie ;) Zapraszamy również na stronę Flambera na facebooku, gdzie możecie znaleźć więcej informacji o koncertach i innych aktualnościach oraz linki do pobrania naszych utworów: (www.facebook.com przyp.red.) Do zobaczenia na koncertach!

Masz zespół? Jesteś wokalistą/wokalistką? Grasz na jakimś instrumencie? Koniecznie do nas napisz!

ferie w małym mieście

2011-01-29T17:28:00.000+01:00

Jak wiemy w części województw rozpoczęły się już ferie zimowe, a co za tym idzie ich mieszkańcy mają więcej czasu na przyjemności. Jednak jak to często bywa wszystko co dobre szybko się kończy, więc warto zadbać o to, by czas ten nie był stracony.

Wiadomo, że fajnie jest wyjechać w góry i w końcu wyżyć się szusując na snowboardzie. Jednak nie każdy może sobie na to pozwolić i wtedy jedyną opcją jest zorganizowanie sobie czasu na własną rękę. Pół biedy, gdy pochodzimy z dużego miasta. Na około bogactwa MDKów, ciekawe zajęcia organizowane przez szkoły oraz przeróżne fundacje. Jedna w małym mieście potrafi to wyglądać zupełnie inaczej. Gdy przychodzi co do czego okazuje się, że dwa tygodnie wolnego potrafi stać się nudnym koszmarem.

Postanowiliśmy poszukać inspiracji u wujka Google i jak się okazuje małe miasta też potrafią. Może i was coś zainspiruje!

Łasin - województwo kujawsko-pomorskie

18 stycznia ucichły szkolne dzwonki. Ferie rozpoczęły się również w Łasinie. Mimo tego, że miasteczko to ma nieco ponad 3000 mieszkańców, swoją przedsiębiorczością w zakresie planowania czasu wolnego nie odbiega wiele od swoich większych sąsiadów. Każdy kto nie wyjedzie w daleką podróż może liczyć na zajęcia plastyczne, sportowe. Kurs tańca przeprowadzi uczestniczka programu You Can Dance Sara Sztandarska, a pośpiewać będzie można pod okiem Romana Karczewskiego.
Dodatkowo dyrekcja MGOKiS zaprasza na lodowisko, aerobic, kącik kulinarny oraz spotkania klubu wielbicieli dobrego kina. Co więcej zajęcia te nie zakończą swojej kariery w styczniu, ale są plany, by cieszyły uczestników również poza feriami.

Cybinka - województwo lubuskie

Biblioteka Publiczna w Cybince postanowiła zabrać się za temat dość obszerny, bo oczywiście o książkach w ferie będzie rozprawiać. Nuda? Nie wydaje nam się! Na zajęciach w lutym będzie można zaznajomić się z historią pisma, różnymi jego krojami i techniką ich tworzenia. Dla plastycznych zapaleńców będzie można stworzyć własną książkę (wow!) oraz zmierzyć się z wyzwanie ilustratorskim. Mole książkowe, które będą chciały sprawdzić swoje siły w narracji, będą mieli taką szansę podczas zajęć literackich.

Miastko - województwo pomorskie

Mimo tego, że w Miastku ferie trwają w najlepsze, postanowiliśmy o nich wspomnieć, bo działo się tam i dzieje wiele dobrego dla nastoletnich aktorów.

Ferie z Teatrem Małym to cykl warsztatów obejmujących zajęcia z pisania scenariuszy, pantomimy, a do tego wszystkie będzie można obejrzeć parę fascynujących przedstawień. Ciekawy wydaje się temat "teatru słowa", które obejmują przygotowanie scenariusza w oparciu o materiał z blogosfery.

Jak widać to, że nasze miasto jest małe i na co dzień mało się tam dzieje, nie oznacza, że ferie zimowe muszą być nudne. Często również dużo zależy od nas. Warto wybrać się do dyrekcji szkoły, czy lokalnego MDKu wraz z przyjaciółmi i zaznaczyć jakie zajęcia i eventy, by Was satysfakcjonowały. Dobrym sposobem na spędzenie wolnego czasu może również być pomoc przy organizacji. Zazwyczaj staje się to idealną okazją do spotkania się ze znajomymi, poznania nowych osób i zgromadzenia różnych doświadczeń.

foto: sxc.hu

Freak Family Gomulickiego

2011-01-27T20:51:00.000+01:00

Sto lat temu pisaliśmy o vinyl toys aka designer toys. Dziś zaczniemy sypać konkretnymi przykładami i nazwiskami. A zaczniemy od Maurycego Gomulickiego.

Nazwisko Maurycy Gomulicki słychać tu i tam. To pełnoetatowy artysta, który posiada o sobie potężny artykuł na Wikipedii. Zresztą nie tylko tam. Jest to bowiem artysta międzynarodowy. Trochę mieszka w Polsce, trochę w Meksyku, a wystawia się na całym świecie. W zasadzie nawet niewiadomo, od którego miejsca zacząć przybliżanie jego sylwetki…

Robi zdjęcia. Chętnie fotografuje miasta. Również Warszawę, którą uwiecznił w albumie „W-wa”. Rysuje. Najczęściej ilustracje do książek i czasopism, dla dzieci i dorosłych. Projektuje. Na przykład sieć meksykańskich sex shopów. Robi filmy. Pisze do różniastych magazynów. Autor hasła „Pink not dead”. Od niedawna także projektant vinyl toys. I tu się zatrzymamy.

Od tego momentu będziemy nazywać go Von Murr. Właśnie pod tym pseudonimem zaprojektował on linię designer toys, którą trafnie nazwał Freak Family. Tworzą ją Saiko, Sataniki i Soso. Czyli Pan, Pani i coś, co na pierwszy rzut oka może kojarzyć się z ośmiornicą, ale ośmiornicą nie jest. Rodzina niewielka, bo zaledwie 20 centymetrowa, ale za to elytarnie wyprodukuwana w 200 sztukach. Gołym okiem widać, że Von Murr lubi vinyl, a vinyl lubi jego. Czekamy na więcej!

Tu kupisz Freak Family:
www.subnormal.pl
www.funbec.eu

Tu obejrzysz Freak Family:
www.flickr.com/photos/vonmurr/sets/72157625068007245/

tam gdzie artyści są wolni

2011-01-25T18:23:00.000+01:00

Kontrakt płytowy, własny manager, trasy koncertowe i wywiady w telewizji. To marzenia wielu nastoletnich muzyków. Zanim jednak staniecie się polskimi The Kooks, zastanówcie się na czym wam tak naprawdę zależy…

Ładnie śpiewam, kolega gra na gitarze, a sąsiad w końcu nazbierał kasę na perkusję. Zakładamy zespół. Dwa razy w tygodniu spotykamy się na próbach. Koleżanka podjęła się pisania tekstów. Nawet nieźle jej idzie. Zawsze była dobra z polskiego i dużo czyta. Najpierw był występ na zakończeniu szkoły, ale o tym nie chce nam się za bardzo mówić. W okolicy zorganizowano muzyczny przegląd: wystąpiliśmy, trochę dalej odbywał się festiwal: wystąpiliśmy. Teraz czas na kolejny krok. Wydajemy demo i…

No właśnie i co dalej. Każdy muzyk, obojętnie czy dopiero zaczyna, czy na scenie spędził ostatnie 10 lat swojego życia, wie że nie wystarczy ładnie śpiewać i grać na gitarze aby zrobić karierę. Liczy się promocja! Promować jednak należy się z głową. Promować należy siebie, a nie robić z siebie produktu do sprzedania. Można założyć profil na MySpace albo na Facebooku, ale czasem potrzebna jest pomoc z zewnątrz.

Jest taka strona wolniartysci.pl, która pomaga tym, którzy niekoniecznie chcą startować w kolejnej edycji „Mam talent”, żeby zaistnieć. Jest to serwis, który wspiera artystów chcących pozostać w szeroko pojętym undergroundzie. Działa ponad podziałami, skupiając muzyków grających hip hop, reggae, rock, punk, hardcore, wszelkiego rodzaju elektronikę, czy jazz lub blues...

Trzeba przyznać, że twórcy serwisu wolniartyści.pl działają na miarę czasów. Zdają sobie sprawę, że żyjemy w czasach powszechnej cyfryzacji i niedługo wycieczka do sklepu po płytę, będzie jak wycieczka do muzeum, czyli będzie miała miejsce okazjonalnie. Dlatego też muzykę swoich „podopiecznych” dystrybuują w formatach mp3, ogg i flac.

Stworzyli oni alternatywę wobec wielkich wytwórni, które rządzą się swoimi prawami i zasadami - albo je przestrzegasz albo wylatujesz. W tym przypadku artystom pozostawiono szerokie pole do działania. Chociażby sami mogą decydować za ile chcą sprzedawać swoją muzykę…

Obojętnie czy jesteście muzykami, czy poszukujecie ciekawych i świeżych brzmień, zachęcamy was do odwiedzin strony www.wolniartyści.pl

foto: sxc.hu

młodzieżowa alternatywa z Inowrocławia

2011-01-23T12:56:00.000+01:00

Inowrocław, województwo kujawsko – pomorskie, Polska. Szczególnie zimą, ale również w czasie innych pór roku miejsce szare podobnie jak reszta polskich miejscowości. Betonowe bloki, betonowe ulice. Okazuje się jednak, że miasto to różni się od innych czymś szczególnym. Młodzieżą! A dokładniej Młodzieżową Alternatywą. Zapraszamy Was do przeczytania wywiadu z ludźmi, którzy postanowili zmienić coś w swoim mieście i zdziałali cuda!

Zaczęło się od cyklu letnich imprez w 2004 roku. A właściwie zaczęło się od idei, która zadźwięczała w głowach paru nastolatków. To miała być odskocznia od nudy i braku perspektyw na przyjemne i ciekawe spędzanie czasu wolnego. A czasu było wtedy mnóstwo. Skończyła się szkoła, część znajomych powyjeżdżało. Została tylko pustka!

Spotkanie 2007

Zaczęło się skromnie, powoli się rozkręcało, a teraz prze pełną parą do przodu i młodzi z Inowrocławia nie zamierzają się zatrzymać. Wciągają na pokład wszystkich chętnych, którzy mają pomysły, zapał i chęć do robienia wielkich rzeczy. Dziś mają na koncie liczne imprezy sportowe, muzyczne. Na festiwale przez nich organizowane przyjechały m.in takie gwiazdy jak OSTR, Grammatik, Happy Sad, Farben Lehre, Schizma, czy nawey Hey. Jak grzyby po deszczu rosną ich osiągnięcia: Rap Eksplozja, Anti Drag Fest, Freedom Music Event, K.A.M.A – koncert muzyki alternatywnej. Nie mogliśmy się powstrzymać, by nie zadać im parę pytań!

Przygotowywania. K.a.m.a. 2009

Młodzieżowa Alternatywa- nazwa mówi sama za siebie. Lata lecą, robimy się coraz starsi. Ekipa zostaje niezmienna, czy w szeregach waszej grupy widoczna jest rotacja ludzi? Jaki jest średni wiek Waszej ekipy?

Jako że Młodzieżowa Alternatywa to grupa nieformalna rotacja ludzi jest bardzo duża. Ludzie, którzy tworzyli ją na początku z biegiem czasu zaczęli się powoli wycofywać. Głównie z racji wyjeżdżania na studia do innych miast czy podejmowania pracy. Jednak jest jeszcze z nami jedna osoba która była od samego początku. Członkami MA są głównie osoby młode, uczęszczające do gimnazjum czy liceum, choć studenci także starają się udzielać.

RapEksplozja

Czy prócz młodych ludzi, którzy tworzą MA pomaga Wam ktoś jeszcze? Dostajecie wsparcie od szkół, nauczycieli, miasta? Czujecie się docenieni przez nich za Wasze osiągnięcia?

Pomoc głównie otrzymujemy od miasta, które obejmuje patronatem nasze imprezy. Bywa tak, iż często sami nie jesteśmy w stanie zorganizować jakiegoś przedsięwzięcia i prosimy wówczas inne organizacje, czy instytucje działające w mieście o pomoc (np. Kujawskie Centrum Kultury, ActiveXtreme).
Po każdej imprezie czujemy satysfakcję z wykonanej przez nas pracy, a co za tym idzie, czujemy się docenieni przez wszystkich, którzy nam pomagają oraz tych, którzy przychodzą na nasze imprezy.

Wiadomo, że w realizacji zamierzeń największym problemem najczęściej staje się kasa. Z tego co przeczytaliśmy na stronie Wasze przedsięwzięcia są dofinansowane. Jednak, by takie dofinansowanie uzyskać trzeba przejść przez morze biurokratycznego chaosu. Mielibyście jakieś rady dla Waszych rówieśników, którzy mają głowę pełną pomysłów, ale nie mają na ich realizację funduszy?

Warsztaty teatralne

Tak naprawdę, jeśli ma się głowę pełną pomysłów i chęć ich realizacji pieniądze stanowią najmniejszy problem. Na początku sami zaczynaliśmy bez pieniędzy, szukaliśmy sponsorów, instytucji, które pokryłyby koszty organizowanych przez nas imprez i udawało nam się. Z czasem sami zaczęliśmy chodzić na szkolenia z pozyskiwania funduszy i znaleźliśmy stowarzyszenie, które pomaga nam pisać projekty.

Od 2004 roku udało się Wam zorganizować wiele przedsięwzięć. Nie da się chyba ich wszystkich wymienić – liczne konkursy, w 2005 roku „Rap eksplozja”, gdzie zagrali m.in. OSTR i Gramatyk, Festiwal K.A.M.A. gdzie gościliście takie grupy jak Happy Sad, Farbe Lehre, Anti Drag Fest w 2006 i wiele innych. Podejrzewamy, że to bardzo czasochłonne przedsięwzięcia. Nie można sobie przy nich pozwolić na niedociągnięcia. Jak godzicie organizacje imprez na taką skalę z obowiązkami szkolnymi i domowymi?

Czasem trudno jest to pogodzić, ale dla każdego z nas organizacja tych wszystkich imprez jest bardzo ważna, dlatego poświęcamy im każdą naszą wolną chwilę. Staramy się nie zaniedbywać obowiązków domowych, a tym bardziej szkolnych, ponieważ uczestnictwo w MA ma być dodatkiem do naszego życia, czymś co lubimy robić kiedy wrócimy ze szkoły i mamy trochę wolnego czasu.

Ciekawi nas, czy trudno jest namówić takie gwiazdy muzyki do zagrania na imprezach, gdzie głównymi organizatorami jest młodzież? Pojawiły się jakieś obawy z ich, czy z Waszej strony co do końcowego efektu przedsięwzięcia?

Staramy się być jak najbardziej profesjonalni w tym co robimy. Jeśli zaczynamy rozmawiać z jakimiś zespołami, mamy już z góry ustalony plan działania, który ewentualnie z czasem modyfikujemy. Ponadto gdy zespoły widzą, że zorganizowaliśmy już tyle imprez i powiodły się one, nie mają żadnych obaw, co do naszych działań. Czasem zdarza się nawet, iż podziwiają nas za to, co robimy dla miasta, w którym mieszkamy.

Co jest dla Was największą inspiracją? Co Was najbardziej nakręca? Skąd pomysły na nowe akcje?

Inspiracje tkwią głęboko w nas i są nimi nasze własne potrzeby. Jako młodzież wiemy najlepiej czego potrzeba środowisku, z którego sami pochodzimy. Pomysły rodzą się wszędzie, w domu, szkole, na spacerze czy spotkaniu ze znajomymi, a zbieramy je później i weryfikujemy na zebraniach.

W swoich wypowiedziach walczycie ze stereotypem „nieodpowiedzialnych dzieciaków”. Zmieniło się coś w tej kwestii przez ostatnie 7 lat?

Walka ze stereotypami przypomina często walkę z wiatrakami i członkowie MA kiedy działają, organizują jakieś przedsięwzięcie, tak naprawdę nie myślą o tym, że właśnie teraz następuje obalanie tego stereotypu. Pewnie część naszego otoczenia podziwia nas i szanuje za to co robimy, ale na pewno zdarzają się i tacy, którzy nadal będą uważać nas za bandę dzieciaków, które nie mają co robić po szkole i „bawią się” w organizowanie imprez, które nie przydadzą się nikomu. Takie podejście nas smuci, ale naszym zadaniem nie jest zmienianie go, a dawanie radości tym, którzy chcą ją od nas przyjąć.

Jaka jest reakcja Waszych kolegów/koleżanek na to co robicie? Pukają się w głowę i pytają po co to wszystko, czy może jesteś w pewien sposób dla nich inspiracją? Może już widać waszych następców, którzy próbują sił we własnych przedsięwzięciach?

Część ze znajomych uważa uczestnictwo w MA za stratę czasu, ale są oni w mniejszości. Większość sądzi, że jest to super sprawa i sami chcą robić coś dla innych, a zarazem dla siebie, a my im to umożliwiamy, poprzez łatwy dostęp do MA.

Teraz pytanie z kategorii „trudnych”. Co zaliczylibyście do swoich największych sukcesów.

W sumie chyba to, że pomimo upływu czasu nadal istniejemy i działamy. Każda z imprez jest dla nas sukcesem, dla jednych większym (bo poświęcili się jej bezgranicznie), dla innych mniejszym. Z każdej organizowanej akcji czerpiemy maksimum satysfakcji i to daje nam siłę do dalszego działania.

K.a.m.a. 2007

Jeżeli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej na temat działalność MA zajrzyjcie na ich stronę:
www.mlodziezowa-alternatywa.pl
oraz na ich Facebook

sztuka przez różowe okulary: Pinkyvision

2011-01-20T19:27:00.001+01:00

Legenda mówi o angielskiej mgle, która spowija wyspę pełną zimnych i zdystansowanych ludzi. Tymczasem bardziej różowo, pomarańczowo i spontanicznie być tam nie może...

Jest taki brytyjski artysta o imieniu Pinky. Oglądanie jego prac jest powszechnie zalecane w okresie jesienno-zimowo-wiosennym. Udowodniono, że pozytywnie wpływają na poprawę nastroju i pobudzają wyobraźnię... Life in Colour - Life with Pinkyvision, put your Pinkyvision goggles on and jump in - the water is warm! zgodnie z prawdą głosi wpis na jego Flickrze.

Ulubionym kolorem Pinkiego jest różowy – i dobrze, bo dzięki temu róż przestaje nam się wyłącznie kojarzyć z kucykami Pony. Generalnie można powiedzieć, że jego prace to przede wszystkim kolor. Intensywny, wyrazisty i dosadny na naszych oczach przekształca się w surealistyczny świat popkuktury. Co więcej, wcale nam się tego świata opuszczać nie chce. Zapominamy, jak na prawdę wygląda sowa i że słońce niekoniecznie ma oczka i usteczka. Ups.. zdaję się, że you have just experienced Pinkyvision…

Pinky jest artystą pozbawionym uprzedzeń. Lubi pokazywać swoją sztukę na wystawach w galeriach, ale chętnie też wybiera się w teren, adoptując na swoje potrzeby miejskie mury i ściany. Tworzy plakaty, szablony, wycinanki, ale zdarzy mu się również ozdobić jabłka. Skorzysta z zaproszenia firmy Levis na zaprojektowanie koszulek albo wraz z Andreyą Triani przygotuje okładkę dla Brighton Source Magzine. Dzięki tak aktywnej działalności, wyspy mają szansę wkrótce stać się jedną z bardziej kolorowych krain na świecie.

Koniecznie sprawdź strony:
www.pinkyvision.com
www.flickr.com

Wszystkie zdjęcia wykorzystane w artykule są własnością artysty. Kopiowanie ich bez jego zgody jest niezgodne z prawem.

szkolna gazetka w zasięgu ręki

2011-01-18T20:33:00.000+01:00

Junior Media to nowy projekt Polskapresse, która skierowana jest do uczniów szkół z całej Polski, którzy chcą zacząć tworzyć szkolną gazetkę, ale nie wiedzą jak. Dzięki nowoczesnej platformie Redakcja on-line stworzycie w pełni profesjonalną gazetę!

Założenie jest proste - stworzenie możliwości dla młodych dziennikarzy sprawdzenia się w tworzeniu szkolnych publikacji. Pracę ułatwia fakt, że cały materiał budowany jest na szablonach partnerskich wydawnictw, co gwarantuje niezwykle profesjonalny wygląd. A partnerzy są nie byle jacy. Są bowiem nimi gazety regionalne takie jak Dziennik Bałtycki, Dziennik Zachodni, Gazeta Krakowska, Głos Wielkopolski etc., etc. Jak czytamy na stronie, "Wasza gazeta będzie wydaniem Junior Waszego dziennika regionalnego". To lubimy!

To jednak nie jedyne plusy. Jeżeli Wasze wydawnictwo spodoba się Polskapresse zostanie ono wydane na prawdziwym, gazetowym papierze! Co miesiąc aż 50 gazetek zostanie w ten sposób oddane czytelnikom, więc szanse są bardzo duże!

A jeżeli jakimś cudem zostaniecie przeoczeni przez szanowne jury, nic straconego. Możecie publikować swoje dzieła na junior.pl i drukować we własnym zakresie. Do tego co chwilę organizatorzy proponują konkursy dla uczniów i nauczycieli, w których do wygrania są wartościowe nagrody rzeczowe.

www.juniormedia.pl

angielskie chłopaki

2011-01-16T14:20:00.000+01:00

Kid British to chłopaki z sąsiedztwa. Znają się od dzieciństwa. Różni ich dużo, ale łączy równie wiele. Porównani zostali do takich legendy muzyki SKA jak The Specials, współpracowali z producentem Blur Stephenem Streetem i nie bali się zabrać za hit Kate Parry. Pochodzą z Manchesteru. A ich muzyka? To jakby wrzucić do jednego słoika hip-hop, SKA, pop, indie rock, funky, a na dokładkę zapaloną petardę.

Wszystko zaczęło się stosunkowo niedawno. W 2008 roku Sean Mbaya z brytyjskigo zespołu Prestwich znany również pod pseudonimem Kid British zaczął współpracę z zespołem Action Manky, który współtworzyli przyjaciele ze szkolnej ławy - Adio Marchant, James Mayer oraz Simeon McLean. Chłopcy zgrali się na tyle, że postanowili skrócić łączoną nazwę obu formacji i zaczęli występować po prostu jako Kid British.

Wszystko potoczyło się błyskawicznie. W tym samym roku wydali pierwszą wspólną płytę Elizabeth, która dostępna była jedynie na winylu. Ale naprawdę głośno zrobiło się o nich w czerwcu 2009 roku, kiedy to pokusili się o wykorzystanie popularnego motywu muzycznego z utworu Our House zespołu Madness w piosence Our House Is Deadless. Po tym fakcie krytyka zawrzała! Przecież to świętokradztwo! Ale piosenka okazałą się sukcesem. Najlepiej świadczy o tym reakcja jednego z członków legendarnej grupy Dana Woddgate, który podziękował im za to, że sprawili, że muzyka Madness jest znów cool.

Ich muzyczny style wywodzi się z klasy robotniczej. Przynosi na myśl czasy, gdy w latach 50tych i 60tych XX wieku czarnoskórzy imigranci z Jamajki zaszczepili w brytyjskich chłopcach z klasy robotniczej miłość do swojej muzyki. Po ulicach chodzili niegrzecznie wyglądający rood boys, ogoleni na łyso skinheadzi, którzy wspólnie imprezowali przy rytmach kształtującej się muzyki SKA. Do tego trzeba dołożyć fascynację hip-hopem i całym wachlarzem gatunków pozornie do siebie niepasujących. To wszystko sprawia, że ich druga płyta It Was This or Football to prawdziwy muzyczny miszmasz. Jeżeli nie wierzycie, polecamy sprawdzić!

Chcecie wiedzieć więcej? Koniecznie odwiedźcie
www.myspace.com/kidbritishmusic

Young and Talented – Kat Waters

2011-01-15T17:29:00.000+01:00

Ma dopiero 17 lat i parę znaczących nagród z dziedziny fotografii na swoim koncie. Jak sama o sobie pisze – słucha różnorodnej muzyki, gra na wielu instrumentach, farbuje włosy na rudo, ma zimne dłonie i wygląda trochę jak Piotruś Pan. Dziś gościmy u siebie młodą artystkę z zagranicy – Kat Waters.

Pochodzi z Londynu. Jej tata - profesjonalny fotograf zaszczepił u swojej córki miłość do zatrzymywania czasu. Swój pierwszy aparat dostała w wieku 5 lat i od tej pory nie rozstaje się z nim na krok.

Myślę, że wiele ludzi, którzy zaczęli robić zdjęcia w późniejszym wieku czują dużą presję, by stać się dobrymi w tym co robią w bardzo szybkim czasie. Zaczynając w tak młodym wieku miałam mniej obaw i wątpliwości co do wyniku mojej pracy pozwolilam mojemu talentowi rozwinąć się w naturalny sposób.

Flash A Hungry Smile- Goldhawk Road, London, www.kat-waters-photography.posterous.com

Zaledwie w wieku 7 lat Kat po raz pierwszy zaistniała na profesjonalnej wystawie w Londynie przy okazji BBC London Photographic Awards. Kilka lata później w tym samym konkursie w kategorii poniżej 18 lat zdobyła kolejną nagrodę. Miała wtedy 10 lat. Później było coraz lepiej. Po krótkiej przerwie z fotografią w 2007 roku jej portfolio zakwalifikowało się do finału Young Travel Photographer of The Year. To zmotywowało ją do atakowania międzynarodowych konkursów. Na efekty nie trzeba było długo czekać.

Za każdym razem, gdy wygrywam nagrodę lub moje zdjęcia są publikowane sprawia to, że jestem pewna swojego wyboru. Jestem świadoma ryzyka, które wynika z wiązaniem całej przyszłości z karierą artystyczną, w której jest bardzo trudno znaleźć pracę. Jednak, gdy widzę, że ludziom podoba się to co robię to motywuje mnie do dalszej pracy.

W 2010 roku zaczęła eksperymenty z czarno-białymi kliszami i starym, analogowym aparatem swojego ojca. Pierwsze sukcesy przyszły już tego samego roku. Zdobyła tytuł Black and White Photographer of the Year 2010 w kategorii poniżej 25 lat i Travel Young Photographer of The Year. Jak sama wspomina wygrana w tym drugim konkursie była totalną niespodzianką.

Od pewnego czasu stawałam do tego konkursu, ale wygrywały zawsze osoby, które prezentowały prace z bardzo dalekich zakątków świata. Moje przedstawiały Londyn, który leży w odległości zaledwie 15 mil od mojego domu! Myślę, że jurorów ujęło przede wszystkim użycie przeze mnie czarno-białego filmu, który rzadko kiedy używany jest przez fotografów młodego pokolenia. Mam nadzieję, że wybrali również moje zdjęcia ponieważ zobaczyli na nich jak bardzo Londyn jest różnorodny pod względem kulturowym oraz dlatego, że poczyniłam duże starania, by moje zdjęcia były zarazem artystyczne jak również pełniły rolę informacyjną.

www.kat-waters-photography.posterous.com

Kat nie ma wątpliwości, że w przyszłości będzie fotograficzką. Mimo wielu talentów nie wyobraża sobie życia bez aparatu. W październiku zaczyna studia i ma nadzieję dostać się na renomowany uniwersytet artystyczny w Falmouth. A później? Po uzyskaniu dyplomu chciałabym podróżować i robić zdjęcia na całym świecie.

Tymczasem fotografuje to co ją otacza. Jej zdjęcia zachwycają szczerością.

Lubię uwieczniać rzeczy, które są zwykłe i przeciętne, jednak pokazując je w niezwykły sposób. Staram się używać światła i kompozycji, by pokazać ludziom, że w codziennym życiu jest wiele piękna. Muszą tylko otworzyć na nie oczy.

Sitting In Limbo- Farringdon, London.

www.kat-waters-photography.posterous.com

Kiedy po raz pierwszy zobaczyliśmy jej pracę dostrzegliśmy pewne analogie z pracami takich znakomitych artystów jak m.in. C. H. Bresson. Kat podchodzi do swoich bohaterów z dozą śmiałości, ale zostając jakby z boku. Sama określa się jako nieśmiałą, ale sposób na to ma jeden. Od razu przypomina sobie o swoich ulubionych artystach, którzy też musieli przełamywać strach. To dodaje jej odwagi .

Patrzenie na ich prace sprawia, że sama chciałabym inspirować innych. Jest to niezwykły bodziec do tego by osiągać niezwykle rzeczy.

Więcej jej prac można podziwiać na:
www.kat-waters-photography.posterous.com

korekta tłumacza: Joanna Szreder

Angelika i Stowarzyszenie Młodych Poetów

2011-01-12T21:38:00.000+01:00

Poeci nie umarli. Są. Ci młodzi skupili się między innymi w Stowarzyszeniu Młodych Poetów. Przedsięwzięcie jest to jak najbardziej jawne i legalne. A nad wszystkim, niczym profesor Keating, czuwa Angelika.

Prawie trzy lata temu nastoletnia poetka, Angelika, utworzyła blog. Nie tylko wyciągnęła z szuflady swoje wiersze, ale postanowiła stworzyć miejsce, gdzie inni twórcy będą mogli dzielić się ze światem swoimi utworami poetyckimi. Szybko też Stowarzyszenie Młodych Poetów stało się swoistego rodzaju internetową platformą literacką skupiającą młodych twórców z całej Polski.

Angelika przyznaje, że poezja w jej życiu była zawsze. Wiersze pisze chętnie i namiętnie, ale nie jest też obojętna wobec prozy i pracuje nad swoją pierwszą powieścią. Mimo młodego wieku jest ona doświadczonym twórcą z pewnym już dorobkiem artystycznym. Dlatego też postanowiliśmy zadać jej dwa strategiczne pytania dotyczące samego procesu tworzenia.

Praca poety to zdaję się full time job. Nie ma urlopów okolicznościowych i wypoczynkowych, normowanych godzin pracy i wolnych weekendów. Jest to praca na trzy zmiany przez siedem dni w tygodniu. Poeta zawsze musi mieć przy sobie coś do pisania, bo nigdy nie wie kiedy dopadnie go genialna myśl. Potwierdza to sama Angelika, która zapytana o to co pomaga w tworzeniu poezji, odpowiada:

Są to różne bodźce. Inspiracją są przede wszystkim ludzie, ich zachowania i sytuacje, które na co dzień nas otaczają, własne odczucia i postrzeganie rzeczywistości. Czasem wystarczy spojrzeć na kogoś, kto jest dla nas zupełnie obcy i dostaje się pewnego rodzaju olśnienia. Podobnie jest z przyrodą, która nas otacza. Nie przeczę również, że duży wpływ na poezję ma muzyka. Wystarczy kilka dźwięków, kilka słów i nagle rodzą się wszelakie pomysły. A same wiersze... hmm w dzisiejszych czasach ciężko jest wyrażać uczucia i jest to pewna forma wolności. Poeta puszcza wodze fantazji. Niesiony jakąś nieuzasadnioną namiętnością potrafi napisać nawet kilka wierszy na raz. Uczucie przepełniającej człowieka weny, jest chyba jednym z najpiękniejszych uczuć jakiego można doznać. Nie da się tego powstrzymać, opanować. Niejednokrotnie człowiek budzi się w nocy z głową pełną nowych koncepcji, które koniecznie musi zapisać. Innym razem chciałby coś napisać ale nie wychodzi. Ciągle przekreśla słowa i całe wersy, gniecie kartki wyrzucając je w kąt. Wena jest bardzo kapryśna.

Oczywiste jest to, że poetą nie może być każdy. Oprócz zdolności literackich i umiejętności wyrażania swoich emocji słowem, które poddane jest wielu regułom i zasadom, trzeba być niezwykle cierpliwym i wytrwałym. Bo na nic zdadzą się umiejętności literackie, kiedy weny brak... tak więc, co przeszkadza w tworzeniu poezji?

Wyżej wymieniona kapryśność weny. Czasem potrafi utrzymywać się przez kilka dni, a nawet tygodni. Innym razem potrafi jej nie być miesiącami. Bywa też, że pojawia się tak nieoczekiwanie, że poeta czy pisarz rzuca wszystko z nadzieją, że stworzy dzieło swojego życia. Przeszkadza też, i to bardzo, brak czasu. To straszne, bo kiedy przychodzi wena, po porzuceniu innych zajęć, trzeba je potem wykonywać szybko i cierpi na tym ich jakość. Przykry jest też fakt, że ludzie XXI wieku nie doceniają piękna poezji. Ciężko jest trafić na kogoś, kto zrozumie wrażliwość artysty. Może nie jesteśmy wyśmiewani, ale spójrzmy prawdzie w oczy, uznaje się nas za dziwnych, bo w duszy gra nam piękno.

Wpisując www.wystarczy-krok.blog.onet.pl/ lub www.stowarzyszenie-mlodych-poetow.blog.onet.pl/ zapoznacie się z działalnością literacką Angeliki. Tymczasem, już teraz na naszym blogu macie okazję poznać próbkę jej twórczości:)

*** Bo kiedyś

Jak dzieci szukamy

miejsc pełnych słońca

Niepewnie stawiamy stopy

goniąc coś, czego

nie ma

Bo wczoraj wszystko

było przejrzyste

Potykamy się

o delikatne źdźbła trawy,

które przecinają skórę

do krwi

Zamykamy rany

bandażami niedostępności

Bo kiedyś było inaczej...

Kimkolwiek jesteś

Jak Cień

przemykasz niepostrzeżenie

zakamarkami, których

dotąd nikt nie poznał

Milcząco przemijasz

nie zostawiając nic

ani śladu

Jak blask

w nasyconym świetle

przykuwasz uwagę wszystkich

choć brak Ci tajemnicy

Głośno przemijasz

zostawiając pełne śmiechu

kolorowe sale

Jak Noc, Jak Dzień

przemijasz bezpowrotnie

Perfekcyjne kłamstwo

Perfekcyjne kłamstwo

zaprowadziło mnie w bramy

Twoich ust

Rozbudzone zmysły

napiętymi strunami wyczekiwały

niewiadomego

Wstrzymany oddech

drżeniem dłoni nieznanym

milczącym

Pchnęły mnie

w senność Twoich

ramion

A ja...

Zupełnie głucha

na ironiczny śmiech

Losu

Wymierzającego mi

bezwzględnie siarczysty cios

w twarz

Zbyt ślepa

by widzieć obojętność

na łzy

A teraz...

Nie ma już nawet

Gwiazd

które ułożyły dla mnie

tę baśń

Piszecie? Prozę, poezję, dramat? Napiszcie do nas , a my nie pozwolimy wam trzymać swojej twórczości w szufladzie!

ktoś tu kręci!?

2011-01-10T16:40:00.000+01:00

W tym roku już po raz czwarty wystartuje Praski Festiwal Filmów Młodzieżowych. Ten kto poważnie zastanawia się nad karierą filmowca, wie że imprezy tej zignorować nie można.

Jan Kidawa Błoński, Urszula Grabowska, Agnieszka Grochowska, Andrzej Kopiczyński oraz Maja Ostaszewska będą w tym roku oceniać prace nadesłane przez młodzież amatorsko zajmującą się produkcją filmową. Spośród nadesłanych prac jurorzy wybiorą najlepsze, które będziemy mieli okazję oglądać podczas festiwalu. I to właśnie 16 marca ostatecznie zostaną wyłonieni zwycięzcy.

Filmy będą oceniane w 3 kategoriach: film dokumentalny, film fabularny i animacja, teledysk. Każdy może nadesłać dowolną ilość prac pod warunkiem, że nie przekraczają one 30 minut, nie są nakręcone przed 2007 rokiem i nie zostały zgłoszone we wcześniejszych edycjach konkursu. Ponadto filmowiec-amator nie może mieć więcej niż 18 lat.

Zostaną wręczone nagrody: Grand Prix IV PFFM dla najlepszego filmu festiwalu, Złota, Srebrna oraz Brązowa Praska Klisza w kategorii Dokument oraz Film Fabularny oraz nagroda dla Najlepszego Teledysku. Oprócz honorów i zaszczytów, laureaci konkursu otrzymają nagrody rzeczowe i pieniężne.

Zeszłorocznym zwycięzcą był Dominik Krawczyk. Jego film Boisko został nagrodzony również na Festiwalu Filmów Amatorskich Filmowe Zwierciadło. Jest to 16 minutowy dokument przedstawiający młodzież spędzającą swój wolny czas na boisku szkolnym.

Praski Festiwal Filmów Młodzieżowych to nie tylko konkurs, ale przede wszystkim interesujące pokazy filmowe oraz warsztaty.

Praski Festiwal Filmów Młodzieżowych
16 marca, NoveKino Praha, Warszawa
www.ffm.org.pl
Termin zgłaszania prac: 16 luty 2011

The Go! Team nadciąga z nowym albumem

2011-01-08T15:13:00.000+01:00

Mamy szansę przetrwać tę zimę. Od poniedziałku do piątku będziemy chodzić do szkoły, a w weekendy organizować domówki. A na tych domówkach będziemy bawić się przy nowym albumie The Go! Team...

Dokładnie pamiętamy ten dzień kiedy w naszej redakcji pojawił się Ms. Pacman. To był bardzo udany dzień. Siedzieliśmy kilka dobrych kwadransów i wpatrywaliśmy się w klip The Go!Team, na którym Pacman uciekał przed duszkami Pinky, Inky i Blinky. Od tego czasu Brytyjczycy zajmują specjalne miejsce w naszych sercach.

Musi być ciekawie i interesująco jeśli w zespole jest sześć osób. Powiedzmy, że każdy przyniesie chociaż jedną swoją muzyczną inspirację i połączy ją z innymi. Wtedy rzeczywiście może powstać coś co trudno skwalifikować w konkretną kategorię muzyczną. No bo na pewno jest to indie/garage rock, ale przecież słychać też wpływy czarnej muzyki, zarówno hip hopu, skratchingu jak i muzyki ze ścieżek dźwiękówych do filmów blaxplaitation. Przy tym całym bogactwie dźwięków dostajemy na dokładkę charakterystyczny wokal Ninji, czyli Nkechi Ka Egenamby.

To wszystko sprawia, że nawet wybudzeni w środku nocy lub dnia i poddani testowi ze znajomości muzyki- przy pytaniu o The Go! Team- błędu nie popełnimy.

Ich debiutanckim albumem był wydany w 2004 roku Thunder, Lighting, Strike .
Po trzech latach wydali Proof of Youth. W tym roku wypuszczą Rolling Blackouts. Oczywiście oczekujemy najlepszego!

Sprawdź stronę zespołu:
www.thegoteam.co.uk

co wiedzą artyści o młodości

2011-01-07T16:37:00.003+01:00

Dwudziestego stycznia rozpocznie się wystawa Marząc o pędzie i przygodzie w gdańskim Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia”. Artystka Zuzanna Janin będzie zgłębiać tajemnice nastoletnich dusz…

Zuzanna Janin to artystka z dorobkiem. Czas, miejsce, pamięć to tematy, które ją najbardziej interesują. Kiedyś postanowiła na chwilę zniknąć przy okazji tworząc projekt Widziałam swoją śmierć, innym razem pokazała, że z waty cukrowej i drutu można zrobić rzeźbę, pozwoliła się również sfilmować podczas walki z zawodowym bokserem… Janin to również aktywna popularyzatorka sztuki. W Warszawie i Londynie prowadzi galerie i jest założycielką Fundacji Lokal Sztuki.

Instalację z modeli samochodzików ułożonych w napis Dreaming of speed & adventure będziemy mieli okazję zobaczyć już niedługo w gdańskiej Łaźnii. Ale nie tylko to… Artystka pod koniec stycznia zaprezentuje nam swój najnowszy projekt, w którym pochyli się nad – jak wielu głosi- najtrudniejszym okresem w życiu człowieka- czyli dorastaniem.

Wystawa będzie składać się z trzech części. W pierwszej części zatytułowanej All that music! zostanie zaprezentowanych 6 filmików prezentujących amatorskie nagrania młodych muzyków ćwiczących swoje umiejętności w domowych zaciszach.

To jest przede wszystkim praca o pasji i o tym, jak kultura ratuje człowieka. Szczególnie w takim momencie, jakim jest dojrzewanie, które bywa bardzo niebezpiecznym czasem. Szuka się wtedy instynktownie czegoś, co może uratować przed własną głupotą, depresją, przed poczuciem pustki, przed samym sobą. Największą siłę kreatywną okazuje się wtedy mieć właśnie granie muzyki, pisanie wierszy, twórczy potencjał, który jest w człowieku. To właśnie muzyka, sztuka jest tym, co ratuje człowieka.- mówi artystka.

Zuzanna Janin, All that Music

Druga część to instalacja video Majka from the movie, która oparta jest na serialu z lat 70-tych pod tytułem Szaleństwa Majki Skowron. Co więcej, tytułową rolę grała tam sama artystka…

Zuzanna Janin, Majka

W filmie występują dwie Majki: Majka ‘75, którą grałam jako nastolatka i Majka ‘09, którą gra córka aktorki, (czyli moja córka) Melka, bardzo do mnie podobna, obie te postacie w założeniu mają być jedną „nastolatką”, dodatkowo łączącą doświadczenia pokoleń między 1975 i 2009 rokiem, czyli od powstania Szaleństwa Majki Skowron do powstania Majki from the Movie.

Trzecia część wystawy to rzeźby oraz zespół instalacji.

20.01-27.02
Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk

Zachęcamy Was do obejrzenia wystawy i podzielenia się Waszą opinią na jej temat. Jesteśmy ciekawi, czy pani Janin udało się odkryć co w naszych młodych duszach gra…

W poście zostały wykorzystane fragmenty wywiadu umieszczonego na stronie www.laznia.pl

uwaga! twórcy komiksów

2011-01-04T20:48:00.001+01:00

Wszyscy ci, którzy od lat bunkrują opowieści dziwnej treści w postaci komiksów w swoich szufladach mają szansę ujawnić się wielkiemu światu i zawalczyć przed profesjonalny jury o stypendium komiksowe w wysokości 6000zł.

Do 15 stycznia 2011 roku można nadsyłać swoje prace komiksowe. Organizatorem akcji jest Gildia – największe wydawnictwo komiksowe w Polsce. Warunki, które trzeba spełnić to brak dużego doświadczenia, przedstawienie ośmiu gotowych plansz obrazkowych oraz scenariusza. Pikuś! Czasu jest niewiele, a nagroda kusząca, bo prócz kasy, która jest do wygrania autor zwycięskiej pracy będzie miał szansę z pomocą wydawnictwa zrealizować swój projekt.

Czas działać!
Regulamin konkursu na stronie www.sklep.gildia.pl

Mad muzyka: Pull In Emergency

2011-01-02T21:09:00.001+01:00

Słów kilka o jednym brytyjskim zespole.

A gdyby tak urodzić się w kraju, gdzie muzyczna scena undergroundu jest bardzo dobrze rozwinięta i trzyma się na niezwykle wysokim poziomie, gdzie niszowe gatunki muzyczne w każdy weekend zapełniają kluby i klubiki na przedmieściach wielkich miast, gdzie z mlekiem matki wchłania się ostre gitarowe brzmienia lub przenikliwe elektroniczne dźwięki, gdzie w muzykę inwestuje się chętnie pod warunkiem, że jest ona dobraa... a gdyby tak urodzić się w UK, które jest promise land, dla wielu początkujących muzyków i wielu zaawansowanych słuchaczy...

Oni urodzili się w UK i być może dlatego ich młodzieńcze marzenie o własnym bandzie zdobywającym światowe uznanie się ziściło. Ale... zaraz, zaraz... przecież oni ciągle są młodzieńcami. Mają zaledwie 17 lat, wydany album i recenzje w najlepszych magazynach muzycznych na całym globie. Nazywają się Pull in Emergency.

Czas na pytania do czytelników: co robiliście gdy mieliście lat 11? Jakiej muzyki słuchaliście? Wiedzieliście kim chcecie być w przyszłości? Członkowie zespołu Pull In Emergency w wieku 11 lat uformowali swój pierwszy zespół. Nazywał się „The Socks”. Byli kolegami ze szkoły i mieszkali w Londynie. Wyraźnie jednak coś im nie pasowało. Podczas pewnej imprezy postanowili przeprowadzić małą reorganizację osobową i założyć nowy zespół. Koniec końcem wyszło na to, że Alice gra na gitarze, Frankie również gra na gitarze, Faith śpiewa, Sonny jest perkusistą, a Dylan basistą. Interesuje ich wszystko to co ogólnie nazywa się brit popem i indie. Są młodzi, ale też niezwykle dojrzali muzycznie. Nie mogą pić jeszcze alkoholu, ale brzmią jakby kumplowali się z Arcade Fire, The National czy Kaiser Chiefs. Faith jeszcze nie zdała matury, ale w duecie z PJ Harvey czy Peaches wypadłaby celująco...
Jeśli jeszcze ich nie znacie, poznajcie:)

zapraszamy na myspace>>

książkowe prezenty dla spóźnialskich

2010-12-21T21:54:00.002+01:00

Mówi się, że po trafności prezentów można ocenić jak dobrze kogoś znamy. Każdy chyba na własnej skórze doświadczył jak bardzo krępująca jest sytuacja, gdy otwieramy świąteczny prezent, a tam sweterek w kolorze, którego nie znosimy, kosmetyki po których dostajemy wysypki lub gadżet, który chętnie schowalibyśmy w najdalsze czeluści naszego pokoju.

Wybór książek zarówno dla najbliższych nam osób jak i dla tych nieco dalszych jest równie ryzykowane. Czy ktoś lubi sensację, czy może ckliwy romans? Tym trudniej zdecydować, gdy książki nie czytałeś ty ani nikt z Twoich znajomych, by zrecenzować ją w skrócie.

Co zrobić, by ograniczyć ryzyko wpadki. Najlepiej się zabezpieczyć wybierając po prostu dobre wydawnictwa. Można poszukać w Internecie, ale również podpytać znajomych, rodziców czy nawet nauczycieli. Są bowiem wydawnictwa, którzy rzadko popełniają książkowe kuchy.

Wydawnictwo Czarne

To książki dla ambitnych, ciekawych świata czytelników. Zaglądając na stronę możemy spotkać się ze świetnie przygotowanymi recenzjami, które przyczynią się do trafnego kupna.
www.czarne.com.pl

Urodziłem się pewnego błękitnego dnia. Pamiętniki nadzwyczajnego umysłu z zespołem Aspergera
Daniel Tammet

Daniel zasłynął w świecie wymieniając ponad 22 000 cyfr po przecinku liczby Pi. Urodził się z zespołem Aspergera, chorobą, która cechuje się między innymi zawężeniem specjalizacji i zaintersowań, przypominająca swojimi objawami autyzm. Jego niezwykłe umiejętności onieśmielają. Byłby mistrzem tabliczki mnożenia w waszej klasie, bo bez trudu wykonuje działania na dużych liczbach. Potrafi powiedzieć jaki dzień tygodnia był 15 lipca 1924 roku, liczby mają dla niego kolory, postrzega je niczym pejzaże. Daniel opisuje swoje życie w sposób prosty lecz treściwy. Wszystkie słowa są tu wyważone i ułożone z matematyczną precyzją.
więcej>>

Planeta Kaukaz
Wojciech Górecki.

To niezwykły obraz odległej rzeczywistości Kaukazu. Autor przybliża nam sylwetki Czeczeńców, Osetyńców, Inguszów i Abchazów. To nie kolejna sucha relacja z reporterskich wypraw na daleki koniec świata. To żywy obraz prawdziwych ludzi tworzących te społeczności. Słów uznania nie szczędził mu sam Ryszard Kapuściński. Z książki Góreckiego poznajemy nieznany, leżący na pograniczu dwóch światów mały kosmos.
więcej>>

Wydawnictwo Znak

Jedno z bardziej popularnych wydawnictw na naszym rynku może poszczycić się książkami sygnowanymi przez wielkie nazwiska. W swojej ofercie ma tysiące pozycji i na pewno każdy wśród nich znajdzie coś dla siebie.
www.znak.com.pl

Momo
Michael Ende

To klasyka literatury dla dzieci, ale przypadnie do gustu również dorosłym czytelnikom. Autor Nie Kończącej się Historii przenosi nas w świat Momo - dziewczynki, która zachwyca pogodą ducha. Mieszka w starym amfiteatrez na obrzeżach miasta. Jednak jej światu zagrażają tajemnicze postacie, które pozbawiają ludzi pogody ducha i … wolnego czasu.
więcej>>

Cień
Jan Pokkowski

Tym razem proponujemy wam tomik poezji. To niezywkła publikacja o zróżnicowanej strukturze. Poeta odnosi się do tradycji, rodzinnej przeszłości, porusza tematy niezwykle istotne i trafiające do serca.
więcej>>

Wydawnictwo Jaguar

powstało z myślą o młodym czytelniku. Zbiór książek, które oferuje może jest niewielki, ale starannie wyselekcjonowany pod kątem młodzieży. Gatunek nie ma dla nich znaczenia, liczy się treść.
www.wydawnictwo-jaguar.pl

Ruiny Gorlanu
John Flangan

pierwsa część bestsellerowej serii. Książka ta znalazła się na trzecim miejscu najlepiej sprzedających się pozycji New York Timesa zaraz po Zmierzchu oraz Eragonie. To książka o przezwyciężeniiu własnych słabości i o wierze w marzenia. Seria przepełniona jest poczuciem humoru. Postacie nakreślone są żywo. Nie są to w prawdzie idealni bohaterowie, ale niewątpliwie można obdarzyć ich sympatią.
więcej>>

Czarna Perła. Saga rodu Windjammerów
V.A. Richardson .

To historia z intrygą w tle. W 1636 roku tulipanowa gorączka ogarnia Amsterdam. Jednak Windjammerowie nie mogą powiedzieć, że jest to dla nich szczęśliwy rok. Jedyną nadzieją dla upadającego rodu jest Adam- spadkobierca fortuny oraz Czarna Perła - niezwykła i rzadka odmiana tulipana.
więcej>>

propozycje na wigilijną kolację

2010-12-19T18:38:00.003+01:00

Czas świąt nieubłaganie się zbliża. To oznacza, że czas otworzyć wrota szafy i przygotować odpowiedni strój na wigilijną kolację. Sami nie lubimy wbijać się w ciuchy rodem ze sztywnej etykiety salonowej. Brak w nich jakoś fantazji i co gorsza maskują naszą niebanalną indywidualność.

W tym roku postanowiliśmy zmienić coś w tym temacie i zaopatrzyć się u polskich projektantów w coś naprawdę odlotowego. Jednak bez obawy! Polski projektant nie znaczy drogi projektant, a odlotowy nie znaczy niestosowny. My Was już tak ubierzemy, że żadna ciotka się nie przyczepi!

Zaczynamy od Panów

To nie prawda, że faceci nie mają problemów co na siebie włożyć. Powiemy więcej, mają o wiele trudniejsze zadanie. Wszystko krąży tu wokół subtelnych subtelności.

Dlatego najważniejsze są dodatki, a te nie mogą być przeciętne. O pomoc zwróciliśmy się do Agabag. Jeżeli od jakiegoś czasu zastanawialiście się gdzie podziały się Wasze ukochane klocki Lego, to my już znaleźliśmy odpowiedź. Teraz żeby je odzyskać musicie napisać do niej.

źródło: www.agabag.d2.pl

Kto powiedział, że należy wciskać się od razu w garnitur. Sweterki są przy wigilijnym stole jak najbardziej wskazane. Do tego vintage okulary, by pierogi nie zwiały nam z talerza i można zasiadać!

źródło: www.vintageshop.pl

Nam spodobały się propozycje Vintage Store. Okazuje się, że nie trzeba wydawać fortuny, na markowe ciuchy. Trzeba jedynie przewertować ich propozycje, a na pewno oszczędzimy dużo czasu i energii, którą możemy spożytkować na trawienie maminych rarytasów.

A dla Pań

Kto twierdz, że Panie nie bawią się klockami? A jak się bawić to na całego. Dlatego Agabag proponuje nam niezłe komplety biżuterii przeróżnej.

źródło: www.agabag.d2.pl

A jeżeli chcecie drogie dziewczęta wyglądać prawdziwie uroczo i pragniecie zachwycić całą rodzinę, polecamy zajrzeć do Fanfaronady, czyli pracowni twórczości magicznej Darii Salamon. Tu znajdziecie coś na dół i coś na górę. My wybraliśmy parę propozycji, które wyjątkowo przypadły nam do gustu.

żródło: www.fanfaronada.eu
.........................................................................................
Trochę o naszych bohaterach:

Agabag, czyli Agnieszka Biernacka. Historię z Lego zaczęła pewnie wcześniej niż sama się do tego przyznaje. Jednak z tego co mówi wszystko zaczęło się mniej więcej jakiś rok temu, kiedy to zaczęła snuć plany podboju świata. Zainspirowały ją fantazje Marca Jacobsa, zbadała sprawę i stwierdziła, że to jest to!

Klocki Lego mają swój niezwykły czar, są ikoną popkultury z jednej strony i designu z drugiej. To jedna z niewielu zabawek, do której dorośli ludzie wracają po tzw. ciemnych latach - jak społeczność lego nazywa okres pomiędzy porzuceniem klocków w wieku kilkunastu lat a powrotem do nich. Od 50 lat powstają w niezmienionym kształcie, podstawowe kolory są takie same jak na początku co dowodzi jak genialnym są przykładem sztuki użytkowej. Myślę, że można je bez żadnej przesady postawić obok wyciskarki Starcka czy krzesła Pantona. Są równocześnie retro i modern. W ich prostocie jest niezwykła siła, budzą jednoznaczne skojarzenia pod każdą szerokością geograficzną, a używane jako biżuteria są jakąś manifestacją dystansu do siebie, poczucia humoru i w moim rozumieniu - poczucia stylu i smaku.

Zaczęło się od 300 sztuk klocków teraz jej katalog to istna skarbnica dla legowych maniaków. Można wybierać wśród 2000 sztuk biżuterii i dodatków i na pewno będzie ich więcej, bo jak sama autorka zdradza jej głowa pełna jest nowych pomysłów. Już niedługo spodziewać się można kuchenno – domowych akcesoriów i strach pomyśleć co będzie dalej. Jej poczynania można śledzić na Pakamera oraz Decobazaar.
www.agabag.com
www.pakamera.pl
www.decobazaar.com

Fanfaronada, czyli Daria Salamon. Ukończyła Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych w Berlinie na wydziale Eksperymentalnego Projektowania Odzieży. To mówi samo za siebie. Jej styl to łączenie tradycyjnego z nowoczesnym. Znajdziemy tu rzeczy dla romantycznej dziewczyny, jak również dla tej, która lubi wyciągnąć pazurki. Wszystko dopracowane w najmniejszym szczególe. Projektuje krótkie serie, które gwarantują niepowtarzalność. Nie boi się również indywidualnych pomysłów i chętnie się za nie zabiera, projektując według wymagających gustów swoich klientów. Pracownia istnieje już od 6 lat i powstała we współpracy z Gosią Czerwińską oraz Gosią Howis. Fanfaronada to miejski styl, odpowiedni dla osób, które chcą wyróżnić się w szarym i nudnym tłumie. Wszystko w przystępnych cenach.
www.fanfaronada.eu
www.pakamera.pl
www.bazaar.pl

Vintage Shop, czyli fotograficy z zawodu, a z zamiłowania styliści. Sklep działa od 2006 roku i w szybkim czasie stał się popularnym źródłem inspiracji dla wszystkich tych, którzy jarają się stylem z lat 50-80tych. Wszystkie ciuszki pochodzą ze stolic „wielkiej mody”, więc zaopatrując się w Vintage Shop mamy pewność, że ubrania są niepowtarzalne. Sklep powstał z pasji dlatego autorzy prócz działu „Vintage” oraz działu „Z metką” przywiązują wagę do spełniania się w roli stylistów w dziale „Inspiracje”. Jeżeli pokochacie Vintage Shop możecie pokazać swoje uczucie wysyłając do nich swoje fantazje powstałe za pomocą ubrań i dodatków zakupionych w ich sklepie. Chętnie je opublikują. Ciuchy w Vintage Shop to starannie wyselekcjonowane perełki w na maxa przystępnych cenach!
www.vintageshop.pl

europejski konkurs dla młodych poetów

2010-12-19T12:55:00.001+01:00

Horyzonty to temat przewodni międzynarodowego konkursu poetyckiego Castello di Duino. Na wasze wiersze organizatorzy czekają do 7 stycznia 2011 roku.

Castello di Duino jest jednym z bardziej prestiżowych konkursów poetyckich na świecie. Od siedmiu lat młodzi twórcy stają przed niepowtarzalną okazją zaprezenowania swojej twórczości przed reprezentatami niemal wszystich państw. Patronat nad imprezą sprawuje UNESCO oraz Prezydent Włoch.

Do 7 stycznia można nadsyłać swój wcześniej niepublikowany utwor poetycki, napisany w ojczystym języku i przetłumaczony na język angielski lub francuski i włoski. Utwór nie może być dłuższy niż 50 wersów. Również młodzi dramaturdzy mogą podzielić się swoją twórczością nadsyłając monodram lub dialog między dwoma osobami. Utwór musi być jednak napisany w języku włoskim. Warto też wspomnieć, że uczestnicy nie mogą mieć więcej niż 30 lat.

Zwycięskie prace zostaną opublikowane przez wydawnictwo Ibiskos Publishing House Risolo, ponadto laureaci zostaną uhonorowani nagrodami rzeczowymi oraz nagrodą pienieżną w wysokości 500 euro.

Więcej informacji znajdziecie tu:
www.castellodiduinopoesia.it

Oczywiście gorąco namawiamy Was do wzięcia udziału w tym konkursie!

co było pierwsze BMX czy aparat?

2010-12-15T19:44:00.007+01:00

Kolejny raz zawitaliśmy w Szczecinie, a raczej zawitały tam nasze internetowe łącza, by zamienić parę słów z Filipem Małyniczem. Rozbuchali nam się fotografowie z tego miasta, oj rozbuchali!

Gdyby na podstawie jego zdjęć wnioskować co porabia w wolnym czasie to od razu nasuwa się, że coś tam wywija, ale co? Nie oceniajcie pochopnie. Jego miłością jest BMX, a od niedawna również aparat fotograficzny. Ma 18 lat, podobno się uczy, ale nauka nie przeszkadza mu w wykręcaniu numerów na rowerze, czy snowboardzie. Kolejny nasz mad-bohater, opowiada nam o tym co mu chodzi po głowie!

Zacznijmy od pytania natury filozoficznej: pierwszy był aparat fotograficzny, czy BMX?

BMX. Od niego wszystko się zaczęło. Jeżdżę od jakiś 3 lat, ale z przerwami na "duży rower" i racing, stąd cała sprawa rozwleka się na przestrzeni około 7 lat, bo zacząłem chyba gdzieś po 11 roku życia. Fotografia to względnie nowy temat, bo 2008 rok był początkiem, a to raczej mało czasu na zdziałanie cudów w tej dziedzinie.

Mamy paru znajomych, którzy jeżdżą na dechach. Jak sami mówią, deskorolka daje im poczucie wolności. Co daje ci jazda na BMXie?

Poczucie wolności to taki fajny slogan, nadający się według mnie bardziej do reklamy Kinder Bueno. Chodzi raczej o zostawienie wszystkich drażniących spraw na boku i skupienie się na jeździe, która sama w sobie daje ogromną satysfakcję.

Robisz zdjęcia swoim znajomym, rejestrujesz to co widzisz. Co sprawia, że akurat to a nie inne zdjęcie zamieszczasz na swojej stronie? Co sprawia, że jesteś w stanie powiedzieć - tak to jest to!

"Tak, to jest to!" to chyba ulubione słowa każdego (ubrane ewentualnie w kilka kolokwializmów wywołanych chwilą) kto pracuje na stworzeniem czegokolwiek, co go pasjonuje. Często niestety bywa tak, że zdjęcie na pozór idealne, w dużym formacie okazuje się totalną szmirą. Dlatego też niejednokrotnie wybór pada na te najlepsze ze słabych.

Jakbyś siebie określił? Perfekcjonista w tym co robisz, czy może masz totalny luz na wszytsko?

Jednocześnie to i to. Dużo we mnie samokrytyki i chęci doskonalenia siebie w tym, co robię, chociaż dobrze jest też zrobić coś na zupełnym luzie, dla czystej przyjemności.

A teraz jak to mamy w zwyczaju, mały psychotest rodem z Bravo! Jest zima, jest coraz mroźniej, temperatura sięga zera stopni. Co robisz?
a) Zostaję w domu leniwie wędrując po liście kontaktów z gg; b) idę pokrążyć po najbliższym centrum handlowym z kumplami; c) odbezpieczam rower i jadę coś wykręcić!

d) Sprawdzam, kiedy będzie śnieg, włączam film snowboardowy i zastanawiam się, gdzie i z kim pójść na śnieżne foty.

A jak nie BMX, jak nie aparat to co?

Snowboard i muzyka. Tworzenie tego drugiego skończyło się zanim się zaczęło, ale lubię słuchać i to dużo.

Jeżdżenie na różnym sprzęcie przeżywa swojego rodzaju renesans w Polsce. Jak myślisz jaka jest tego przyczyna? Czy jest to jedynie przemijająca moda z zachodu, czy może poważny fundament dzisiejszego pokolenia?

Zdecydowanie coś poważnego. Ostatnimi czasy w Polsce pojawiło się sporo naprawdę konkretnych w swoich dziedzinach osób i szczerze wątpię, żeby to przeminęło, bo coraz więcej z nich ma już swoich, o kilka dobrych lat młodszych, następców.

Więcej zdjęć Filipa znajdziecie na:
www.filib.ownlog.com
www.filib.digart.pl
a jeżeli spodobały Wam się prace naszego bohatera zapraszamy również na fun page.

UWAGA! Wszystkie prace zamieszczone w artykule są własnością autora. Kopiowanie ich bez jego wiedzy jest niezgodne z prawem.

Jeżeli sami tworzycie - robicie zdjęcia, piszecie, malujecie, śpiewacie, tańczycie lub robicie rzeczy, które nie mieszczą się w żadnych ramach - PISZCIE DO NAS! Najciekawsze opublikujemy na łamach mad&mad.
madandmad@madandmad.pl

robimy listę prezentów

2010-12-13T20:21:00.000+01:00

Przed świętami, w święta i po świętach. Muzyki nigdy dość! Dziś ujawniamy wam jakie muzyczne paczuszki wsadzimy pod choinkę naszym mad-bliskim.

Lubimy sobie pograndzić. Oj lubimy. Teraz mamy jeszcze jeden powód by TO robić. Niemałe zamieszanie wprowadziła bowiem Monika Brodka swoim nowym albumem. A my nie ukrywamy, że bardzo lubimy w tym zamieszaniu tkwić. Mamy wrażenie, że dawno nikt w polskiej muzyce nie powiedział tyle mądrych, ciekawych i fajnych rzeczy przy tylu mądrych, ciekawych i fajnych dźwiękach.

- Jak oni to robią? – Normalnie, przecież są królami. Mowa tu oczywiście o Kings of Leon i ich nowym albumie Come Around Sundown. Czy wiedzieliście, że członkami zespołu są trzej bracia i kuzyn posiadający wspólnego dziadka Leona? Cóż... zazdrościmy genów, a dziadkowi Leonowi gratulujemy wnuków! Albumik natomiast pakujemy do worka i liczymy sekundy do pierwszej gwiazdki.

Opowiem Ci rapem, co dusi mnie jak ciapek… Osobiście bardzo lubimy opowieści artysty o pseudonimie L.U.C. Chętnie posłuchamy ich również przy akompanemencie... wait a minute... przecież na jego nowej płycie PyyKyCyKyTyPf nie ma żadnych intsrumentów, ani tych tradycyjnych ani tych elektronicznych. Tylko paszcza artysty. I mnóstwo znakomitych gości: Rahim, Abradab, Vienio.

Święta Bożegonarodzenia są imprezą dość klasyczną i dość przewidywalną. Nie wszystkie jednak klasyki takie być muszą. O weźmy na przykład Massive Attack. Ich album Heligoland pokazuje, że legendy wcale nie muszą mieć legendarnego podejścia do muzyki i wciąż potrafią nas pięknie zaskakiwać... Z radością zmierzymy się z tak zmasowanym atakiem dźwięków.

Najdłuższy teledysk świata. Najkrótszy teledysk świata. Tak. Kanye West nie ucieka (ang. runaway) przed wyzwaniami i ma w sobie siłę (ang. power) aby pójść kawałek dalej niż inni. I choć zawsze z pewną podejrzliwością przypatrujemy się komercyjnym artystom zza wielkiej wody, to tym razem pogratulujemy Panu Kanye dobrego materiału pod tytułem My beautiful dark twisted fantasy i, mimo braku polskiej ceny na zagraniczną płytę, zdecydujemy się na tę pozycję.

zoom na domy kultury

2010-12-11T17:28:00.001+01:00

Z czym Wam się kojarzą?

Z boazerią na ścianach i smutną paprotką na parapecie? Pewnie nie miniemy się tu wiele z prawdą. Instytucja domu kultury swoją świetność już przeżyła. Często myśląc o niej myślimy o monotonii i sztampowych programach. Jaka jest tego przyczyna postanowiła sprawdzić Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę".

Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę" działa od 2002 roku i skupia wokół siebie ludzi chcących zmieniać rzeczywistość. Współpracują z dziećmi i młodzieżą oraz z ludźmi starszymi. Realizują co rusz nowe i niebanalne pomysły. Dzięki nim nie tylko młodzi ludzie z dużych miast mają szansę zrobić coś dla siebie i swojego otoczenia. Zaglądają w zapomniane zakamarki Polski pokazując, że działanie może być ekstra rozrywką. Nie dość, że przyjemne to i pożyteczne. Na swoim koncie mają projekty fotograficzne, filmowe. Jakiś czas temu pisaliśmy o projekcie Młodzi Menadżerowie Kultury w Bibliotekach - to również ich sprawka! Czego to oni nie robili!

Doświadczeni różnie przez współpracę z domami kultury w całej Polsce postanowili wszcząć śledztwo, co sprawia, że jedne ośrodki funkcjonują prężnie, a inne świecą pustkami. Sam Mad się pyta, gdzie do diaska charyzma, gdzie świeże spojrzenie i twórcze pomysły? Okazało się, że to właśnie te paprotki i boazeria są temu winne. Oczywiście stają się tu symbolem zamierzchłych czasów, bo do kwiatów doniczkowych nic nie mamy.

Przysłowiowa Pani Zdisia i Pan Andrzej stracili już dawno zapał do wprowadzania zmian. Prawdopodobnie rytmika od 90 roku jest w poniedziałek o 17.00, a kółko plastyczne odbywa się niezmiennie co dwa tygodnie w sobotę. "ę" postanowiło wspomóc chętne dyrekcje, nie pokazywało utartych ścieżek, ale uchylała inspiracyjnego rąbka, by resztę mogli zrobić sami zainteresowani.

Jaki powinny być współczesny dom kultury i kto powinien go tworzyć?

To wcale nie takie oczywiste. Domy kultury służą nam - czyli obywatelom małych społeczności - osiedli, wsi, gmin, miast itd. Często jednak ma się wrażenie, że istnieje on sam dla siebie. Współcześnie dom kultury powinien integrować wszystkich niezależnie od wieku, czy poziomu zamożności. Powinien służyć zacieśnianiu więzi, poznawaniu nowych ludzi, odkrywaniu pasji. W skrócie - powinien odpowiadać na potrzeby lokalnej społeczności. Pewnie ktoś zapyta, no i co z tego jak na takie potrzeby nie odpowiada, przecież MDK w moim mieście równa się nuda i obciachowe zajęcia!

Jeżeli tak jest to czas zrobić coś samemu. Nie wystarczy siedzieć na kanapie i czekać, aż ktoś podstawi nam coś pod nos. Należy chwilę pomyśleć rozejrzeć się i odpowiedzieć sobie na pytanie, co jest nam potrzebne? Może chcecie nauczyć się jak robić beat box, dowiedzieć się jak upiec pizzę, zorganizować turniej "zośki", czy po prostu rozwijać w sobie zalążki artysty. Jeżeli już wiemy trzeba to zakomunikować. Wybrać się do dyrekcji ośrodka i zaproponować rozwiązanie. Wiemy, że często to trudna przeprawa, ale zostają jeszcze rodzice, znajomi - czym więcej ludzi opowie się za Waszym pomysłem tym większa szansa na powodzenie. Jeżeli jesteście dobrzy z matmy, czy lubicie rysować można zapytać się w pobliskim MDKu, czy przypadkiem nie potrzebują wolontariuszy do pracy z dziećmi. Namówcie swoich dziadków i rodzeństwo, by zajrzeli do ośrodka. Dzięki temu miejsce to będzie znów tętnić życiem.

Stowarzyszenie "ę" wie, że jest to możliwe, a w młodych ludziach takich ja my drzemie ogromny potencjał. Wiele zainicjowanych przez nich pomysłów trwa dalej. Ciągle rozwijane stają się odskocznią od szarej rzeczywistości.

Więcej o akcjach Towrzystwa Inicjatyw Twórczych "ę" na:
www.e.org.pl
Więcej o inicjatywie Zoom na Dom Kultury na:
www.zoomnadomykultury.pl

Koszulki zaprojektowane. Nagrody rozdane.

2010-12-09T17:44:00.001+01:00

W ostatni czwartek listopada odbyła się uroczysta prezentacja prac nagrodzonych w konkursie na projekt nadruku na koszulkę festiwalu Vivisesja. Nie mogło zabraknąć tam również Madowiczów…

Pod koniec listopada odbył się w Poznaniu Międzynarodowy Festiwal Nowych Zjawisk Audiowizualnych Vivisesja. Podczas imprezy mieliśmy również okazję poznać zwycięzców, ogłoszonego we wrześniu, konkursu na projekt nadruku na koszulkę, który wyrażałby związek muzyki z obrazem.

projekt Sylwia Ziółkowska

Organizatorzy konkursu nie ukrywali zadowolenia z poziomu nadesłanych prac. Również jury, w składzie dr Wojciech Janicki, Michał Słomka i Magdalena Laute, przyznało że obradowało długo i intensywnie nad wyłonieniem, spośród 150 nadesłanych prac, tych najlepszych. Ostatecznie nagrodę główną wręczono Sylwii Ziółkowskiej, a wyróżnienia Laurze Pawickiej i Katarzynie Marek.

projekt Laura Pawicka

Laura Pawicka jest uczennicą drugiej klasy Liceum Plastycznego w Poznaniu, a projekt był częścią jej szkolnego zadania.

Nasza Pani wybrała najlepsze projekty, pośród którzych był również mój, i wysłała na konkurs. Pracowałam nad nim w sumie trzy tygodnie, tzn. cztery godziny w tygodniu podczas zajęć. Oczywiście najwięcej czasu zabrało mi dojście do pomysłu, niż sama jego realizacja.

Projekt Katarzyna Marek

Laura poważnie myśli o dalszych studiach na kierunku: wzornictwo przemysłowe, natomiast Katarzyna Marek jest już studentką pierwszego roku grafiki projektowej w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Na co dzień słucha muzyki elektronicznej, dubstep, drum’n’bass, ale jak przyznaje nie tylko sama muzyka miała wpływ na jej projekt:

Chciałam stworzyć spójną kompozycję związaną z tematem i składającą z elementów, które spotykam na co dzień. Przede wszystkim na mój projekt miały wpływ nośniki dźwięku i obrazu, takie jak słuchawki, czy odtwarzarze mp3.

Nagrodą główną była wielofunkcyjna drukarka firmy Epson. Ponadto, nagrodzone projekty ozdobią koszulki firmy House. Organizatorzy zapowiadają już kolejne edycje konkursu i nie ukrywają, że myślą o rozszerzeniu jego formuły.

Serdecznie Gratulujemy Sylwii, Laurze i Katarzynie!!

się przeprowadza się

2010-12-09T15:00:00.000+01:00

ale kino!

2010-12-07T18:03:00.000+01:00

W Mikołajki ruszyła 28. edycja Międzynarodowego Festiwalu Filmów Młodego Widza w Poznaniu. Kinomaniacy będą mogli ucztować aż do dwunastego grudnia…

Kilka dobrych pokoleń nastolatków wychowało się na filmach prezentowanych na festiwalu Ale Kino. Organizatorzy co roku bardzo skrupulatnie przygotowują się do tej imprezy przede wszystkim starając się dobrze skroić program. I tu składamy wielki ukłon w ich stronę.

Bo czym są filmy młodego widza w oczach dorosłego widza? Telewizja nakleja nam na ekrany zielone kółeczka, żółte trójkąciki, czerwone kwadraciki, w zależności od tego ile w filmie jest scen seksu, czy się przeklina i czy bohaterem jest miły siedmioletni chłopiec, który zaprzyjaźnił się ze swoim żółwiem. W zasadzie nadal nie wiemy czy ten film jest dla nas, czy jest o nas, czy nas zainteresuje. (Porannym pasmom sobotnio-niedzielnym też jakoś nie ufamy.) Nie lepiej też jest z kinem. W zasadzie wszystkie filmy są od 15/16 lat. Na co akurat nie narzekamy, choć mamy też świadomość, że te limity bardziej są pomocne dla naszych rodziców niż dla nas.

Czasem jednak chcielibyśmy iść na film, który bezpośrednio dotyka naszych problemów i opowiada o naszym świecie. Chcemy zmierzyć się z bohaterem w podobnym wieku, który boryka się z podobnymi problemami i który patrzy na świat naszymi oczami. Czasem mamy ochotę na odważniejszy film, może kontrowersyjny, na pewno poruszający... ale bohaterką nie ma być 30 letnia rozwódka na skraju załamania nerwowego, lecz 17 letni chłopak, który błądzi po meandrach swego nastoletniego życia....

Dlatego też cieszymy się, że Międzynarodowy Festiwal Filmów Młodego Widza wystartował już po raz 28. Zamiejscowym Madowiczom mimo wszystko polecamy zapoznanie się z programem festiwalu... a noż filmy te pojawią się w waszej wypożyczalni czy odszukacie je w necie. Warto wtedy o nich pamiętać!

Więcej info o festiwalu:
www.alekino.com

prywatne historie

2010-12-03T20:46:00.000+01:00

Rafal Groth Grafal z urządzeniem do rejestracji obrazu nie rozstaje się nigdy, czy to z lustrzanką, czy z telefonem komórkowym. Uwiecznia swoje życie, a codzienność zamienia w niezwykłe kadry. Pochodzi ze Szczecina, ma 22 lat, jego pasją jest deska, dobra zabawa, jego przyjaciele i oczywiście fotografia! Zadaliśmy mu parę pytań, na które szczerze nam odpowiedział, tak szczerze jak szczere są jego prace.

Mamy wrażenie, że aparat przykleił Ci się do ręki. Są sytuacje, kiedy nie masz przy sobie aparatu?

Staram się zawsze mieć przy sobie cokolwiek co robi zdjęcia, lustrzanka niestety czasem okazuje się za duża i nieporęczna, wtedy do akcji wkracza kieszonkowa "małpka" lub aparat w telefonie.

Przez zdjęcia zaglądamy trochę do Twojego świata. Nie jest to podglądanie przez dziurkę od klucza, ale raczej obserwowanie przez otwarte drzwi. Masz w sobie coś z ekshibicjonisty?

Nie jestem z natury ani wylewny ani rozmowny (widać to też po braku wpisów tekstowych na blogu), dlatego jeżeli chcesz wiedzieć co u mnie słychać wejdź na mojego bloga, zobaczysz co jem, gdzie byłem, ile wypiłem i z kim. Nie muszę nikomu o sobie opowiadać, bo wszystko jest zawarte w zdjęciach, nie jest to jakieś zamiłowanie do ekshibicjonizmu, choć w pewnym stopniu obnażam swoje życie przed oglądającymi moje prace.

Fotografujesz przede wszystkim swoich znajomych, codzienne zdarzenia. Nasuwa się, więc pytanie, czy prace, które prezentujesz na swoim blogu traktujesz jak swoisty pamiętnik, czy raczej formę artystycznej ekspresji?

Najlepsze zdjęcia wychodzą znienacka, nie lubię ludzi ustawiać i kazać im się uśmiechać albo płakać, bo wtedy zdjęcia są sztuczne. Mi najbardziej zależy na uchwyceniu momentu takim jakim był - śmiesznym, tragicznym itp. itd. Więc i po trochu blog to pamiętnik. Nie zabraknie w mojej galerii też prac, których wizja powstała mi w głowie już wcześniej i starałem się ją zrealizować.

Pochodzisz ze Szczecina. Nigdy tam nie byliśmy, ale miasto te kojarzy nam się z dość industrialnymi krajobrazami. Myślisz, że Szczecin miał wpływ na Twoje pasje jakimi jest fotografia i skateboarding?

Szczecin hmm, krajobrazy nie są specjalnie industrialne, więcej tu zieleni niż fabryk i kominów ;) Generalnie, Szczecin, jeżeli chodzi o rozwój fotograficzny jest na słabym poziomie, tak samo jeżeli chodzi o spoty do jeżdżenia czy robienia fot deskorolkowych. No ale mam sentyment do tego miasta głównie dzięki ludziom których tu poznałem, chociaż nie planuje tu zostać na stałe.

Czym, prócz fotografii i jeżdżeniem na desce, się zajmujesz?

Zajmuje się głównie moja dziewczyna ;) Do tego uczę się zaocznie, zaczynam kombinować przy kręceniu i montażu filmów krótkometrażowych, deskorolkowych oczywiście, no i jedzeniem - lubię jeść ;)

Posługujesz się aparatem cyfrowym, ale nie boisz się również technik bardziej tradycyjnych. Co podoba Ci się w pracy na kliszy światłoczułej?

Zdecydowanie wole robić zdjęcia analogiem. Aparat cyfrowy to tylko i wyłącznie wygoda i oszczędność a nie przyjemność. Analog to przede wszystkim boska plastyka, lekcja cierpliwości i dokładności, no i to oczekiwanie na odebranie materiału ze skanowania/wywołania, czuje się wtedy jak za małolata w Boże Narodzenie.

Więcej prac Rafała znajdziecie na stronach:
www.grafal.wordpress.com
www.rafalgroth.digart.pl

Jeżeli sami fotografujecie, piszecie, gracie, śpiewacie, tańczycie, malujecie, rysujecie lub robicie coś co nie mieści się w głowie napiszcie do nas. Z chęcią zamieścimy Wasze pace na naszym blogu! mad.kontakt@gmail.com

nastolatki szyją

2010-12-01T19:09:00.000+01:00

Niejedna mama uczyła się trudnej sztuki krawiectwa z książki Nastolatki szyją. Wydana w 1986 roku, jest dziś lekturą obowiązkową dla wszystkich hipsterów i miłosników rzeczy old school. Szczególnie zachwycił nas rozdział „Przeróbki odzieży”, dlatego też zdecydowaliśmy się przedrukować wam genialny sposób na stworzenie kostiumu do aerobiku...

„Ćwiczenia gimnastyczne przy muzyce, czyli aerobik, stały się ostatnio krzykiem mody i cieszą się coraz większą popularnością. Pomijając modę, jest to doskonały sposób na poprawienie lub utrzymanie dobrej sylwetki. Kolejna propozycja dotyczy kostiumu do aerobiku (jednoczęściowego), który można wykonać we własnym zakresie. Do tego celu będą potrzebne dwie koszulki gimnastyczne, w tym jedna z rękawkiem (dłuższym lub krótszym). Z koszulki z rękawkiem uszyjemy górną część kostiumu.

Rękawki zostawiamy, zaś z przodu i z tyłu wycinamy duży dekolt: łódkowy, owalny lub w serek. Po wycięciu dekoltu należy zabezpieczyć jego brzeg przed rozciągnięciem i strzępieniem się. W tym celu po lewej stronie podszywamy lekko naciągniętą gumkę, posługując się ściegiem zygzagowatym, zaś sam brzeg obszywamy ręcznie lub na maszynie tasiemką bawełnianą lub jedwabną (rys. 76). Rękaw proponuję zostawić. Jeśli nie macie koszulki z rękawami- to trudno, kostium nie będzie ich po prostu miał.

Drugą koszulkę wykorzystujemy do zrobienia dolnej części kostiumu. Obcinamy ją w sposób pokazany na rys. 76. Powstaną z niej majteczki, które przyszyjemy do górnej części kostiumu.
Majtki do kostiumu powinny sięgać talii. Brzegi nogawek należy zabezpieczyć przed strzępieniem i rozciągnięciem się w taki sam sposób, jak brzeg dekoltu. W kroku można wszyć drugą warstwę materiału z pozostałej części koszulki.

Kiedy obydwie części- górna i dolna- są już gotowe, należy je połączyć ze sobą. Łączenie to powinno wypaść na wysokości talii. Górę i dół zszywamy ze sobą ściegiem elastycznym lub zygzakowatym (w szwach tych nie pękają nitki).

W ten oto sposób powstał kostium do ćwiczeń gimnastycznych. Ponieważ jest uszyty ze starych koszulek, proponuję ufarbować go bądź sposobem domowym, bądź oddać do punktu usługowego. Na pewno będzie on dużo atrakcyjniejszy, a dodatkowo można go jeszcze ozdobić (po ufarbowaniu) monogramem, aplikacją lub w inny sposób.
Do tego kostiumu zakładamy getry, przepasujemy się paskiem w talii i wiążemy ozdobną przepaskę na głowie.”

Ewa Suszyńska, „Nastolatki szyją”, Warszawa 1986.

tworzymy szkolną telewizję, czyli GTMtv w Suwałkach

2010-11-29T19:56:00.002+01:00

Często łapiemy się, że przerzucając chaotycznie programy w telewizji nie możemy skupić swej uwagi na jednej informacji. Newsy powszechnej telewizji przestały robić na nas wrażenie i coraz częściej nie czujemy, że mamy na cokolwiek wpływ. Przesuwamy palcem po guzikach pilota, błądzimy myszką po ekranie komputera. You Tube przygrywa te same melodie, a Facebook nie poszerza wyboru aplikacji. Krótko mówiąc - nic się nie dzieje.

Tego na pewno nie mogą powiedzieć Łukasz Sienkiewicz i Łukasz Fiedorowicz - uczniowie II klasy liceum Zespołu Szkół nr 2 w Suwałkach. Ci faceci współtworzą szkolną telewizję GTMtv i nieźle im to wychodzi!

A zaczęło się…

Dawno, dawno temu… tak zaczął naszą korespondencje Łukasz Sienkiewiczem, z którym udało nam się zamienić parę maili. A historia ta rozwija się faktycznie jak bajka.

Kamera towarzyszyła im od niepamiętnych czasów. Wcześniej było marzenie o niej, które nakręcało chłopaków do czynienia kroków do jej zdobycia. Najpierw była podstawówka i pierwsze próby filmowe, później gimnazjum, gdzie w szufladzie mnożył się materiał. W październiku 2009 roku Łukasz Sienkiewicz postanowił wyjść z inicjatywą do swojego nauczyciela - Grzegorza Kalejty - by stworzyć szkolną telewizję. I tak to się zaczęło.

Wsparcie

To Grzegorz Kalejta wskazał nam drogę do naszych bohaterów. To on również wspiera Łukaszów w ich pracy na rzecz szkolnej telewizji. Komórka GTM, która zawiera w sobie wiele różnych grup to również między innymi jego dzieło. W 2007 roku na łamach kwartalnika "Szkolne klimaty" wypowiadał się na temat swoje współpracy z młodzieżą. Pragną stworzyć ze szkoły w Suwałkach coś więcej niż tylko miejsce, gdzie wtłacza się do głowy suche fakty i nudne regułki.

Wszystko rzeczywiście zaczęło się od szkolnej gazetki. Okazało się, że lubimy też czytać i pisać. Połączyło nas wiele fascynacji, które dość szybko przerodziły się w kolejną naszą inicjatywę - Szkolne Radio GTM. Równolegle uruchomiliśmy także stronę internetową i okazało się, że to jeszcze nie wszystko na co nas stać. Wielu z nas angażowało się w różnego rodzaju wolontariat, stąd uruchomiliśmy Szkolne Koło Caritas (żeby nie tylko się wygłupiać, ale i konkretnie pomagać). Od ponad roku prowadzimy też własną telewizję GTM (czyli to, co można zobaczyć na YouTube) pisze do nas Kalejta.

Dzięki zaangażowaniu uczniów wszystko prze do przodu jak prawdziwa parowa machina. W szkole mają miejsce koncerty charytatywne, występy związane z uświadamianiem ludzi o globalnych problemach, działają liczne koła. Wystarczyło lekko pchnąć, by wszystko ruszyło i wkrótce grzało do przodu pełną parą

Możliwe, że pod tym względem II LO w Suwałkach jest jedyną taką szkołą w kraju. Dzieje się u nas naprawdę wiele, uczeń może się tu realizować i rozwijać swoją kreatywność. Czy to wpływa na chęć do brania udziału w zajęciach pozalekcyjnych? Na pewno, ale myślę, że wszędzie ludzie są kreatywni, twórczy i chętni do działania, tylko nie wszędzie sytuacja wygląda tak dobrze jak u nas. Nie wszędzie można dać tej kreatywności upust i znaleźć miejsce na rozwój. mówi Łukasz.

Chłopaki również mają wsparcie dyrekcji. Gdy w głowie urodzi się genialny pomysł, dyrekcja go zatwierdza, udostępnia salę, a dyrektor czasem uraczy nas radą techniczną. dodaje Łukasz.

Czas w szkole i poza nią

Na ich filmach można zobaczyć szkołę nowoczesną, otwartą i przyjazną uczniom. Łukasz jednak skromnie odpowiada, że starają się przedstawić ją taką jaką jest. A swoją drogą, nowoczesność nie zawsze jest pozytywem, chociaż nowoczesność ich szkoły nie kłóci się z tradycjami co już robi z niej atut.

Nie ma dla nich rzeczy nie do przeskoczenia. Problemy? Chyba, to że poza przemyśleniem, sfilmowaniem i zmontowaniem materiału trzeba również jeszcze nauczyć się i odrobić lekcje. Dodaje z uśmiechem przed kropką. Reszta to dla nich pikuś. Czasami zdarzają się pewne obsuwy. Przydałoby się by doba miała 48 h, bo nie ma mowy o zaniedbaniu nauk!

Działalność chłopaków wybiega poza ramy szkoły. Dowodem na to jest pierwsza nagroda, którą zdobyli w konkursie na film o tematyce społecznej organizowanym przez Prezydenta Miasta Suwałk, Komendanta Miejskiego Policji w Suwałkach oraz Starostę Powiatu Suwalskiego pt. Prosto ze szkoły. Temat przemocy przeplata się tu z problemem odrzucenia. Każdy człowiek (czyli jakby nie patrzeć także i my) tworzy społeczeństwo, więc temat społeczny dotyczy nas wszystkich. Warto się tym zainteresować i próbować działać w tym kierunku, a nuż uda się zmienić na lepsze naszą czasoprzestrzeń. komentuje udział jego dwuosobowego teamu w konkursie.

Nawet w przerwach międzylekcyjnych nie tracą czasu na szkolne plotki, ale biorą kamery w dłonie i tworzą. W ten sposób powstał film Przesłuchanie ku czci poległym żołnierzom. Nie zainspirowała ich lekcja, ale przeszłość ich przodków. Historia jest ciekawym, wartym gry tematem, poza tym mamy patriotyczne poglądy. Natomiast co do filmu, to mieliśmy akurat dostęp do mundurów, bo w szkole odbywała się wystawa IPN na temat Obławy Augustowskiej i po prostu skorzystaliśmy z okazji. Film był zupełnie spontanicznym przedsięwzięciem. Można go obejrzeć na kanale You Tube telewizji GTMtv.

Iść z kamerą dalej

Telewizja nierzadko służy do manipulacji i sprawowania pewnej kontroli nad ludźmi, widzów się oszukuje i traktuje jak niewolników. Łukasz nie szczędzi krytyki masowym mediom. Sam telewizji nie ogląda. GTMtv jednak jest inna. Powstała dzięki zaangażowaniu uczniów, dla uczniów jest tworzona i uczniom służy. Tak jak mówi o działalności dwuosobowego teamu Łukasz Sienkiewicz, pokazuje środowisko ZS nr 2 takim jakim jest. Nie ma tu, więc miejsca na manipulację i koloryzowanie. Pewności dodaje nam fakt, że przedsięwzięcie całego GTMu, w tym wszystkiego co wokół niego się dzieje, powstało z pasji do działania.

Na nasze pytanie dotyczące ich przyszłości, Łukasz odpowiada z lekkim przymrużeniem oka: Pewnie, że chciałoby się "iść z kamerą" dalej i ciągle rozwijać się w tym kierunku. Fajnie byłoby ruszyć w końcu polskie kino i pokazać ludziom, że w filmy w Polsce mogą być lepsze, a kino nie kończy się na "holiudzie" :). Poza tym, to jak każdy prawdziwy mężczyzna, chcę zdać maturę, posadzić drzewo, zbudować dom i spłodzić syna

Kanał na You Tubie: www.youtube.com/user/zs2suwalki
Strona szkoły: www.zs2.suwalki.pl/

diabeł tkwi w szczegółach czyli Decolove.

2010-11-26T15:05:00.002+01:00

- hm... fajne dodatki tu mają.
- daj spokój. znam lepsze miejsce…

Dziś dajemy wam namiary na miejscówkę z fajnymi dodatkami. Cały czas starając się być daleko od sieci, w trakcie naszych ostatnich intensywnych modowych poszukiwań natknęlliśmy się na stronkę www.decolove.pl. Już po pierwszym kliknięciu wiedzieliśmy... Tak, kto szuka nie błądzi!

Nie ukrywamy, że mamy pewną słabosć do gadżetów, pierdółek, dodatków, dodateczków... Dlatego też z wypiekami na twarzy oglądałyśmy/liśmy ręcznie robione muchy, brochy, wisiory.

Przed nami Andrzejki, kilka Osiemnastek, Święta i Sylwestra.... potem Karnawał i Studniówki. Jednym słowem okazji jest wiele, żeby założyć dodatki Decolove. Tymczasem dziś możecie przeczytać u nas ekskluzywny wywiad z projektantką Karoliną Pytlakowską, która sama opowie wam o tworzonej przez siebie biżuterii.

zdjęcia magazyn Glamour 12.2010, www.decolove.pl

Skąd pomysł na Decolove?

Decolove zrodziło się z wielkiej pasji oraz potrzeby obdarowywania bliskich niecodziennymi akcesoriami, dopasowanymi do ich szczególnych gustów. Dopiero długo, długo później przyjęło bardziej komercyjna fomę.

Jakie obecnie panują trendy w dodatkach? Jak bardzo się nimi kierujecie przy projektowaniu własnej biżuterii?

Trendów jest wiele od minimalizmu, przez romantyzm i klasykę aż po awangardowy eklektyzm. W naszych akcesoriach mieszamy te tendencje, ale zawsze tak aby spełniały oczekiwania naszych klientów, pasowały do ich trybu życia, stylu i charakteru. Myślę, że jedyną silnie zauważalną tendencją, nie tylko w akcesoriach, jest ich personalizacja i to ona właśnie jest kwintesencją tego co robimy.

Macie ulubiony materiał, z którego tworzycie swoją biżuterię?

Nie mamy jednego, ulubionego materiału. Tworzymy z delkatnych jedwabii, szyfonu i muślinu, a także z żakardów i aksamitów, lubimy też pióra i futra. Jedyne co łączy wszystkie nasze tkaniny to ich bardzo wysoka jakość . Dbałośc o szczegóły jest dla nas najważniejsza.

Polacy lubią oryginalne dodatki?

Kobiety są coraz odważniejsze, jednak meżczyźni wciąż mają opory by na przykład założyć muszkę, ktora jest ciekawą alternatywą krawata. Nie jest zarezerwowana tylko na wielkie bale, może być dopełnieniem nieformalnego stroju i pozwala wyróżnić się z tłumu. Muchy są naszymi ulubieńcami i dlatego sworzyliśmy z nich nasz sztandarowy dodatek meskiej garderoby.

Czy myślicie, że oferty projektantów mogą kiedyś wygrać z sieciówkami?

Nie sądzę aby w ogóle miały ze sobą konkurować, wprost przeciwnie raczej mogą ze sobą doskonale współgrać. Niecodzienne i unikatowe akcesoria potrafią zmienić nawet zwykły t-shirt. To jest właśnie istota zabawy modą.

Czy zwracacie uwagę na sposób ubierania się młodych ludzi? Jeśli tak to co myślicie o modzie licealistów?

Młodzież odważnie miesza rożne style, które niegdyś były utożsamiane tylko z jedna subkulturą. Zauważamy polaczenia klasyki z estetyką hip-hopowa, old-schoolową oraz dozę punk’owego nieładu. Jedno jest pewne, dzięki tym niestandardowym zabiegom nasze ulice stają się bardziej kolorowe a to dla projektanta nieskończone źródło inspiracji.

Czy macie dla nich jakieś rady?

Niech bedą sobą i nie boją się wyzwań. Modą trzeba sie bawić i nie pozwolić wkraść się nudzie.

Więcej dowiecie się na www.decolove.pl lub na profilu Facebook projektantów.
Wszystkie zdjęcia są własnością Decolove. Wykorzystanie ich bez zgody Decolove jest niezgodne z prawem.

Suport your local bookshop.

2010-11-24T12:15:00.000+01:00

Mad całym swym rozkołatanym sercem wspiera czytelnictwo. Wspiera również małe i trochę większe księgarnie. Takie gdzie można dostać dobrą książkę, pani-pan sprzedawca zna się na literaturze, a i czasem herbatą poczęstuje...

Wczoraj wieczorem jeden z naszych kolegów skończył czytać książkę Olgi Tokarczuk „Prowadź swój pług przez kości umarłych.” Powieść go zachwyciła i skłoniła do refleksji, i to nie tylko nad sposobem traktowania zwierząt przez ludzi. Zatrzymał się również przy tym fragmencie:

Dzisiaj miałam poczekać na nią, aż zamknie ten przybytek, i potem z Dyziem wyprawić się do Czech, żeby odwiedzić księgarnię, która sprzedaje Blake’a. (…) Wpadliśmy do księgarni w ostatniej chwili przed zamknięciem. Siwiutki Honza podał Dyziowi dwie zamówione książki i widziałam, jak na Dyziowe policzki wstąpiły rumieńce. Spojrzał rozpromieniony na Dobrą Nowinę i na mnie, a potem podniósł ramiona tak jakby chciał uściskać Honzę. Były to stare wydawnictwa z lat siedemdziesiątych, z porządnym opracowaniem. Nie do dostania. Wracaliśmy wszyscy w stanie jakiegoś uniesienia i już nikt nie wspominał o mrocznych wypadkach.

… i pomyślał. Najpierw pomyślał o tym, że fajna musiała być ta księgarnia Honzy, jeśli w swoich zbiorach ma takie fantastyczne książki i właściciel chętnie je odkłada z myślą o swych wiernych klientach. Potem pomyślał sobie, że właściwie też ma taką swoją ulubioną księgarnię, gdzie znają go z nazwiska i czasem zostawiają mu książki ze świeżej dostawy. Następnie ze smutkiem stwierdził, że takich miejsc jest coraz mniej, ponieważ nie mają one szans w starciu z mega storami.

Dlatego też zachęcamy Was do wspierania swoich ulubionych księgarń. Na pewno w pobliżu macie przynajmniej jedno takie miejsce, gdzie docenia się wartość książek i nie traktuje się ich jak towar.

Zachęcamy Was również do przesyłania opowieści o swoich ulubionych księgarniach. Z radością opublikujemy je na naszym blogu!!!

1GOAL. Education for all.

2010-11-22T16:57:00.000+01:00

Chodzenie do szkoły traktujemy jako obowiązek. Najpierw podstawówka, gimnazjum, liceum. Nawet nie wypada nie pójść na wyższe studia – bo co powiedzą znajomi, rodzice będą niezadowolenia, a reszta rodziny będzie szeptać pod nosem. Studia to często kolejny obowiązek. Tym samym trudno nam sobie wyobrazić, że istnieją ludzie, którzy oddaliby dużo, by móc usiąść w szkolnej ławie.

Ubóstwo kojarzy nam się z biedą materialną, brakiem pożywienia i środków do życia. Rok 2010 to międzynarodowy dzień walki z tym zjawiskiem. Ale ubóstwo materialne prowadzi również do zubożenia w sferze edukacyjnej. Ludzie zaangażowani w 1GOAL walczą w obronie prawa wszystkich ludzi do edukacji i rozwoju.

Szacuje się ok. 69 milionów dzieci jest pozbawione możliwości uczęszczania do szkoły. Tym samy nie potrafią czytać, pisać, nie posiadają wiedzy, która mogłaby pomóc im w przyszłości polepszyć swoje warunki bytowe. Dotyczy to najczęściej krajów rozwijających się, gdzie od najmłodszych lat wysyła się dziewczynki i chłopców do ciężkiej fizycznej pracy – najważniejsze jest zaspokojenie najważniejszych, podstawowych potrzeb.

Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w RPA, które odbyły się w tym roku stały się motorem napędowym całej kampanii 1GOAL. Education for all. Organizatorzy postanowili wykorzystać fakt, że oczy całego świata skupiły się właśnie na Afryce i zapragnęli dać do zrozumienia innym, że bez pomocy nie uda im się polepszyć sytuacji na tym skrawku suchej ziemi.

W 2000 roku ponad 160 krajów Świata zebrało się, by prawić o likwidacji problemu ubóstwa w edukacji na świecie. Założyli, każde dziecko będzie miało szansę skończyć szkołę podstawową, a każda dziewczynka, będzie miała takie samo prawo do edukacji jak jej kolega.

1GOAL. Eucation for All to kampania łącząca fanów footballu, ludzi wrażliwych i chcących pomóc we wspólnej walce, ku lepszej przyszłości dzieci i młodzieży na całym świecie. Ambasadorami tej akcji są takie postacie jak Shakira, John Legend, Jessica Alba, Matt Damon. Główne pytanie jakie pada to, jaka będzie przyszłość świata bez wyedukowanego pokolenia, które w krótkiej przyszłości stanie na jego czele?

Mimo tego, że Mundial dawno odszedł w niepamięć to akcja nadal trwa i trwać będzie tak długo jak długo będzie istniał problem braku dostępu do podstawowej wiedzy. By wesprzeć akcję nie trzeba wiele. Wystarczy tylko wejść na stronę www.join1goal.org i podpisać się pod tym przedsięwzięciem.

poznańska dyskusyjna akademia komiksu

2010-11-14T14:42:00.000+01:00

Ważna informacja dla miłośników komisku z Poznania i okolic. Do lutego będziecie mieć zajętą każdą trzecią środę miesiąca.

W przyszłą środę, 17 listopada, pani Bernadetta Matuszak-Loose będzie opowiadać o komiksie w NRD i jego roli w walce z ideologią faszystowską. W kolejne środy będzie poruszana problematyka bohaterów PRL-owskich, związków komiksu z filmem i literaturą oraz uczestnicy spotkań przyjrzą się twórczości Marjane Satrapi.

Spotkania obmyślone są jako 45 minutowe pogadanki, prezentacje i wykłady przeznaczone dla osób zainteresowanych komiksem i chcących spojrzeć na niego z nowej perspektywy.

źródło: www.centrala.org.pl

Spotaknia odbywają się w każdą trzecią środę miesiąca w Bibliotece Uniwersyteckiej na ulicy Ratajczaka.
Godzina 18.00, sala 82!

A oto program Poznańskiej Dyskusyjnej Akademii Komiksu:

17 listopada 2010
Bernadetta Matuszak-Loose
Na straży antyfaszystowskiego muru. O istnieniu komiksu w NRD

15 grudnia 2010
Justyna Czaja
Komiks, film, literatura – o kilku wspólnych technikach narracyjnych

19 stycznia 2011
Thomas Anessi
Kreowanie bohaterów PRL-owskich w komiksowych kadrach

16 lutego 2011
Łukasz Wiśniewski O przenikaniu się kultur i rozliczaniu z przeszłością w komiksie. Na przykładzie twórczości Marjane Satrapi

mad słucha: Ólafur Arnalds

2010-11-13T14:59:00.000+01:00

Miał 16 lat gdy jego kompozycje znalazły się na albumie niemieckiej grupy Heaven Shall Burn. Dziś jest, obok Bjork, Gus Gus i Sigur Ros, najczęściej wymienianym artystą z Islandii.

źródło: www.myspace.com/olafurarnalds; www.stuartbailes.com photography

Ólafur Arnalds wyruszył w światową trasę koncertową promując swój najnowszy album „...and they have escaped the weight of darkness”. Odwiedza również Polskę występując w Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu i Katowicach.

Dorastał na przedmieściach Reykjaviku od najmłodszych lat interesując się muzyką. Szczególnie mocno fascynowało go zacieranie granic między muzyką klasyczną a brzmieniami pop, stąd też chętnie łączył w swych produkcjach dźwięki fortepianu i instrumentów smyczkowych z muzyką elektroniczną.

Pierwszy sukces przyniosła mu współpraca z niemieckim zespołem Heaven Shall Burn, dla którego w wieku szesnastu lat skomponował on trzy utwory: „Echoes”, „Rsandi Von” oraz „Deyjandi Von”. Współpraca ta trwa do dziś. Produkcje Ólafura pojawiły się na ich kolejnych albumach „Iconoclast (Part 1: The Final Resistance)” oraz „Invictus (Iconoclast III)”.

W gronie swoich znajomych ma on również muzyków z zespołu Sigur Ros, z którymi udał się w trasę koncertową w 2008 roku. Już wtedy miał na swoim koncie pierwszy solowy album „Eulogy for Evolution” oraz epkę „Variation of Static”. Był to niewątpliwie rok bardzo pomyślny dla Ólafura o czym mogą swiadczyć liczne nagrody i wyróżnienia, m.in. przyznana przez prezentera BBC Radio 1 - Gillesa Petersona nagroda w kategorii „Best Live Session of 2008”.

Rok 2009 to przede wszystkim projekt „Found Songs”. Artysta jeden kwietniowy tydzień przeznaczył wyłącznie na produkcję muzyki. Codziennie przez siedem dni publikował w Internecie utwór, który można było ściągnąć za darmo. Skorzystało z tego ponad 300 tysięcy fanów islandzkiego muzyka. Skomponował on również muzykę do baletu „Dyad 1909” oraz do reklamy społecznej UNICEF-u.

Drugi album Islandczyka „...and they have escaped the weight of darkness” ukazał się w tym roku. W jego tworzeniu pomagali mu tacy uznani producenci, jak Barði Jóhannsson i formacja Bang Gang. Artysta trzyma się swojego muzycznego programu łącząc dźwięki muzyki klasycznej z brzmieniami bliskimi fanom indie i elektroniki.

Koncerty:
11.11.2010 PL Poznań - Scena Na Piętrze
12.11.2010 PL Warsaw - Laboratorium
13.11.2010 PL Wroclaw - Firlej
14.11.2010 PL Katowice - Hipnoza

idziemy na mad zakupy

2010-11-12T15:28:00.002+01:00

Dziś Mad pokaże Wam co sobie ostatnio kupił.

Kanapa dostępna w sklepie internetowym designersko.pl

Kanapę sobie Mad kupił. I to nie byle jaką, bo zaprojektowaną przez polski duet projektowy MELAFOR, czyli Agatę Kulik i Pawła Pomorskiego. Jedna z naszych redaktorek eksmitowała z pokoju swoją siostrę, której miejsce zajął ten oryginalny mebel zrobiony w worków powietrznych w 100% podlegających recyklingowi. Kanapa jest wygodna, mobilna i jak na kanapę, która wyszła spod ołówka znanych designerów, dość tania... bo tylko 8 stówek z haczykiem.

www.swatch.com

Ten zakup nie należał do prostych. Wybranie koloru zajęło nie jedną chwilę lecz dwie. Barwa zegarka firmy Swatch z kolekcji Core Collection musiała bowiem oddawać nasz charakter i osobowość oraz... pasować do koloru oczu. Udało się. Wszystko teraz działa jak w szwajcarskim zegarku.

Słuchawki Urbanears Plattan Yellow, dostępne w sklepie internetowym ojajego.pl

Oczywiście, że ważne jest jakiej muzyki słuchasz. Ale równie ważne jest jak jej słuchasz. Nam muzyka towarzyszy tam gdzie tylko może i przede wszystkim liczy się dla nas jakość dźwięku. Jesteśmy również estetami i zaspokoiliśmy swoją potrzebę posiadania rzeczy ładnych, kupując słuchawki Urbanears Plattan. Również dostępne w wielu kolorach…

produkty masomenos dostępne są na stronie internetowej artystów: www.welcometomasomenos.com

Masomenos to francuski duet dj-ski oraz producencki w składzie Adrien de Maublanc i Joan Costes. Para ta, prywatnie mąż i żona, nie tylko tworzą elektroniczną muzykę taneczną na niezwykle dobrym poziomie, ale projektują również fajne koszulki. Ich T-shirty zdobią sympatyczne stworki, które wywołają uśmiech na twarzy nawet największego ponurasa. Prowadzą oni sklep, jednak odwiedzić go można dopiero po wcześniejszym umówieniu się, dlatego polecamy wam ich strone internetową, na której zapoznacie się z projektami artystów:
www.welcometomasomenos.com .

Weronika o(d)powiada

2010-11-10T19:00:00.002+01:00

Urodziła się w Legnicy, ale studiuje we Wrocławiu. Trochę błądziła w swoim życiu, by w końcu wstąpić na właściwą i jedyną drogę projektowania. Celowo nie piszemy czego, bo czego to ona się nie chwyta, a to co już chwyci zamienia w złoto.

Weronika Kołodziej za pomocą swej prawej półkuli mózgowej, bez wspomagania się salcesonem przygotowuje nam barwne, wybuchowe kombinacje przyprawione szczyptą abstrakcyjnego humoru i nieograniczonej wyobraźni.

Zadaliśmy tej Pannie parę wnikliwych pytań. I już wszystko, lub też prawie wszystko wiemy! Jeżeli ciekawi Was jak wpłynęły prezenty z zachodu na jej późniejszą twórczość, jak niekonwencjonalnie można podejść do prania i jak łatwo można ją wkurzyć, zapraszamy!

DIZAJN DIZASTER źródło

Wiemy o Tobie, że nie jesz salcesonu i masz cięty język, czy są jakieś cechy Twojego charakteru, które szczególnie przysługują się Twojej twórczości?

Radzieccy naukowcy w badaniach potwierdzili, że niespożywanie salcesonu bezpośrednio koreluje z podwyższeniem sprawności w postrzeganiu i przyspieszeniem pracy prawej półkuli mózgu odpowiedzialnej za abstrakcyjne myślenie.
A to jest chyba w mojej pracy najważniejsze, postrzeganie rzeczy, zjawisk i przetwarzanie ich na mój własny sposób.

Studiujesz na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, ale nie od razu Twoje kroki powędrowały na artystyczną uczelnię. Czy od razu po liceum wiedziałaś, że chcesz zająć się tworzeniem, czy przyszło to później?

LOKOMOTYWA, źródło

Od dziecka moim głównym zajęciem było rysowanie i jak sobie przypominam nie zawsze to były przeciętne rysunki. W wieku lat 5, tato przywiózł mi zza zachodniej granicy kolorowe flamastry i zaczęło się szaleństwo. Mój ulubiony temat z tamtego okresu to konie w sukienkach i pióropuszach. W moich dziecięcych rysunkach zawsze była jakaś historia. Opowiadałam ja sama sobie rysując. Chyba nadal mi to zostało. I kolory tych flamastrów nadal są głównymi w moich pracach.

Zdając maturę nie wiedziałam kim chcę być w dorosłym życiu i wybrałam łatwiejszą opcję niż przygotowania na ASP i rozpoczęłam studiować Politologię. Zdążyłam zrobić licencjat, ale w trakcie chodziłam na lekcje rysunku i zajęcia w pracowni ceramicznej. I spróbowałam dostać się na Akademię. I udało się. Przez 2 lata studiowałam Projektowanie ceramiki, ale zmieniłam kierunek na Projektowanie graficzne i w tym roku czeka mnie obrona dyplomu.

PROJEKT T-SHIRTU, źródło

Teraz już nie mam wątpliwości kim chcę być. Razem z Grzegorzem Teszbirem (prywatnie mój chłopak, zawodowo również jest designerem) próbujemy łączyć nasze siły. Niedawno stworzyliśmy razem komiks, który ukazał się w zinie Kolektyw 7, ale w planach mamy podbicie świata.

W Twoich pracach malarskich widać fascynację pop kulturą, inspiracje sztuką Ameryki Łacińskiej, świętymi obrazami, street artem. Jest trochę śmiechu, ale i dużo zadumy. Czy Twoje prace to odzwierciedlenie tego co Cię gryzie, męczy w otaczającej rzeczywistości?

WROCELLS (fragment serii), źródło

Inspiruje mnie szeroko pojęta kultura pop, czyli komiksy, street art, reklama. To jest coś, co mnie bezpośrednio dotyka, co mnie angażuje, wciąga. Pop kultura pierze nam mózgi, ale my też możemy wyprać pop kulturę. Wrzucić do jednego bębna z religią, polityką, filozofią, sztukami pięknymi i włączyć wirowanie. Ja czerpię z popkultury garściami. Wycinam fragmenty i sklejam w nowe całości.
I ciągle nie mam dość, bo to świetna zabawa i temat, który się nie kończy.

PUSZEK EL MUERTE VS FALCON PANCZ, źródło

F(ART), źródło

Twój dorobek jest bardzo bogaty. Począwszy od stron internetowych na książkach skończywszy. Czy jest coś co jest wyjątkowo bliskie twojemu sercu, coś co kręci cię bardziej niż cokolwiek innego?

Przede wszystkim czuję się projektantem, potem ilustratorem, malarką. Nie lubię jednak rozdzielać tych dziedzin. W moim przypadku często mieszają się ze sobą.

EKSTAZA W WERSJI POP, źródło

Zarówno w projektowaniu, jak i w moich obrazach szukam czystej formy, aby mój przekaz był czytelny. Bardzo istotny jest dla mnie kolor. Mocny kolor. Kolor jako pierwszy musi krzyknąć do widza, dopiero potem widz czyta/odbiera treść obrazu, plakatu, okładki.

PLAKAT, ŚWIĘTO WROCŁAWIA 2009, źródło

Zdradzasz w swoim profilu, że lubisz dialogi wyrwane z kontekstu. Proponujemy rundę błyskawiczną ;). Krótkie pytanie, krótka odpowiedź.

Śmieszy mnie: (i tylko mnie) moje własne dowcipy i gry słowne
Wkurza mnie: bulgocząco-chrapoczący dźwięk, który wydaje mój chłopak, żeby mnie wkurzyć
Praca to: klienci i kompromisy
Sztuka to: nieskończone możliwości
Jestem szczęśliwa gdy: jest mi ciepło w stópki i mogę wciągnąć kisiel żurawinowy

Więcej prac Weroniki możecie obejrzeć na jej stronie internetowej:
www.cargocollective.com/nikafika

Wszystkie prace pochodzą ze strony Weroniki i są jej własnością. Kopiowanie ich bez zgody artystki są niezgodne z prawem.

nie taki Chińczyk straszny jak go malują…

2010-11-07T21:24:00.001+01:00

Przed nami zima. Jesień w połowie. Czymś trzeba zająć się w długie wieczory. Mad ostatnio zajął się graniem w gry planszowe! Tak bardzo się zajął, że na zajmowanie innymi rzeczami ledwie starcza mu czasu...

Mad usłyszał ostatnio, że jest socjopatą. Ciągle wisiał na Internecie. Nie odrywał oczu od monitora. Gadać też mu się jakoś nie chiało. Socjopata to ciężki zarzut, dlatego nieco się strapił i postanowił coś z tym zrobić. Postanowił wyciągnąć koleżków i pograć sobie z nimi... w gry planszowe. Wdrapał się na strych i wyciągnął planszowe klasyki. Zafascynowany nowym hobby udał się również do sklepu po nowe gierki. I tak wam je dzisiaj klasyfikuje...

Chińczyku, nie irytuj się!

Gra klasyk. Wymyślona na poczatku ubiegłego stulecia przez Niemca, Herr Schmidta. Zainspirowana hinduską grą pachisi. Po polsku Chińczyk. Na całym świecie gra znana pod nazwą Człowieku, nie irytuj się! (Mensch argere Dich nicht). Rzeczywiście nerwy stracić można. Niby wszystko wydaje się proste, a jednak czekając na pomyślny los można się go po prostu - nie doczekać. Dlatego uważamy, że gra jest bardzo życiowa. Polecamy ją przy dysputach natury filozoficzno-egzystencjalnej. Pełnoletnim natomiast, polecamy wersję Alkochińczyk, ale o tym innym razem…

To na malanżu, to było na melanżu…Monopol-y.

Gra nie tylko dla kształcących się w technikach o profilach ekonomicznych. Natomiast wspaniały odstresowywacz dla przygotowujących się do matury z matmy. Chodzi o to żeby główkować, a za dobre główkowanie i dobre rzuty kostką, będzie ci dane całe ziemskie bogactwo. Możesz stać się wprawdzie władcą państw, których na aktualnej mapie z 2010 roku, nie ma, niemniej jednak zbieranie opłat, podatków i haraczy od współgraczy nadal jest przyjemne. Tak więc rozkładajmy Monopoly/Eurobiznes.

Abecadło z pieca spadło.

Gra ta do Polski dotarła zza oceanu, z samej Ameryki. Mowa o Scrabble, czyli naszej propozycji dla miłośników słowa. Im więcej czytasz, im więcej rozwiązujesz krzyżówek i im częściej zaglądasz do Kopalińskiego, tym masz większe szanse na wygraną. Nie zapominajmy jednak, że przede wszystkim jest to zabawa. I to dobra zabawa. Propozycja dla wszystkich, którzy lubią łączyć przyjemne z pożytecznym.

Zanurz się w świecie fantasy...

... a pomoże ci w tym kultowa gra Magia i miecz. Wspaniała grafika i fabuła sprawiły, że gra ta ma rzeszę fanów na całym świecie. Przyzwyczajeni do gier przygodowych, których akcja toczy się na ekranie monitorów, będziecie zaskoczeni jak mocno może wciągnąć was świat wojowników i smoków z tekturowej planszy. Odkryjcie granice swojej wyobraźni…

Najważniejsza jest strategia.

Na koniec propozycja, dla tych którzy w grach planszowych wysiłek umysłowy cenią wyżej niż czystą rozrywkę. Czyli jeśli Chińczyk cię nudzi, sięgnij po Osadników z Catanu. Jest to jedna z popularniejszych gier strategicznych na świecie. Każdy gracz ma szansę stworzyć coś naprawdę wielkiego… od podstaw zbudować kolonię i dobrze nią gospodarować.

Przyznajemy, że gry planszowe mają pozytywny wpływ na nasze życie towarzyskie. A koleżanka ostatnio kupiła nawet taki zestawik gier planszowych na magnesie, dzięki czemu gramy nawet wtedy gdy się poruszamy:D

Mad Poleca. Imprezowo. Alexander Robotnick.

2010-11-06T17:09:00.000+01:00

Cieszymy się, że od czasu do czasu do naszego kraju wpadają muzyczne żywe legendy. Cieszymy się, że tym razem wpadł Aleksander Robotnick i że zagra już w najbliższą sobotę w Warszawie!

Z ziemi włoskiej do Polski przyjeżdża sam Alexander Robotnick. Sprawa jest o tyle poważna, że choć wiemy iż bez niego muzyka elektroniczna z pewnością istniałaby, to jednak nie mamy pojęcia jakby brzmiała. Takich jak on nazywają prekursorami, pionierami, nowatorami, ojcami chrzestnymi, a czasem nawet geniuszami. Robotnick otagowany jest z każdej strony i w świadomości fanów elektroniki funkcjonuje jako artysta tworzący i grający disco, italo disco, electro, electro-dicsco-italo-punk, czy electroclash. A wszystko zaczęło się w 1983 roku od sprzedania 10 tysięcy kopii kawałka "Probleme d'amour", który szybko zdobył miano kawałka kultowego...

Kolejnym punktem zwrotnym w karierze artysty było zapałanie miłością do djingu. Kupując swój pierwszy laptop odkrył, że aby być djem wcale nie musi używać płyt winylowych, których szczególnie nie daży sympatią. Był to rok 2003, ten sam w którym, razem z Hackerem i Kiko, przystąpił do pracy nad nowym materiałem... Alexander Robotnick bynajmniej nie zamierza przejść na emeryturę. Nadal produkuje, gra i inspiruje.

Tymczasem będziecie mieć niebywałą okazję usłyszeć go już w najbliższą dziś w Warszawie, w klubie 1500 m².

Helen Levitt

2010-10-25T21:16:00.000+02:00

Nazwano ją najsławniejszym, ale najmniej znanym fotografem swoich czasów. Zmarła w tamtym roku pozostawiając po sobie spore świadectwo okresu, w których żyła. Na jej zdjęciach odnajdziemy ducha brooklyńskiej klasy robotniczej. Panie i Panowie Helen Levitt.

Jej twórczość przypada na lata 30-te XX wieku. Czas wielkiego kryzysu i wielkiej biedy. Wielu fotografów w tym okresie, na prośbę rządu, sporządzało dokumentację mającą na celu ukazywanie i naprawianie problemów socjalnych. Jednak Levitt postanowiła pójść inną drogą.

W domach nie było telewizji, setki ludzi straciło pracę i cierpiało biedę. Życie dokonywało się na ulicach, gdzie młoda Helen przypatrywała się swoim sąsiadom. W ręku dzierżyła prostą Leicę. Wtedy to zafascynowały ją rysunki dzieci wykonane kredą w zakamarkach dzielnic Nowego Jorku, ale album w pełni im poświęcony dopiero powstał blisko 50 lat później.

Jej wczesny sukces zapieczętował Edward Steichen – jeden z najwybitniejszych artystów w dziejach fotografii. Współpracowała również z niemniej wybitnym fotografem – Edwardem Stiglizem znanym z działalności w Farm Security Administration.

Levitt nie przystała jedynie na zastanym obrazie. W latach 40-tych została nominowana do nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej za film The Quiet One. Jej aktywność filmowa trwała 25 lat i zaowocowała wieloma cenionymi produkcjami.

W latach 60-tych została obdarowana dotacją z Fundacji Gugenhaima, jednej z najistotniejszych fundacji wspomagających artystów na całym świecie, by stworzyć kolorową „dokumentację” nowojorskich ulic. Właśnie wtedy Helen Levitt chwyciła ponownie za aparat fotograficzny.

Jej dorobek to niemal 70 lat przygody z obrazem, tysiące zdjęć, ludzi i tyle samo historii.

desigual – it's time for party!

2010-10-21T14:00:00.000+02:00

Desigual to kolorowe wzory, szalone kroje i dbałość o szczegóły. Swoją pozycję zawdzięcza zapewne ludziom, którzy wkładają w projektowanie tych ubrań całe swoje serce. Jednak prócz swojej niezaprzeczalnej fantazyjności oraz niewątpliwej jakości wykonania, Desigual ma jeszcze coś innego, czym może się pochwalić.

źródło: www.nymag.com

Można by rzec, że marka ciuchów Desigual nie różni się od innych marek (specjalnie nie piszemy „znanych” ponieważ u nas mało kto o niej słyszał).

W 2008 roku ta hiszpańska marka zdobyła Oscar’a za najlepszy pomysł na siebie. Co to znaczy? Szybko się to wyjaśni, kiedy przyjrzymy się jej bliżej. Wszystko co wokół tej firmy się dzieje jest precyzyjnie przemyślane z pełną dbałością o klienta, którym jest najczęściej młody i kreatywny człowiek.

Sklepy

Liczy się to co przeżyjesz wchodząc do sklepu. Założenie jest proste: twoje zmysły mają ocknąć się z letargu i poczuć przypływ kreatywności. Proste? Jak najbardziej. Nie dziwią tu melony na ladzie, a obok nich winogrona, którymi możesz się poczęstować. Magiczna gra świateł i duch rebelii sprawia, że najbardziej zatwardziały ignorant modowy da się ponieść kolorowemu szaleństwu.

Biznes i zabawa? Oh yeah!

Sklepy sklepami w końcu nie jeden jest godny podziwu ze względu na swój wystrój. Za to co ci Szaleńcy! robią, by wciągnąć swoich klientów do gry jest prawdziwie niepoprawne!

Myśleliście o tym co się dzieje w supermarkecie po wyjściu ostatniego kasjera? W Desigual zaczyna się impreza! A czemu na taką imprezę nie zabrać swoich przyjaciół i rodziny, by skorzystali ze zniżki i darmowej wyżery? Friends and Family Nights to spotkania, które mają na celu zacieśnienie więzi pomiędzy firmą a jej klientami. Przy dobrej muzyce, z pysznym jedzeniem i piciem wszyscy mogą się wyluzować i skorzystać z promocji na najnowsze kolekcje.

A jak przystało na markę dbającą o zdrowe relacje w swoim zespole oraz wśród swoich klientów, Desigual zaprasza na Kiss Tour. Wystarczy zabrać ze sobą swojego partnera (lub też nie) i dalej do dzieła! Latem 2010 roku przy Tower Bridge w Londynie zebrały się setki fanów dobrej muzyki i pocałunków. Z różowymi balonami i firmowymi koszulkami zapomnieli o podziałach i dobrze się bawili.

A gdybyście liczyli na jakąś promocję to nie ma sprawy. Wystarczy rozebrać się do bielizny, stanąć w kolejce przed otwarciem sklepu. Pierwsze 100 osób, które wpadnie w rzędy wieszaków będzie mogło się ubrać za darmo. Wbrew pozorom w Nowym Jorku nie brakowało chętnych, którzy już od pierwszej w nocy czatowali przed jednym z salonów firmowych. Nie ma się czego wstydzić jak chodzi o ciuchy Desigual!

Desigual prócz misji sprzedawania ciuchów ma również misję jednoczenia ludzi przy wspólnej zabawie. Zerkając na ich blog można dowiedzieć się paru interesujących rzeczy na temat tego co obecnie dzieje się w kulturze. A Desigual wie jak się dobrze zabawić ;)!

Strona główna:

www.desigual.com/

potrzebni są ludzie!

2010-10-19T13:46:00.000+02:00

Marzyliście kiedyś, żeby zostać superbohaterami, w obcisłych gaciach wyskakiwać z budki telefonicznej i biegać po mieście ratując bezbronnych przechodniów? No dobra takiej szansy to ONI Wam nie dadzą, ale jest mimo tego szansa, żeby zmienić świat na lepsze.

Stowarzyszenie Wiosna działa już od jakiegoś czasu i ma na swoim koncie wiele sukcesów. Skupia wokół siebie wielu młodych ludzi, których kręci pomaganie innym. Jedni z Was ziewną ze znudzenia, drudzy pewnie stwierdzą, że to bezsensu, ale jak raz się spróbuje szybko zmienia się zdanie.

Superbohater, Wiadomości TVP 1, 11.10.2010 godz. 19.30 from Ewa Jaros on Vimeo.

Mimo tego, że wchodząc na stronę www.superwu.pl możemy się przekonać jak to jest być uwielbianym przez tłumy, to przyłączając się do wolontariuszy ze Stowarzyszenia Wiosna możemy zapomnieć o szczodrych oklaskach. Ale nie o sławę i wiwaty tu chodzi, ale o coś więcej.

Poszukiwania bohaterów trwają. Potrzeba jest ponad 10 tys. chętnych do dwóch projektów SW – Szlachetnej Paczki dla osób z ciężką sytuacją materialną oraz do akcji Akademia Przyszłości polegającej na pracy z młodymi urwisami mającymi problemy w szkole.

Zachęcamy Was do zapoznania się ze szczegółami i „podania dalej”. Bądźcie Super Wu!
Zgłaszać można się do 30 października!

Dzięki tej akcji do wielu rodzin trafią produkty, które na co dzień są dla nich luksusem
Szlachetna paczka

Stań się starszym bratem/starszą siostrą dla dzieciaków, których los nie oszczędzał.
Akademia Przyszłości

Andreya Triana nam zaśpiewa

2010-10-17T12:09:00.000+02:00

Jeden z naszych redakcyjnych Madowiczów miał okazję słyszeć Andreye Triane na żywo i nadal nie może się pozbierać. Jeśli lubicie być niepozbierani musicie być w najbliższy weekend w Katowicach i Poznaniu...

Andreya Triana pojawiła się i jest. Najpierw pojawiła się jako nieco eksperymentalny, jednoosobowy projekt „Freeflo Sessions”. Następnie pojawiła się na najnowszym albumie Bonobo „Black Sands” i zrobiła to co wydawało się jeszcze niedawno niemożliwe- zastąpiła wokalistkę Bajkę. Teraz wydała swój debiutancki album „Lost Where I Belong” i wniosła nowe porządki do świata soul. Nie da się ukryć, że ten rok należy do niej!

Wokalistka pochodzi ze Wschodniego Londynu i jest muzycznym samoukiem. W wywiadzie dla magazynu Nu-Soul wyznała: Zawsze myślę sobie, że powodem dlaczego tworzę jest chęć dzielenia się i sprawiania aby ludzie coś poczuli, obojętnie czy jest to radość, czy smutek. Nie ukrywamy, że głos Andreyi porusza nas do szpiku kości i już dawno kupiliśmy bilety na koncert.

Koncerty:
• 21.10.2010, Klub Hipnoza, Katowice
• 22.10.2010, Klub Sq, Poznań

Zajrzyj również tu:

www.myspace.com/andreyatriana
www.andreyatriana.com/

Wiesz o fajnym koncercie w swoim mieście? Daj nam znać! Na pewno umieścimy o tym informację na naszej stronie:)

przejmujemy nasze biblioteki

2010-10-16T10:46:00.002+02:00

Zostało tylko kilka dni aby zgłosić się do projektu „Młodzi menedżerowie kultury w bibliotekach”. Dziś o tym dlaczego warto!

Rok temu ruszył Program Rozwoju Bibliotek. Dwie amerykańskie fundacje, Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności oraz Fundacja Billa i Melindy Gates, postanowiły wesprzeć czytelnictwo w Polsce i unowocześnić biblioteki publiczne w małych miejscowościach. Dzięki projektowi w naszych bibliotekach pojawiają się nowe technologie, a Panie bibliotekarki/Panowie bibliotekarze są wyszkoleni wzdłuż i wszerz.

Trzeba oddać ukłon w stronę twórców projektu, ponieważ rzadko się zdarza aby w przypadku takich inicjatyw pamiętano o młodzieży. Z reguły urzędnicy są przekonani, że znają potrzeby młodych ludzi i podejmują decyzje, delikatnie mówiąc, niewłaściwe. Nie da się ukryć, że jesteśmy jedną z grup najczęściej korzystających z miejskich księgozbiorów, dlatego powinniśmy też mieć wpływ na to, w którą stronę nasza biblioteka rozwija się.

Na szczęście jest to możliwe dzięki projektowi „Młodzi menedżerowie kultury w bibliotekach”:)

Na początku trzeba się uśmiechnąć do Pani bibliotekarki/Pana Bibliotekarza i stworzyć z nią/nim dwuosobowy zespół. Następnie, wspólnie obmyślić projekt, który wniesie coś do życia kulturalnego miasta. Może to być zarówno przedstawienie teatralne, jak i warsztaty designu... Właściwie organiczeń nie ma żadnych. Jeśli wasz projekt przejdzie, dostaniecie dofinansowanie, które pozwoli wam zrealizować pomysł, oraz wsparcie w postaci szkolenia oraz rad specjalistów. Co więcej, procedura jest niezwykle prosta i nie musicie się martwić, że zasypie was robota papierkowa:)

O zaletach projektu chyba za dużo mówić nie musimy... Po pierwsze, zrobicie coś pożytecznego dla swojego miasta, po drugie zdobędziecie doświadczenie, które z pewnością przyda się w przyszłości..

Spieszcie się, ponieważ termin zgłoszeń upływa 20 października.

Więcej informacji oraz wszelkie niezbędne formularze znajdziecie na stronie : www.mmk.e.org.pl

Bike me

2010-10-11T13:19:00.002+02:00

Dziś o siedmiu wspaniałych z Warszawy, którzy kochają rowery i kochają je tworzyć.

Rowerów w mieście jak na lekarstwo. Podejrzewamy jednak, że stan ten może wkrótce ulec zmianie. Słyszy się bowiem, że na ulicach pojawiły się całkiem spoko jednoślady. Ludzie szemrają, spoglądają z zazdrością i coraz bardziej chcą. My odkrywamy kto za tą całą aferą stoi. Otóż to ekipa z Bike Me, która uruchomiła swój warsztacik w stolicy i, wkładając w to całe swoje serce, buduje fajne rowery i to na żądanie klienta:)) Zanim jednak odwiedzisz ich stronę www.bikeme.pl , najpierw przeczytaj wywiad z Bartoszem:

Jesteście zespołem siedmiu osób z różnym wykształceniem, o różnych zainteresowaniach. Jak doszło do tego, że pewnego dnia postanowiliście budować rowery i stworzyć „Bike me”?

Punkt wyjścia był dość banalny. Bardzo chciałem mieć mieć rower na ostrym kole, zacząlem szukać w intertnecie i szybko okazało się, że nie mogę znaleźć miejsca w ktorym mógłbym taki rower złożyć ewentualnie kupić.
Z czasem trafiłem oczywiście na allegro, znalazłem ofertę ramy torowej sfotografowanej komórką na pościeli w jakiś dziwnym mieszkaniu – ale jakoś nie zdecydowałem się.

Kermit from Bike Me / photo by Bartosz

Wtedy właśnie zaświtała mi w głowie myśl:
A co gdyby stworzyć takie miejsce w którym łatwo da się taki rower żłóżyć?
W taki spoób jaki Ci odpowiada? To był punkt wyjścia dla Bike Me oczywiście pomysł z czasem ewoluował, ale to prawdziwa geneza: niemożność :)
Istotnie zespół tworzą różne osoby. Często jest tak, że jak wpadasz na coś to koniecznie chcesz to z kimś przegadać. I zwykle są to osoby z którymi się kumplujesz, albo takie które mogą coś fajnego wnieść do Twojego konceptu: uzupełnić, dodatkowo zainspirować czy po prostu szczerze powiedzieć że coś jest beznadziejne. I jakoś w toku takich romów taka grupa się wyłoniła. W naszej ekipie mamy: fotoedytora, fotoreportera, architekta, headhuntera.

źródło: bikeme.pl

Czy pośród waszych klientów jest dużo młodych ludzi?

Zdecydowana większość naszych Klientów to ludzie młodzi, mieszkający w dużych miastach. Część z nich zamawia u nas kompletne rowery a część kupuje u nas części i sami składają swój wymarzony rower.

Czy każdy może zbudować rower?

Każdy kto chciałby mieć zbudowany specjalnie dla siebie rower bez przeżutek: singel speeda lub ostre koło. Wiek, płeć i inne cechy nie mają znaczenia :) Przy czym fajnie do nas napisać, by wcześniej taki projekt omówić. Doradzimy tak, by rower świetnie wyglądał, był niepowtarzalny, ale także dobrze jeździł :) czyt. spełniał pokładane w nim oczekiwania.

źródło: profil FB Bike Me; sprawdź to!

W Polsce rowery najczęściej kojarzą się z turystyką weekendową. Wy, swoją pracą,

przyczyniacie się do popularyzacji rowerów w mieście. Jak myślicie, czy rowery mają szansę zdominować polskie ulice?

Nie ma nic złego w tym, że rower kojarzymy z weekendową wycieczką poza miasto, natomiast rower (poza tym że jest to środek transportu) to także element miejskiej kultury (skeyci: bmx’y, bike polo)
Myślę, że było by bardzo ciekawie móc oglądać na ulicach naszych miast piękne rowery, ale wątpię czy kiedykolwiek będą stanowiły większość.

źródło: profil FB Bike Me; sprawdź to!

Domyślamy się, że jesteście zapalonymi rowerzystami. Ile posiadacie swoich własnych rowerów?

Każdy z nas ma swoje ukochane ostre, ale Paulina ma na przykład wolnobieg. Lubomir ma jescze rower, szosowy i triathlonowy. Ja mam ostre i szosę, ale noszę się z zamiarem kupna roweru górskiego.

Zachęcamy do odwiedzenia strony www.bikeme.pl oraz bloga: www.bikeme.tumblr.com.